Uzasadnienie
W piśmie datowanym na dzień 21 sierpnia 2013 r. które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło dnia 23 sierpnia 2013 r. adwokat M. P. podał, że po dokładnym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Opinię co do braku podstaw skargi kasacyjnej przedkłada w załączeniu nadmieniając, że opinia ta została również przedstawiona skarżącej. Jednocześnie wnosi o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, a związane z przygotowaniem opinii i oświadcza, ze koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części.
Z urzędu stwierdza się, że po orzeczonym przyznaniu skarżącej prawa pomocy (k.
65) Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla niej adwokata w osobie mecenas T. M. (k. 93), która sporządziła dla skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając jej odpis (k. 128-129) wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 127) w tutejszym sądzie w dniu 11 stycznia 2013 r. Za wykonane na zasadzie prawa pomocy zastępstwo prawne adwokat T. M. otrzymała do Skarbu Państwa wynagrodzenie (k. 134-136).
W dniu 5 lipca 2013 r. wpłynęło do tutejszego sądu pismo skarżącego z prośbą o zmianę adwokata z urzędu (k. 145). Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 r. pismo to zostało przesłane do ORA.
Pismem datowanym na dzień 16 lipca 2013 r. Dziekan ORA poinformował Sąd o wyznaczeniu w miejsce adwokat T. M. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. P. (k. 150).
W dniu 23 sierpnia r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sporządzona przez mecenasa M. P. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Jeśli jednak chodzi o przyznanie wynagrodzenia za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata M. P., to sprawa nieco się komplikuje.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się bowiem stanowisko, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (vide: postanowienia NSA z 15.04.2010 r. sygn. akt. II OZ 321/10 oraz z dnia 17.09.2012 r. sygn. akt. II FZ 727/12. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata T. M. stanowiło już wykonanie postanowienia o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy a rzeczona pełnomocnik zrealizowała przesłanki uprawniające ją do wystąpienia z żądaniem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu więc wyznaczenie w tej samej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką następnego pełnomocnika z urzędu tj. mecenasa M. P., który podjął tożsamą czynność i wydał opinię o brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie uzasadnia przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa prawnego.
Niedopuszczalne jest bowiem przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał już pierwotnie wyznaczony pełnomocnik (postanowienie NSA z 13.12.2007 r. sygn. akt. II OZ 1287/07). W takim przypadku z punktu widzenia strony postępowania prawo pomocy zostało już bowiem skonsumowane. Z punktu zaś widzenia Skarbu Państwa przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwom pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania oznaczałoby nieuzasadnione i nadmierne obciążenie (postanowienie NSA z 17.09.2012 r. sygn.. akt II FZ 727/12; postanowienia WSA w Poznaniu z 18.03.2013 r. sygn. akt. III SA/Po 786-787/12).
W świetle powyższego orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 250 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.