Uzasadnienie
UZASADNlENlE
Zaskarżoną przez J. F. decyzją z dnia 23 sierpnia 2010r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. znak [...] orzekającą o pozbawieniu J. F. statusu bezrobotnego od dnia 2 września 2009r. z powodu stałej niezdolności do pracy, stwierdzonej na podstawie orzeczenia lekarskiego.
Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
J. F. decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] uznany został za osobę bezrobotną z dniem 09.07.2009r. Decyzją z tego samego dnia znak [...] Prezydent Miasta orzekł o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Wojewoda decyzjami z dnia [...] 2009r. znak [...] i [...] utrzymał w mocy w/w decyzje pierwszej instancji. W dniu 06.07.2010r. organ pierwszej instancji powziął informację, że zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.03.2010r. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy od dnia 02.09.2009r. do 31.03.2012r.
W związku z powyższą informacją Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o pozbawieniu J. F. z dniem 02.09.2009r. statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pozostawanie przez skarżącego osobą niezdolną do pracy od dnia wskazanego w decyzji. Statusu bezrobotnego nie może uzyskać osoba legitymująca się orzeczeniem o niezdolności do pracy.
Odwołując się od powyższej decyzji J. F. zakwestionował skutki decyzji przejawiające się w uniemożliwieniu mu korzystania z bezpłatnej opieki medycznej. Wniósł o jej uchylenie.
Wojewoda po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Podniósł, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zakłada, iż osoba bezrobotna to osoba zdolna do pracy i gotowa do podjęcia zatrudnienia a zadaniem organu jest aktywizowanie bezrobotnych, wykorzystując formy przewidziane w ustawie. Tymczasem skarżący jest osobą niezdolną do pracy w okresie od 02.09.2009r. do 31.03.2012r. Decyzja o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej w tym układzie jest zgodna z prawem. Organ poinformował równolegle skarżącego, że może ponownie ubiegać się o status osoby bezrobotnej, o ile spełni warunki wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, natomiast w kwestii braku ubezpieczenia zdrowotnego może zwrócić się do Prezydenta Miasta o sfinansowanie ubezpieczenia w ramach środków pomocy społecznej.
W skardze na powyższą decyzję J. F. zarzucił orzekającym organom podjęcie decyzji niezgodnych z prawem i ogólnie wyraził pogląd, że organy celowo działają na jego szkodę, dopatrując się w ich działaniu przestępstwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej -sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne.
Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi J. F. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi: że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę niezatrudnioną, niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymierza czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1: starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków; o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Z przepisów tych wynika więc w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem Starosty jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 1 w/w ustawy.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 09.07.2009 r. J. F. zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, oświadczając, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. Orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.03.2010r. o całkowitej niezdolności do pracy skarżącego w okresie od 02.09.2009r. do 31.03.2012 r. ma wpływ na ocenę spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy.
Ogólnie rzecz ujmując, przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazują, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, lecz wiąże się ze spełnieniem określonych tą ustawą warunków. Warunkiem zasadniczym, który powinna spełnić osoba bezrobotna jest oczywiście jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, rozumiana jako gotowość do przyjęcia przez bezrobotnego proponowanego zatrudnienia, co nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.11.2010r. sygn. akt l OSK 1008/10). Tezę tę należy odnieść również do osoby legitymującej się orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy.
Skoro J. F. w dacie 02.09.2009r. był osobą niezdolną do pracy to od tego dnia nie mógł posiadać statusu osoby bezrobotnej. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 09.07.2009r. pozostaje w mocy (nie podlega wzruszeniu w ramach postępowania wznowieniowego) z uwagi na to, że skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 09.07.2009r. pozostaje w mocy (nie podlega wzruszeniu w ramach postępowania wznowieniowego) z uwagi na to, że orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zostało wydane po dacie tej decyzji, w dniu 16.03.2010r.,a stwierdzona niezdolność do pracy powstała od nią 2.09.2009r., co też oznacza, że okoliczność wynikająca z tego orzeczenia nie mogła być znana orzekającemu organowi w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kp.a.
W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżona decyzja została podjęta w zgodzie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i z tego względu skarga J. F. została na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalona.