Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesłał skarżącemu M. Ł. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz został doręczony skarżącemu w dniu 19 marca 2018 r.
W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z dnia 25 marca 2018 r., w którym oświadczył, że boi się samodzielnie wypełnić formularz PPF z uwagi na odpowiedzialność karną za złożenie błędnego lub fałszywego oświadczenia nałożoną w pkt 13 tego formularza. W związku z tym skarżący wniósł o pomoc prawną w celu wypełnienia formularza PPF, gdyż znajduje się w krytycznej sytuacji materialnej.
Zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż pomimo wezwania nie został on złożony na urzędowym formularzu.
Pismem z dnia 15 maja 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego, którego jednak w żaden sposób nie uzasadnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bezsporne w sprawie jest to, że skarżący pomimo wezwania nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Formularz wniosku został doręczony skarżącemu w dniu 19 marca 2018 r., a termin do jego wypełnienia upływał w dniu 26 marca 2018 r. Jednak skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza PPF w wyznaczonym terminie, a jedynie pismo z dnia 25 marca 2018 r., w którym oświadczył, że boi się samodzielnie wypełnić formularz PPF z uwagi na odpowiedzialność karną za złożenie błędnego lub fałszywego oświadczenia nałożoną w pkt 13 tego formularza.
Również do sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2018 r. skarżący nie dołączył wypełnionego formularza PPF. Z uwagi na treść art. 257 p.p.s.a. Sąd nie mógł uwzględnić argumentów skarżącego, że boi się samodzielnie wypełnić formularz PPF z uwagi na odpowiedzialność karną za złożenie błędnego lub fałszywego oświadczenia. Przepis ten nie pozwala bowiem Sądowi na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy jeżeli nie został on złożony na urzędowym formularzu. Skoro zatem skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, to ich wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
Sąd zaznacza przy tym, że niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie rozpatrzony pod warunkiem, że zostanie złożony na urzędowym formularzu PPF. Skarżący jest osobom wykształconą i opisanie w formularzu własnej sytuacji majątkowej nie powinno stanowić dla niego trudności. Skarżący twierdzi, że boi się samodzielnie wypełnić formularz PPF z uwagi na odpowiedzialność karną za złożenie błędnego lub fałszywego oświadczenia. Wystarczy jednak, że skarżący wypełni formularz zgodnie z prawdą by nie musiał się obawiać odpowiedzialności karnej.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.