Uzasadnienie
Skarżący w sporządzonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z kimkolwiek we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. 102 m2 i domek kampingowy. Deklaruje brak zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
Swój stały miesięczny dochód oszacował na 905 zł netto renty.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że obecnie jest osobą ubogą. Utrzymuje się z renty w wysokości 905 zł netto. Twierdzi, że pozostaje sam a gospodarstwie. Podnosi, że ma zasądzone alimenty na córkę w wysokości 100 zł. Oświadcza, że otrzymywana renta z trudem wystarcza na bieżące potrzeby. Twierdzi, że ze względu na trudną sytuacją majątkową korzysta z pomocy bliskich i życzliwych mu osób. Wywodzi, że na alimenty przeznacza 100 zł, na żywność ok. 300 zł, na rehabilitację 100 zł, na podatek od nieruchomości ok. 20 zł (w skali miesiąca), na wodę 40 zł, na prąd 100 zł, na lekarstwa 80 zł, na utrzymanie samochodu 100 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć należy od tego, że w prawomocnie zakończonym postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżący, postanowieniem z dnia 9 listopada 2012 r. przyznano mu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące ustanowienie radcy prawnego (k. 56 sygn. akt. III SA/Kr 131/12), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa M. K. (k. 103 akt o sygn. j.w.). Akta sprawy dokumentują, że przyznane stronie z tym zakresie prawo pomocy nie zostało cofnięte. Wskazując na te okoliczność podnieść zaś należy, że w myśl uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt. II GPS 2/10 "Prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie". Mając więc na uwadze przytoczone okoliczności jak i treść przedmiotowej uchwały składu siedmiu sędziów NSA obecny wniosek strony o ustanowienie radcy prawnego należało uznać za bezprzedmiotowy a w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na podstawie z art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Co się natomiast tyczy zasadności obecnego wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych to przypomnieć należy, że jego poprzednie starania nie przyniosły zamierzonego skutku. W swoim obecnym wniosku skarżący nie wyartykułował co prawda wprost jaka to zmiana okoliczności nastąpiła w jego sytuacji od chwili ostatniej prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że biorąc pod uwagę realia dnia codziennego zwiększeniu uległ choćby poziom cen towarów oraz usług. W konsekwencji należy przyjąć, że jeśli przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy a jednocześnie obecny wniosek strony motywowany jest chęcią zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu jego skargi o wznowienie postępowania, to zachodzą podstawy by złożony przez skarżącego wniosek rozpatrzyć.
Inna rzecz, że ponieważ - jak to wynika z wcześniejszych wyjaśnień - skarżący korzysta z przyznanego wcześniej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące ustanowienie radcy prawnego, więc na obecny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należy spoglądać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Przyjęciu odmiennej optyki stoją bowiem na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane prawem oświadczenie (art. 252 ppsa). Wynika z niego, że jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest renta w wysokości 905 zł z której na alimenty przeznacza 100 zł, na żywność ok. 300 zł, na rehabilitację 100 zł, na podatek od nieruchomości ok. 20 zł (w skali miesiąca), na wodę 40 zł, na prąd 100 zł, na lekarstwa 80 zł, na utrzymanie samochodu 100 zł. Dokonanie najprostszych obliczeń arytmetycznych uzmysławia, że po opłaceniu wszystkich tych wydatków skarżącemu pozostaje raptem ok. 65 zł. Skoro zaś wskazywane dochody po opłaceniu wymienionych stałych wydatków wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb dnia codziennego, to silą faktu skarżący nie ma specjalnych możliwości do czynienia jakichkolwiek oszczędności. Okoliczność, że należy do niego wykazany majątek nieruchomy nie zmienia tego spojrzenia. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że osoba mająca problemy zdrowotne powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg nierefundowanych kosztów dodatkowych. Sytuacja taka siłą rzeczy w sposób naturalny ogranicza zaś spektrum rozporządzeń możliwych do dokonania przez skarżącego.
Wszystko to razem wzięte prowadzi zaś do konkluzji, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w związku z tym orzeczono jak w punkcie drugim w sentencji na podstawie art. 165 i art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.