Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 marca 2010r. L. T. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 lutego 2010r. Nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2009r. Nr [...] i zatwierdzającą zakład [...] Bar "A" jako spełniający odpowiednie wymagania do celów działalności prowadzonej w zakresie podawania w naczyniach jednorazowego użytku napojów ciepłych i zimnych, dań gastronomicznych przygotowywanych z półproduktów i gotowych wyrobów (z możliwością użycia mięsa).
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi. Wskazał przy tym, iż skarga została wniesiona przez podmiot do tego nie uprawniony. Organ uważa, że, skarżący nie wykazał związku pomiędzy swą sytuacją prawną i normą prawa materialnego, a zaskarżoną decyzją. Sam fakt, iż skarżący jest właścicielem lokalu, współwłaścicielem części wspólnych i zarządcą nieruchomości przy ul. B w K. (czego w żaden sposób nie dokumentuje), nie czyni go zdaniem organu - uprawnionym do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję. W ocenie organu taka okoliczność może świadczyć jedynie o tym, że skarżący ma w sprawie interes faktyczny. Organ stwierdził, że interes prawny w uzyskaniu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia zakładu ma wyłącznie podmiot działający na rynku spożywczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.:
"Art.
50. § 1. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
§ 2. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi."
Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja skargowa, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96, LexPolonica nr 314238, ONSA 1997, nr 2, poz. 89). Interes prawny istnieje wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984r., sygn. akt I SA 1748/83, LexPolonica nr 332569).
W rozpatrywanej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. Ograniczył się jedynie do wskazania, że jest właścicielem lokalu Nr [...] przy ul. B w K., który sąsiaduje bezpośrednio z lokalem, w którym mieści się [...] Bar "A". Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie stanowi o prawach i obowiązkach skarżącego, a zatem nie wpływa ona na jego sytuację prawną. Należy zatem uznać, że skarżący ma jedynie interes faktyczny we wniesieniu skargi. Przez interes faktyczny należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Osoba taka nie ma jednak przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.