Uzasadnienie
Decyzją Wojewody z dnia 13 czerwca 2016 r. znak: [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. znak: [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 24 maja 2010 r.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. M. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarga zawiera przytoczenie dotychczas wydawanych w sprawie statusu bezrobotnego, wydawane w sprawi wyroki przez sądy administracyjne oraz twierdzenie skarżącego o braku wykonania wiążących organy administracyjne wskazań zawartych w wyrokach sądów administracyjnych. Skarżący ponadto zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez żadnej podstawy prawnej oraz wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego z innych akt spraw prowadzonych przez sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964).
Stosownie do powyższych uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie danego aktu.
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego. W żaden sposób skarżący nie wykazał, aby tak zaskarżona decyzja Wojewody stanowiła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Brakuje jakiejkolwiek argumentacji dotyczącej wystąpienia po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej. Tym samym poprzez brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody po stronie skarżącego, Sąd nie mógł uznać za spełnioną tę przesłankę wywodzoną z art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy dodać, że to sam skarżący winien wskazać na argumenty uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji po to, aby Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem samej skargi rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku, ponieważ w tym zakresie nie zawiera on żadnego uzasadnienia.
Nie zaistniała w sprawie także i druga przesłanka wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Jeżeli okaże się (czego Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może w żadnym zakresie oceniać), że zaskarżona decyzja nie jest prawidłowa, to jak najbardziej stan sprzed daty jej wydania może być przywrócony.
Trzeba wskazać, że każda decyzja administracyjna niekorzystana dla strony pociąga za sobą jakąś dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Podkreślić jeszcze raz należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu P.p.s.a. W niniejszej sprawie - jak już wyżej podano – skarżący okoliczności takich nie wskazał.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.