Uzasadnienie
N. M. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...], którą to decyzją uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 kwietnia 2017 r., nr [...] i nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów regulujących warunki przewozu drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana m.in. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm.) o transporcie drogowym (u.t.d.), w szczególności art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i 6 ist. ustawy oraz lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii:
- - po pierwsze: czy skarżący wykonywał transport drogowy (przewóz okazjonalny) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, czy też była to działalność, do której z uwagi na jej specyfikę, przepisy tej ustawy nie mają zastosowania oraz
- - po drugie: czy podmiotem podejmującym i wykonującym transport drogowy był skarżący – kierowca czy też podmiot łączący za pośrednictwem platformy internetowej kierowcę z pasażerem.
Skarżący posługiwał się aplikacją firmy [...], która to aplikacja kojarzy na określony przejazd pasażera z kierowcą nie prowadzącym zarejestrowanej działalności, przy czym działalność kierowców korzystających z takich aplikacji może być wykonywana wyłącznie za pośrednictwem platformie internetowej [...] i kierowcy tacy nie prowadzą działalności, która istniałaby niezależnie od takiej platformy. Platformy te świadczą usługi w ramach tzw. gospodarki współdzielenia.
W komunikacie Komisji Europejskiej z 2 czerwca 2016 r. pt. "Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się" gospodarkę współdzielenia zdefiniowano w następujący sposób: termin "gospodarka dzielenia się" oznacza modele prowadzenia działalności, w których działalność odbywa się dzięki pośrednictwu platform współpracy, tworzących ogólnie dostępny rynek czasowego korzystania z dóbr lub usług, często dostarczanych przez osoby prywatne. Gospodarka dzielenia się obejmuje trzy kategorie uczestników: (i) usługodawców dzielących się swoimi dobrami, zasobami, czasem lub umiejętnościami – mogą to być osoby fizyczne oferujące usługi okazjonalnie ("peers") lub usługodawcy zawodowo zajmujący się świadczeniem usług ("profesjonalni dostawcy usług"); (ii) użytkowników powyższych usług; oraz (iii) pośredników łączących – za pośrednictwem platformy internetowej – dostawców z użytkownikami i ułatwiających transakcje między nimi ("platformy współpracy").
Ten komunikat Komisji Europejskiej, jak i praktyka w poszczególnych państwach członkowskich, wskazują na duże problemy przy stosowaniu obowiązującego prawodawstwa do platform współpracy i działających z ich wykorzystaniem usługodawców, w szczególności wątpliwości budzi stosowanie wobec nich systemów zezwoleń lub licencji. Jak wskazano w tym komunikacie państwa członkowskie powinny dokonać rozróżnienia między indywidualnymi obywatelami świadczącymi usługi okazjonalnie i profesjonalnymi usługodawcami, na przykład poprzez ustanowienie progów na podstawie poziomu aktywności. Państwa członkowskie powinny zapewnić konsumentom wysoki poziom ochrony przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, jednak bez nakładania nieproporcjonalnych zobowiązań na osoby fizyczne, które świadczą usługi okazjonalnie.
Sąd stwierdza, że przed Trybunałem Sprawiedliwości UE toczy się postępowanie [...] [...] przeciwko [...], które dotyczy kwalifikacji na gruncie prawa europejskiego usług świadczonych przez firmę [...]. Wyrok ten wpłynie niewątpliwie na interpretację prawa UE i pośrednio prawa krajowego, dotyczącego zasad prowadzenia działalności przez podmioty związane z gospodarką współdzielenia, a także statusu osób fizycznych, które świadczą usługi z wykorzystaniem aplikacji dostarczanej przez takie podmioty. W szczególności dotyczy to kierowców, których usługi kojarzone są z ich odbiorcami (pasażerami) przy wykorzystaniu platformy [...].
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08).
Sąd uznał że rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie [...], z podanych wyżej względów, będzie miało istotne znaczenie dla oceny spornego, przedstawionego na wstępie, zagadnienia występującego w niniejszej sprawie i z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej celowe jest zawieszenie niniejszego postępowania.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł - jak postanowieniu.