Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 50 m2 i gospodarstwo rolne o powierzchni 3ha50a. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 754 zł renty.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że od 20 lat jest rencistą i z tego powodu oraz z uwagi na stan zdrowia utrzymuje się tylko z renty inwalidzkiej. Żyje skromnie. Renta wystarcza mu tylko na w konieczne wydatki związane z utrzymanie, wykupienie lekarstw i opłacenie danin publicznoprawnych.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sadowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, dochody. Oświadczenia te są wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony, które nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy bowiem do osób "zamożnych" w potocznym tego słowa znaczeniu. Tak bowiem wypada postrzegać samotnego rencistę, utrzymującego się tylko z niewielkiego świadczenia. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług skromne środki jakie ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Sprzedaży bądź obciążenia domu gdzie zamieszkuje czy wykazanego gospodarstwa celem zdobycia środków na koszty sądowe trudno zaś wymagać od skarżącego albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłyby w podstawy egzystencji tego człowieka.
Mając na uwadze powyższe można stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. W konsekwencji udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.