Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2002 roku nr [...] B. Z. został uznany za osobę bezrobotną. Następnie decyzją z dnia [...].03.2006 r. nr [...] Prezydent Miasta K. pozbawił B. Z. statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podał, iż B. Z. nie stawił się w wyznaczonym dniu w Urzędzie Pracy celem potwierdzenia swojej gotowości do pracy oraz nie uzasadnił przyczyny swojej nieobecności w terminie 7 dni.
W dniu [...].04.2006 roku od powyższej decyzji złożył odwołanie skarżący. W uzasadnieniu podał, iż w okresie od [...].01.2006 r. do [...].03.2006 r. przebywał w areszcie śledczym i z tego względu nie mógł się stawić na spotkanie w urzędzie pracy.
Decyzją z dnia [...].05.2006 r. [...] Prezydent Miasta K. uchylił decyzję z dnia [...].03.2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż uchylenie decyzji było wskazane ze względu na treść art. 2 ust.1 pkt. 2g ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. z 2004 roku nr 99 poz. 1001). Następnie decyzją z dnia [...].05.2006r. nr [...] Prezydenta Miasta K. orzekł o pozbawieniu B. Z. z dniem 23.01.2006r., statusu osoby bezrobotnej z powodu tymczasowego aresztowania. W uzasadnieniu swojej decyzji organ administracyjny powoła się na art. 2 ust. 1 pkt. 2g oraz art. 33 ust.4 pkt.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ. U. z 2004 roku nr 99 poz. 1001).
Od niniejszej decyzji odwołał się B. Z. W uzasadnieniu wskazał, iż obecnie w stosunku do jego osoby zachodzą wszelkie warunki wymagane do pozyskania statusu osoby bezrobotnej. Podkreślił on, iż nie przebywa obecnie w areszcie śledczym wiec nie można go na tej podstawie pozbawić statusu osoby bezrobotnej.
Decyzją z dnia 11.07.2006 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, iż definicja osoby bezrobotnej zawarta w art. 2 oraz art. 33 powołanej w/w ustawy obligowały organ pierwszej instancji do orzeczenia o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy poinformował także skarżącego, iż ustawa o promocji zatrudnienia nie zna automatycznego przywrócenia statusu bezrobotnego osobie, która go utraciła.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył B. Z., wnosząc o uchylenie decyzji pierwszo i drugo instancyjnej.
W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zaskarżona decyzja sankcjonuje niezgodne z prawem decyzje organu I instancji, jako, że zarówno decyzja z dnia [...].03.2006 r., jak i ta z dnia [...].05.2006 r. miały działać wstecz, tj. pozbawić go statusu bezrobotnego najpierw z dniem 09.02.2006 r., a potem nawet jeszcze wcześniej, bo z dniem 24.01.2006 r.
W związku powyższym wniósł o uchylenie decyzji z dnia 11.07.2006 r., [...].05.2006 r., gdyż zarówno wówczas, jak i obecnie spełnia warunki, o których mowa w w/w ustawie oraz o uchylenie decyzji z dnia [...].03.2006 r. i usprawiedliwienie jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie tj. [...].02.2006 r. oraz wyznaczenie mu nowego terminu, a także o przywrócenie skarżącemu statusu bezrobotnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W uzasadnieniu w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na jego wynik.
Niespornym w sprawie jest, że skarżący od dnia 22 lutego 2002 r. był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako bezrobotny. Również bezspornym jest, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] marca 2006 r. został pozbawiony wolności i przebywał w Areszcie Śledczym.
Zgodnie z treścią przepisu art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) Ilekroć w ustawie jest mowa o: bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca (...), niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności.
Z definicji osoby bezrobotnej zawartej w powołanym przepisie wynika, iż osoba tymczasowo aresztowana, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, z chwilą aresztowania traci status osoby bezrobotnej.
Stosownie natomiast do przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy (wyżej zacytowanego).
Z powołanych przepisów wynika, iż organ I instancji zobligowany był do pozbawienia statusu bezrobotnego skarżącego od dnia jego aresztowania.
Powołana ustawa, jak trafnie to podkreśla organ II instancji, nie przewiduje możliwości automatycznego przywrócenia statusu osobie, która została zwolniona z aresztu.
Skarżący aby ponownie uzyskać status bezrobotnego winien zgłosić się w Urzędzie Pracy celem rejestracji, oczywiście jeśli spełnia warunki do uzyskania takiego statusu.
W świetle powyższego, skarga jako nieuzasadniona musiała ulec oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.