Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr1159/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi K.P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 lipca 2011 r., nr nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłków celowych.
Na złożonym następnie przez skarżącego wniosek, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie na jego rzecz adwokata.
Pismem z dnia 6 lipca 2012 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zawiadomił Sąd, że pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego K.P. został wyznaczony adwokat W.K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w K., [....].
Pełnomocnik ten sporządził skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2012 r., która została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 25 października 2013 roku. Jak wynika z protokołu, pełnomocnik nie uczestniczył w rozprawie przed NSA.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz skarżącego, które nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał adwokatowi W.K. od Skarbu Państwa kwotę 120 zł, podwyższoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej, przyznanej z urzędu pomocy prawnej.
Od powyższego postanowienia adwokat W.K. wniósł w terminie sprzeciw. W ocenie odwołującego się, błędnie orzeczono o kosztach pomocy prawnej, bowiem reprezentował on skarżącego w czterech różnych sprawach w znaczeniu materialnoprawnym, zaś wynagrodzenie przyznano mu za jedną sprawę. Ponadto zdaniem adw. W.K., Sąd dokonał wadliwej wykładni przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.,Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W związku z powyższym, na skutek prawidłowo wniesionego przez adwokata W.K. sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2013 r., postanowienie to utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu przez Sąd.
Stosownie do art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Nadto, zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 P.p.s.a.
W okolicznościach niniejszej sprawy adwokat W.K. został pełnomocnikiem skarżącego K.P. w związku z przyznaniem mu prawa pomocy w zakresie częściowym. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2012 r. pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący K.P. złożył skargi na 4 odrębne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., inicjując 4 odrębne sprawy sądowe, które – ze względu na identyczny stan faktyczny i jednakowe podstawy zaskarżenia – zostały na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na rozprawie w dniu 17kwietnia 2012 r.
Po oddaleniu tych skarg przez Sąd wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1159/11, pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną, w której kwestionował rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji co do zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Nie ulega wątpliwości, że zastępstwo procesowe wykonywane przez adwokata W.K. za skarżącego K.P. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczyło wszystkich spraw zawisłych przed Sądem pierwszej instancji, a na wysokość przyznanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie może mieć wpływu połączenie ich i rozpoznawanie przez ten Sąd pod jedną sygnaturą akt. W sensie formalnym są to bowiem sprawy odrębne i okoliczność ta nie ma wpływu na określenie wysokości kosztów sądowych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 177/08).
Po wtóre, zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn.,Dz. U. z 2013 r., poz. 461), stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 75% stawki określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł. Z kolei, w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), stawka minimalna w sprawie innej niż wymienione w lit. a) i b) wynosi 240 zł.
Powyższe oznacza, że w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, tj. gdy pełnomocnik reprezentował stronę wyłącznie w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji, należne mu wynagrodzenie za jedną sprawę wynosi 75% stawki minimalnej przewidzianej za zastępstwo procesowe w pierwszej instancji. Nie ma przy tym znaczenia, czy jego mocodawca był reprezentowany przed Sądem pierwszej instancji przez innego pełnomocnika, czy też pomocy prawnej z urzędu udzielono mu na etapie skargi kasacyjnej wnoszonej do Sądu odwoławczego. Istotne bowiem jest jedynie to, że pełnomocnik, któremu należy się wynagrodzenie, przystąpił do sprawy dopiero w postępowaniu kasacyjnym. Ratio legis powołanych przepisów polega zatem na tym, aby pełnomocnik występujący jedynie przed Sądem drugiej instancji, który zobowiązany jest zapoznać się z aktami toczącego się postępowania i sporządzić skargę kasacyjną, otrzymał wynagrodzenie w wysokości 75% stawki określonej za udział pełnomocnika w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Gdyby zaś w danej sprawie pełnomocnik reprezentował stronę skarżącą w obu instancjach sądowych, w myśl powołanych przepisów otrzymałby 150% stawki minimalnej (100% za I instancję i 50% za drugą).
W tym stanie rzeczy należało przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata W.K. kwotę 720 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 461), na którą składa się kwota 180 zł (tj. 75% z kwoty 240 zł), pomnożona przez ilość spraw (4), w których pełnomocnik reprezentował skarżącego.
Mając powyższe na względzie, wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.