Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką.
Określając swój majątek oświadczyła, że nie posiada nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych. (ma jedynie długi w TBS na ponad 6 tyś. zł). Z przedmiotów wartościowych zadeklarowała samochód marki Ford z 1998 r.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego określił na kwotę 1700 zł z umowy zlecenia.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że prosi o ustanowienie pomocy prawnej i zwolnienie z kosztów sadowych ponieważ nie jest w stanie poprawnie posługiwać się przepisami prawa ani uzasadniać swoich uwag i praw. Powiada, że jest osobą słabo wykształconą (podstawowe) i mało zarabiającą. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że tytułem alimentów płaci po 600 zł miesięcznie. Spłaca także raty zaciągniętych pożyczek, po 64,88 zł i 228,26 zł oraz tytułem ugody 200 zł. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że suma jego zobowiązań sięga kwoty 31361,75 zł.
Z urzędu stwierdza się, że w sprawie zapisanej do sygn. III SA/Kr 1163/Kr zalegają dołączone przez skarżącego następujące dokumenty źródłowe: odpis ugody sadowej w sprawie alimentów na córkę który potwierdza ich deklarowaną wysokość, odpis ugody pozasądowej z wierzycielem który potwierdza deklarowaną wysokość wierzytelności i rat miesięcznych, wydruki dotyczące pozaciąganych w banku pożyczek pieniężnych, które potwierdzają ich deklarowane wysokości oraz podawane raty.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 pkt. 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. W konsekwencji uznania, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – rozpoznanie wniosku z zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Powyższe pozostaje bez wpływu na drugie z żądań a mianowicie przyznanie pełnomocnika z urzędu. Zgodnie z aktualnymi poglądami doktryny sąd nie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku o przyznanie pomocy byleby tylko nie wyszedł ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). W sytuacji więc gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, sąd może przyznać jej to prawo w zakresie częściowym obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa). Oczywiście pod warunkiem, złożenia oświadczenia, którym strona wykaże, że nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa na urzędowym formularzu PPF. Oświadczenie to poparte dołączanymi dokumentami źródłowi jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych skarżącego. Skarżący jest osobą niezamożną w potocznym tego słowa znaczeniu. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku za to ze sporym zadłużeniem, utrzymującą z umowy zlecenia. Z zasad doświadczenia życiowego wynika że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie ma do dyspozycji z trudem wystarczają z trudem po uregulowaniu wykazanych zobowiązań na opłacenie kosztów bieżącego utrzymania. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść tych kosztów, bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
Biorąc to pod uwagę udzielono skarżącemu w takim zakresie pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.