Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 2 sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie. 35 a ust. 1 pkt 7 litera d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), § 2, § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 96, poz. 861 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późna. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ I instancji – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, działający z upoważnienia Starosta - decyzją z dnia [...] 2010 r., znak: [...], odmówił przyznania P. D. dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 35a ust. 1 pkt 7 d ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że P. D. złożył wniosek o dofinansowanie ze środków PFRON na likwidację barier architektonicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Wnioskował o remont dachu lub wykonanie kanalizacji. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji wyjaśnił, że po uzupełnieniu dokumentacji, przeprowadzeniu oględzin lokalu w miejscu zamieszkania wnioskodawcy oraz powtórnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - komisja powołana Zarządzeniem Starosty z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie powołania komisji rozpatrującej wnioski na likwidację barier architektonicznych w 2010 r. stwierdziła, że ujawnione okoliczności faktyczne i dowody potwierdzone dodatkową dokumentacją uzasadniają odmowę przyznania pomocy w niniejszej sprawie.
W rozumieniu § 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON tego typu praca znajdowałaby uzasadnienie jedynie w przypadku konieczności wykonania przyłącza ściekowego na rzecz osoby niepełnosprawnej ruchowo. Schorzenie zdiagnozowane u P. D., tj. choroba psychiczna, nie prowadzi do żadnych schorzeń ruchowych, tym samym nie predysponuje go do skorzystania z takiej formy pomocy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. D., nie zgadzając się z treścią wydanej decyzji.
Działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że podstawą prawną przyznania świadczeń pieniężnych i rzeczowych dla osób niepełnosprawnych w celu likwidacji barier architektonicznych jest ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON. W niniejszej sprawie organ I instancji zebrał materiał dowodowy pozwalający ustalić stan faktyczny w sprawie. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzekł, iż orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter trwały i orzeczenie wydaje się na stałe. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie przedłożonych dokumentów uznaje się P. D. za osobę ze znacznym stopniem naruszenia sprawności organizmu uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia albo zdolną do wykonywania zatrudnienia w szczególności w zakładzie pracy chronionej, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki osoby innej w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, co uzasadnia zaliczenie do stopnia znacznego niepełnosprawności.
W aktach sprawy znajduje się również ocena stanu psychofizycznego osoby ubiegającej się o dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych w miejscu zamieszkania, z której wynika, że P. D. porusza się samodzielnie. Z powyższego, wynika, zatem, że stan zdrowia P. D. nie powoduje ograniczeń w poruszaniu się. Organ odwoławczy zaznaczył, że z brzmienia § 6 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON wynika, że o dofinansowanie ze środków PFRON w celu likwidacji barier architektonicznych może ubiegać się każda osoba niepełnosprawna i to niezależnie od stopnia niepełnosprawności.
Ten krąg uprawnionych jest zawężony jednak określeniem:, "które mają trudności w poruszaniu się". W niniejszej sprawie ustalono, że P. D. porusza się samodzielnie, zdiagnozowane schorzenie nie prowadzi do żadnych schorzeń ruchowych. Ponadto w ramach likwidacji barier architektonicznych nie wykonuje się prac remontowych, lecz prace, które polegają na likwidacji barier architektonicznych, tj. na likwidacji wszelkich utrudnień występujących w budynku i w jego najbliższej okolicy, które ze względu na rozwiązania techniczne, konstrukcyjne lub warunki użytkowania uniemożliwiają lub zmniejszają swobodę ruchu osobom niepełnosprawnym.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 sierpnia 2010 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył P. D. podnosząc, że jest niepełnosprawny i potrzebuje pomocy. Zaskarżoną decyzję uważa za krzywdzącą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami obowiązującego prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawą prawną przyznawania świadczeń pieniężnych i rzeczowych dla osób niepełnosprawnych w celu likwidacji barier architektonicznych jest ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r.; Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r.; Dz. U. Nr 96, poz. 861 ze zm.).
Z § 1 wskazanego rozporządzenia wynika, że do zadań powiatu należy między innymi dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych (pkt 7).
Wspomniane rozporządzenie oprócz rodzaju zadań powiatu określa także tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków PFRON.
§ 2 rozporządzenia stanowi, że ze środków PFRON może być finansowana likwidacja barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych.
Dofinansowanie ze środków PFRON następuje na pisemny wniosek złożony odpowiednio do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy, właściwego dla miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej (§ 10 rozporządzenia).
O dofinansowanie ze środków PFRON zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się na likwidację barier architektonicznych – osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują(§ 6 pkt 1 rozporządzenia).
Za trafną i poprawną należy uznać, zatem dokonaną przez organy orzekające wykładnię powyższych przepisów na poczet niniejszej sprawy, że o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych mogą się ubiegać jedynie te osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się.
Skoro organy obu instancji w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że skarżący, a zarazem ubiegający się o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, porusza się samodzielnie, zdiagnozowane u niego schorzenie nie prowadzi do żadnych schorzeń ruchowych, to nie można zarzucić organom ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, gdyż je prawidłowo zastosowały.
Zasadnie też argumentuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że środki przeznaczone na dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, o które mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne niezależnie od posiadanego stopnia niepełnosprawności nie mogą być przeznaczone na pokrycie kosztów remontu lokalu, czy budynku mieszkalnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jak tego chciał wnioskodawca. Analiza akt administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że o tym wnioskodawca był przez organy informowany i pouczany w pismach procesowych, uprzednio kierowanych do skarżącego, po złożeniu przez niego wniosku.
Wydane w rozpatrywanej sprawie decyzje administracyjne są, więc zgodne z prawem.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.