Uzasadnienie
W skardze do sądu administracyjnego z dnia 3 października 2020 r. złożonej za pośrednictwem organu ds. osobowych Policji – Komendanta Powiatowego Policji, K. J. (dalej: "skarżący") zaskarżył czynność organu ds. osobowych Policji z dnia 30 kwietnia 2005 r. tytułowaną świadectwo służby, stanowiącą z mocy prawa dokument świadectwa ze stosunku służbowego zaświadczenia co do okoliczności faktycznych i prawnych w nim zaświadczonych. Skarżący wniósł o uchylenie tej czynności oraz zobowiązanie organu ds. osobowych Policji do niezwłocznego zastąpienia rzeczonego zaświadczenia dokumentem prawdy obiektywnej, albowiem w obiegu prawnym nie może funkcjonować żaden dokument zaświadczający nieprawdę, tj. obarczony zakresem fałszu intelektualnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zakres kognicji sądów administracyjnych wynika z przepisów prawa, tj. z art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu świadectwo służby nie zawiera się w żadnej z kategorii aktów, ani czynności podlegających orzecznictwu sądów administracyjnych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że świadectwo służby nie jest decyzją administracyjną, nie jest postanowieniem, nie jest także czynnością materialno - techniczną. Stanowi jedynie informację, która może być zmieniona w drodze sprostowania. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, świadectwo służby jest dokumentem mającym charakter ściśle informacyjny, którego treść zawiera wyłącznie elementy będące powtórzeniem elementów wynikających z dokumentu statuującego zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Oznacza to, iż świadectwo służby nie może i nie zawiera żadnych elementów kształtujących sytuację prawną zwolnionego funkcjonariusza, takie elementy zawiera i tę sytuacją prawną kształtuje chociażby decyzja o zwolnieniu ze służby. Idąc dalej, dane zamieszczone w świadectwie służby mogą ulec zmianie, modyfikacji wyłącznie w przypadku zmiany, modyfikacji dokumentu źródłowego, z którego pochodzą (por. wyrok NSA z dnia 13.02.2013 r., I OSK 1095/12, CBOSA oraz wyrok WSA w Krakowie z 30.10.2013 r., III SA/Kr 1730/12 CBOSA).
Rozważając, świadectwo służby w kontekście uznania go za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy wskazać, że taka czynność powinna spełniać określone wymagania, tj. nie może być decyzją lub postanowieniem wydanym w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, które byłyby zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; musi mieć charakter zewnętrzny, tj. musi być skierowana do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność; musi zostać skierowana do konkretnego, indywidualnie określonego adresata; musi dotyczyć spraw z zakresu administracji publicznej, a więc obejmować władcze działania organów administracji publicznej, o których treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie podmiot wykonujący administrację publiczną, a adresat jest tym działaniem związany; musi obejmować uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (por. uchwała NSA z 4.02.2008 r., I OPS 3/07, CBOSA).
Tymczasem świadectwo służby w istocie potwierdza jedynie w sposób pisemny przebieg służby (por. np. postanowienie z dnia 30 lipca 2018 r., III SA/Gd 396/18, CBOSA), a zatem nie może być uznane za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, że świadectwo służby nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Jest natomiast dokumentem prywatnym potwierdzającym przebieg służby funkcjonariusza w danej formacji (np. wyrok w sprawie I OSK 889/07 z dnia 29 maja 2008 r., CBOSA). O treści świadectwa służby decyduje zatem prawodawca, a nie pracodawca wystawiający świadectwo.
Jak wynika z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.), która to regulacja jest identyczna obecnie jak i w okresie wystawiania skarżącemu świadectwa służby w dniu 30 kwietnia 2005 r., policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz może odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. W ust. 3 wskazano, że szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydanych na podstawie art. 81.
Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega więc nie świadectwo służby, lecz czynność odmowy jego sprostowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (por wyrok z 14.10.2015 r., I OSK 341/14, CBOSA), w przypadku odmowy uwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby należy przyjąć, że odmowa ta dotyczy uprawnienia określonego przepisami prawa administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne są właściwe rzeczowo w sprawie ze skargi na odmowę sprostowania świadectwa służbowego policjanta, a nie w sprawie skargi na świadectwo służby.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.