Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 września 2008r skarżąca "A" Spółka z. o.o. w J zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
W związku z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r o Służbie Celnej (Dz.U. 2009.168.1323) kompetencje Dyrektora Izby Skarbowej, związane z wykonywaniem zadań określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992r o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U.2004.4.27) przejął Dyrektor Izby Celnej, który prowadził dalsze czynności w niniejszej sprawie.
Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie:
- - art.207, art.208 § 1, art.210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005.8.60)
- - art.8, art.118, art.129 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r o grach hazardowych (Dz.U. 2009.201.1540) - decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia 06 maja 2010 r. nr [...].
W uzasadnieniu ww. decyzji organ podniósł, że w dniu 1 stycznia 2010r weszła w życie ww. ustawa p grach hazardowych. Zgodnie z art. 118 tej ustawy, do postepowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Wniosek skarżącej o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 25 września 2008r., a zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy o grach hazardowych. Przytoczony wyżej przepis art.118 ustawy obligował organ do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych.
Zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, postępowania w sprawie wydania wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.
Wskazując na powyższe Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła:
- - w zakresie prawa europejskiego:
- 1) naruszenie przepisów procedury, polegające w szczególności na wydaniu orzeczenia w oparciu o akt prawny, który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany przez organ za nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, a to przede wszystkim z uwagi na uchybienie w procedurze prawotwórczej, brak realizacji obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, wynikającego w szczególności art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34,
- 2) naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569; dalej: TFUE) tj. przepisów:
- - art. 34 TFUE (poprzednio art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; dalej: TWE),
- - art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 TWE),
- - art. 56 TFUE (poprzednio art. 49 TWE), w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.
- - w zakresie prawa krajowego:
- 1) art. 2 Konstytucji RP tj. zasady ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych,
- 2) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji RP tj. zasady proporcjonalności sensu stricte,
- 3) art. 2 i art. 61 Konstytucji RP tj. zasady zaufania obywateli do państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej,
- 4) art. 7 Konstytucji RP tj. zasady legalizmu w zw. z art. 123 ust. l Konstytucji RP,
- 5) art. 2 Konstytucji RP tj. zasady przyzwoitej legislacji, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą się wskazane wyżej zasady szczegółowe,
- 6) nadto naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest zasady szybkości postępowania poprzez celowe i umyślne odsuwanie wydania rozstrzygnięcia sprawy, chociaż działania takie pozbawione były jakiejkolwiek racjonalnej podstawy mającej oparcie w przepisach prawa.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca załączyła do skargi cztery opinie prawne znawców prawa konstytucyjnego, a mianowicie: prof. dr hab. P. K. z dnia 26 listopada 2009r. i z dnia 15 stycznia 2010r. oraz prof. dr hab. M. K. z dnia 14 lutego 2010r. i dr M. J. z dnia 13 listopada 2009r.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że o ewentualnej niezgodności polskich przepisów z prawem Unii Europejskiej może rozstrzygnąć jedynie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który dotychczas nie przesądził w kwestii sprzeczności z prawem wspólnotowym przepisów ustawy o grach hazardowych.
Odnośnie oceny, czy zachodzi konieczność zastosowania trybu notyfikacyjnego, to – zdaniem organu - należy do kompetencji organów Państwa biorących udział w procesie legislacji, a nie do organów stosujących prawo. Także i w tej kwestii Trybunał Sprawiedliwości UE nie rozstrzygnął tych wątpliwości.
Odnośnie zarzutu niezgodności ww. ustawy o grach hazardowych z postanowieniami Konstytucji RP, organ podniósł, że rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do Trybunału Konstytucyjnego, a organy administracyjne nie mogą odmówić stosowania przepisów nawet, gdyby " zauważyły" taką sprzeczność.
Nadmienić należy, że w skardze zawarto również wnioski skierowane do tut. Sądu o wystąpienie Sądu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownymi pytaniami, jednak na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w tym zakresie.
W piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2013r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty i wniosła o stwierdzenie wydania zaskarżonych decyzji z naruszeniem art.145 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002.153.1270) podnosząc, że przepis art.129 ust.2 ustawy o grach hazardowych ma charakter "przepisu technicznego" w rozumieniu art.1 pkt.11 dyrektywy 98/34, co powoduje, że z braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ww. ustawy, nie mogą one być stosowane wobec skarżącej w niniejszej sprawie. W obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca wniosła o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, które jest następstwem ustalenia, że decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną będącą podstawą wznowienia postepowania, a jednocześnie ustalenia okoliczności uniemożliwiających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W ocenie pełnomocnika skarżącej, podstawę wznowienia w niniejszej sprawie stanowi art. 240 § 1 pkt. 11 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postepowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Jednak ujemną przesłanką takiego wznowienia stanowi art. 245 § 1 pkt.3 lit. a i § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania (...) wydaje decyzję, w której (...) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak jak decyzja dotychczasowa.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, taka sytuacja zachodzi w realiach procesowych niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Stwierdzenie " technicznego" charakteru art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie jest wystarczające do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], gdyż brak jest podstawy prawnej wynikającej z obowiązującego prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W ramach tej kontroli Sąd bada prawidłowość procesu stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania normy prawnej stanowiącej podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy normę tą prawidłowo zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.
Usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo materialne lub procesowe w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002.153.1270).
Stosownie do art.134 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawna.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawie, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.
Istota sporu między stronami sprowadza się do kwestii, czy będący podstawą umorzenia postępowania art.129 ust.2 ww. ustawy o grach hazardowych, jest przepisem technicznym w rozumieniu art.1 pkt.11 dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998r. (Dz.U.UE.L.98.204.37) i czy wobec tego, przed wejściem w życie, przepis ten powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, zgodnie z art.8 ust.1 akapitem pierwszym tej dyrektywy.
Zgodzić należy się z argumentacją skargi, że Polska przystępując do Unii Europejskiej, zaakceptowała zasady jej funkcjonowania poprzez ratyfikację traktatu akcesyjnego, w tym zbiór przepisów prawa unijnego, który stanowi autonomiczny system, a którego filarami są orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mające walor rozstrzygający, wykładniczy i prawotwórczy. Podstawową zasadą obowiązującą w relacji prawa unijnego i krajowego jest zasada pierwszeństwa stosowania prawa unijnego. Z zasady pierwszeństwa wynika: 1/ nakaz niestosowania przepisów krajowych sprzecznych z (bezpośrednio obowiązującymi) przepisami prawa unijnego(pierwszeństwo w stosowaniu); 2/ zakaz stanowienia prawa krajowego sprzecznego z prawem unijnym (nadrzędność; 3/ zakaz stwierdzania wadliwości (niezgodności) i nieważności (pochodnego) prawa unijnego; 4/ zakaz utrzymywania w mocy przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym; 5/ nakaz uchylania lub zmiany przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym; 6/ nakaz wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem unijnym; 7/ zakaz wykładni prawa unijnego zgodnej z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości (vide. Bałaban, Zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, ZNSA 2012r. Nr 4 (43).
Powyższe zasady gwarantują utrzymanie jednolitej interpretacji i stosowania prawa unijnego, co z kolei jest koniecznym warunkiem funkcjonowania Unii Europejskiej.
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że art.129 ust.2 ww. ustawy o grach hazardowych nie był notyfikowany przez Komisję Europejską, natomiast spór dotyczył tego, czy przepis ten ma charakter normy technicznej. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, naruszenie obowiązku notyfikacji spowodowałoby bezskuteczność tego przepisu, a w konsekwencji oznaczałoby, że przepis ten nie mógł być stosowany.
Powyższa kwestia była przedmiotem wyrokowania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 19 lipca 2012r., C-213/11 stwierdził, że Artykuł 1 pkt.11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie " przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art.8 ust.1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego."
Powyższy wyrok został wydany w połączonej sprawie F Spółka z o.o. i inni (http://eur-lex.europa.eu), ale w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co oznacza że jest wiążący nie tylko dla sądów krajowych prowadzących postępowanie w sprawie, lecz wiąże także sąd krajowy, pod warunkiem, że nie zwróci się on do Trybunału z własnym pytaniem.
Sądy państw członkowskich powinny uwzględniać interpretację prawa unijnego wskazaną w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości, gdyż celem tych orzeczeń jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa unijnego we wszystkich państwach członkowskich.
Nadmienić należy, że całe orzeczenie, a nie tylko jego sentencja, ma jednakową moc wiążącą.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu powyższego wyroku dokonał analizy trzech elementów definicji określenia " przepis techniczny" i uznał, że będące przedmiotem oceny art.129, art.135 i art.138 ww. ustawy o grach hazardowych, dotyczące zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie mogą być zakwalifikowane do pierwszej grupy " specyfikacji technicznych" (pkt. 27 – 30), nie mogą również być zakwalifikowane do grupy trzeciej tj. określonych zakazów użytkowania (pkt.30 – 34).
Trybunał stwierdził (pkt.35 - 36), że " przepisy krajowe można uznać za (inne wymagania) w rozumieniu art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34, jeżeli ustanawiają one (warunki) determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu...". Trybunał przyjął, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych można uznać za " inne wymagania", ponieważ zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami" (pkt.37).
" Dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą być użytkowane" (pkt.38).
" Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (...). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów " (pkt.39).
Analiza orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Określenia użyte w orzeczeniu, że określone przepisy krajowe " mogą" powodować ograniczenia, czy że " mogą potencjalnie" stanowić przepisy techniczne oznacza, że ustalenie, czy takie okoliczności zaistniały należy dokonać w ramach procedury krajowej. A zatem, w sprawie należy dokonać dodatkowych ustaleń pozwalających na odpowiedź na pytania zawarte w pkt.37, 38 i 39 uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości.
Powyższe ustalenia winny być dokonane przez organy administracyjne, pomimo, że w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "krajowy sąd powinien ustalić". Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku, że powyższe określenie nie może być rozumiane wprost, ale należy dokonać interpretacji z uwzględnieniem instytucji procesowych przewidzianych w polskim prawie w ramach zasady autonomii procesowej. Krajowy sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym i jego rolą jest badanie zgodności z prawem działań i zaniechań organów administracji publicznej, natomiast nie ma kompetencji do ich zastępowania i w zastępstwie tych organów załatwiać sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Okolicznością bezsporną jest, że co do zasady, sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania administracyjnego, a tylko wyjątkowo może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądowa kontrola administracji publicznej przeprowadzana jest przy zastosowaniu środków przewidzianych w ustawie, których istota sprowadza się zasadniczo do zniesienia działania lub bezczynności niezgodnej z prawem, a nie do merytorycznego rozstrzygania w tym zakresie. Kasacyjny typ kontroli wynika z wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej od wykonywania administracji publicznej (czyli rozstrzygania spraw administracyjnych).
Przyjęty zarówno w Konstytucji RP, jak i w ustawach model kontroli administracji publicznej nie pozostawia wątpliwości, że to do organu administracji publicznej należy konieczność ustalenia i wyjaśnienia – z uwzględnieniem wskazówek zawartych w ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. – czy art.129 ust.2 (art.135 ust.2 i art.138 ust.1) ustawy o grach hazardowych z 2009r. wprowadza warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów (automatów).
W rozpatrywanej sprawie, z zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej wynika, że organ administracyjny rozstrzygając sprawę o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], umorzył postępowanie w tej sprawie na podstawie art.129 ust.2 ustawy o grach hazardowych, nie rozważając w ogóle kwestii technicznego charakteru tego przepisu i co za tym idzie – nie biorąc pod uwagę konsekwencji ewentualnego uznania, że ten przepis może mieć charakter techniczny w rozumieniu ww. dyrektywy 98/23/We.
Ocena, czy art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, czy mógł być w tej sprawie zastosowany, zależy od ustalenia rodzaju i zakresu ograniczeń w używaniu automatów będących konsekwencją jego wejścia w życie.
Podnieść należy, że jeżeli w toku postępowania prowadzonego przed organami zostanie ustalone, że spełni się choćby jeden z przytoczonych w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości warunków tj. istotny wpływ spornych przepisów na sprzedaż automatów o niskich wygranych, lub istotny wpływ na właściwość tego produktu, to okoliczność taka spowoduje konieczność przyznania, że są to przepisy techniczne, zdefiniowane w treści art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34 jako " inne wymagania".
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2013r., sygn. akt II GSK 388/12 stwierdził m.in., że Trybunał uzależnił ostateczną ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w zakresie, w jakim mogą być one zakwalifikowane do kategorii wymienionej w art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34/WE od uprzedniego ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów tj. automatów do gier o niskich wygranych. Ustalenie skutków stosowania przepisu będącego przedmiotem wykładni powinny dokonać organy administracji.
Sąd ten podkreślił, że nie chodzi w tym przypadku o ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (administracyjnej, czy sądowoadministracyjnej), lecz o działanie w ramach wykładni prawa polegające na ustaleniu, analizie i ocenie tych faktów, które pozwolą określić wpływ stosowania określonej normy prawnej na sferę stosunków prawnych i społecznych, do których ta norma się odnosi. Taka wykładnia prawa nie może zatem ograniczyć się do samych ocen sformułowanych wyłącznie na podstawie treści normy prawnej, ani do uwzględnienia faktów powszechnie znanych.
Jak wyżej podniesiono, orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny,dlatego podstawą orzekania jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organ w postępowaniu administracyjnym. Z tego względu sądy administracyjne nie dokonują - co do zasady - własnych ustaleń faktycznych.
Organ administracji dokonując w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych uwzględni wykładnię pojęcia " przepisu technicznego" dokonaną w powołanym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W przypadku uznania, że sporny przepis ma charakter techniczny, organ uwzględni także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów pranych (Dz.U.2002.239.2029), zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004r. (Dz.U.2004.65.597), stanowiące transpozycję dyrektywy 98/34/WE, w szczególności § 13a, który stanowi, że przy ogłaszaniu aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne zamieszcza się informację o dokonaniu jego notyfikacji z odniesieniem się do dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.Urz.WE L 204 z 21.07.1998r. z późń.zm).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wyłączenie z obowiązku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, przewidziane w § 5 pkt.5 ww. rozporządzenia, nie jest skuteczne, bowiem dyrektywa 98/34/WE nie przewiduje włączeń z procesu notyfikacji z powodu ochrony moralności publicznej lub porządku publicznego i w tym zakresie implementacja przepisów ww. dyrektywy była nieprawidłowa. W ocenie tej Sąd podzielił stanowisko sędziego, który zgłosił zdanie odrębne do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 06 sierpnia 2013r, sygn. akt SA/Wr 312/13 (https://cbois.nsa.gov.pl/doc/7D36919FF1).
Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zastosowanie art.145 § 1 pkt.3 ww. ustawy tj. o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w związku z zaistnieniem przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem wskazana okoliczność skutkuje uchyleniem decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b) tej ustawy. Mając jednak na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w omawianym wyroku nie przesądził w sposób kategoryczny "technicznego" charakteru badanych przepisów, Sąd uznał, że na tym etapie postępowania przedwczesne jest rozstrzyganie w zakresie istnienia podstaw wznowienia postępowania administracyjnego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.