Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2020 r. znak: [...] uchylono decyzję organu I instancji w sprawie nałożenia kary pieniężnej i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej dnia 4 września 2020 r.
Pismem z 29 września 2020 r. (data nadania w UP 2 października 2020 r.) skarżąca osobiście wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2020 r."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja organu administracji wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., która w obecnym stanie prawnym (od dnia 1 czerwca 2017 r.) może być kwestionowana przez stronę w sprzeciwie od decyzji. W związku z tym Sąd zakwalifikował pismo procesowe skarżącej z dnia 29 września 2020 r. jako sprzeciw (a nie jako skargę).
Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej dnia 4 września 2020 r., stąd termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji upływał 18 września 2020 r. Tymczasem sprzeciw od decyzji został wniesiony 2 października 2020 r., a więc po upływie terminu.
Zauważyć należy, że skarżąca zaskarżyła decyzję DIAS zgodnie z błędnym pouczeniem zawartym w decyzji. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona przewidziana na podstawie art. 112 k.p.a. jest szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach (por. np. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14 i wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl/orzecznictwo).
Ze względu na błędne pouczenie skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od decyzji. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy.
Skarżąca powinna wnieść sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia za pośrednictwem organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia - wskazując na błędne pouczenie w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Z kolei w pkt 2 orzeczono o zwrocie wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.