Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób które pozostawałaby z nią we wspólnym gospodarstwie domowy.
Określając swój majątek podała, że nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swe stałe miesięczne dochody oszacowała na kwotę 730,18 zł brutto otrzymanej renty.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest na rencie inwalidzkiej II grupy a przyznane świadczenie wynosi netto 636,46 zł. Podniosła, że z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia nie może podjąć dodatkowej pracy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych gdy – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, iż przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna opiera się na założeniu, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że strony najzwyczajniej nie będzie stać na pokrycie wymaganych opłat to może wydać rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia bez konieczności dokonywania wezwań strony o złożenie dodatkowych oświadczeń lub przedłożenie dokumentów źródłowych (arg. ex art. 255 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Skarżąca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotną, bez majątku z niewielkim dochodem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że cześć skromnych środków jakimi skarżąca rozporządza pochłaniają bieżące koszty utrzymania mieszkania. Pozostałe wystarczają na opatrzenie najbardziej podstawowych potrzeby życia codziennego. Ze względu na sygnalizowane pogorszenie stanu zdrowia trudno czynić skarżącej zarzut, iż nie stara się poprawić swojej sytuacji.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono skarżącej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwalniając ją od kosztów sądowych.
Z przytoczonych względów orzeczono jak sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.