Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 36 i n.), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa J. F. (zarządzenie Dziekana k. 50).
Wyznaczony adwokat podjął czynności przed sądem administracyjnym pierwszej instancji a po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 7 lipca 2010 r. wyroku (k.
- 75) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 97-100) sporządził i złożył skargę kasacyjną od tego wyroku (k. 105-111).
Postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 116). Wyznaczony adwokat zaskarżył to orzeczenie zażaleniem (k. 128-134) a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 150-154).
W dniu 8 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek adwokata J. F. o zasądzenie na podstawie art. 258 §2 punkt 8 ppsa wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z przygotowaniem wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu (k. 166).
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r. I OSK 333/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez wyznaczonego adwokata skargę kasacyjną (k. 189-194). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w tej skardze wniosku o przyznanie wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego wyjaśniając, że przepisy art. 209 i 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 tej ustawy po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.
W dniu 23 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo zatytułowane "WNIOSEK PEŁNOMOCNIKA Z URZEDU o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego", w którym wyznaczony adwokat powołując się na zakończone postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu w związku z ich nieuiszczeniem przez skarżącego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Wskazując na powyższe regulacja zacząć należy od wskazania, że zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie wyznaczony adwokat złożył w treści sporządzonej skargi kasacyjnej (k. 107). Równocześnie brak takiego oświadczenia przy wniosku o zasądzenie na podstawie art. 258 §2 punkt 8 ppsa wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z przygotowaniem wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu (k. 166). Uznać jednak można, że zostało ono złożone przez adwokata w późniejszym piśmie z dnia 23 kwietnia 2012 r. (data wpływu) zatytułowanym "WNIOSEK PEŁNOMOCNIKA Z URZEDU o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego" gdzie wyznaczony adwokat wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu w związku z ich nieuiszczeniem przez skarżącego. W konsekwencji zachodzą więc warunki do przyznania adwokatowi należnego wynagrodzenia
Nie oznacza to jednak automatycznie stwierdzenia podstawy do uznania wszystkich roszczeń adwokata. Skoro bowiem przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia warunkuje możliwość przyznania adwokatowi wynagrodzenia od "sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej" (koniunkcja), to nie można tracić z pola widzenia, że przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest jednak brak wystarczającego uzasadnienia do przyznania adwokatowi odrębnego wynagrodzenia za przygotowanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w oparciu o przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. d) cytowanego rozporządzenia.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przy takim układzie procesowym nie mamy do czynienia z "postępowaniem zażaleniowym" sensu stricte o jakim wzmiankują przepisy art. 194 §1 ppsa, art. 33 §2 ppsa, art. 227 ppsa, art. 260 ppsa, art. 263 ppsa, art. 284 ppsa, art. 297 ppsa, art. 298 ppsa, art. 49 §2 ppsa, art. 227 ppsa lecz postępowaniem determinowanym dążeniem do wywołania skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji, która to okoliczność daje dopiero podstawę do przyznania adwokatowi wynagrodzenia "za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej".
Równocześnie trzeba mieć jednak świadomość, że skuteczne przygotowanie wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiązało się dla adwokata ze zwiększonym nakładem pracy co uzasadnia przyznanie mu podwyższonego wynagrodzenia. Pamiętać jednak trzeba, że zawarty w rozdziale 6 rozporządzenia ("Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa") przepis §19 pkt. 1 stanowi lex specialis w stosunku do §2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5.
W efekcie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla adwokata, który prowadził wcześniej sprawę w I instancji (vide: k.
75) ustalona w oparciu o przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) i przepis §19 pkt. 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 180 zł, gdyż kwota ta odpowiada 150% połowy stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się jeszcze tylko o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.