Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 23 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 118/13

Uzasadnienie

Skarżąca "A" Spółka z o.o. w K niżej wymienionymi wnioskami zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o zmianę zezwolenia Nr [...] z dnia 31 grudnia 2008r. wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 225 punktach na terenie województwa [...]. Wszystkie wnioski dotyczyły zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej lokalizacji punktu gier (kolejność wg sygnatur akt):

1. 1. [...] z dnia 13.08.2009r.
2. 2. [...] z dnia 19.08.2009r.
3. 3. [...] z dnia 25.06.2009r.
4. 4. [...] z dnia 13.08.2009r.
5. 5. [...] z dnia 30.09.2009r.
6. 6. [...] z dnia 30.09.2009r.
7. 7. [...] z dnia 15.09.2009r.
8. 8. [...] z dnia 04.12.2009r.
9. 9. [...] z dnia 14.12.2009r.
10. 10. [...] z dnia 04.12.2009r.
11. 11. [...] z dnia 10.12.2009r.
12. 12. [...] z dnia 11.12.2009r.
13. 13. [...] z dnia 11.12.2009r.
14. 14. [...] z dnia 11.12.2009r.
15. 15. [...] z dnia 11.12.2009r.
16. 16. [...] z dnia 03.12.2009r.
17. 17. [...] z dnia 03.12.2009r.
18. 18. [...] z dnia 11.12.2009r.

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie:

1. - art. 207, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005.8.60)
2. - art. 8, art. 118, art.135 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r o grach hazardowych (Dz.U. 2009.201.1540) - niżej wymienionymi decyzjami odmówił dokonania zmiany ww. zezwolenia z dnia 31 grudnia 2005r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w zakresie wnioskowanych zmian:
3. - z dnia [...] 2010r.
4. 1. [...]
5. 2. [...]
6. 3. [...]
7. 4. [...]
8. 5. [...]
9. 6. [...]
10. 7. [...]
11. - z dnia [...] 2010r.
12. 8. [...]
13. 9. [...]
14. 10. [...]
15. 11. [...]
16. 12. [...]
17. 13. [...]
18. 14. [...]
19. 15. [...]
20. 16. [...]
21. 17. [...]
22. 18. [...].

Przedmiotowe decyzje zostały utrzymane w mocy przez organ odwoławczy tj. Dyrektora Izby Celnej kolejnymi decyzjami:

1. - z dnia 11 maja 2010 r.
2. 1. nr [...]
3. 2. nr [...]
4. - z dnia 12 maja 2010r.
5. 3. nr [...]
6. 4. nr [...]
7. 5. nr [...]
8. 6. nr [...] z dnia 15 kwietnia 2010r.
9. 7. nr [...]
10. - z dnia 26 kwietnia 2010r.
11. 8. nr [...]
12. 9. nr [...]
13. 10. nr [...]
14. 11. nr [...]
15. 12. nr [...]
16. 13. nr [...]
17. 14. nr [...]
18. 15. nr [...]
19. 16. nr [...]
20. 17. nr [...]
21. 18. nr [...].

W uzasadnieniu powyższych decyzji organ odwoławczy podniósł, że w dniu 1 stycznia 2010r. weszła w życie ww. ustawa o grach hazardowych (zwana dalej "nową" ustawą), która spowodowała utratę mocy obowiązującej większości regulacji ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Zgodnie z art.135 ust.1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia, o których mowa w przepisie art.129 ust.1 nowej ustawy tj. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009r., mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art.6 ust. 1 – 3, przez organ właściwy do udzielenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust.2 i 3. Przepisy art. 56 i 57 stosuje się odpowiednio. W ust. 2 art. 135 ustawodawca zawarł wyjątek, w jakim zmiana decyzji nie może być dokonana, a mianowicie w wyniku zmiany nie może nastąpić zmiana urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Wskazując na powyższe okoliczności Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie:

1. - art.120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji pozostających w sprzeczności z art.7, art.20 i art.22 Konstytucji RP,
2. - art.121 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż postepowanie w niniejszych sprawach nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
3. - art.124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone decyzje,
4. - art.125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez powolne i biurokratyczne działanie organów podatkowych, które wobec naruszenia terminu do prowadzenia postepowania doprowadziło do wydania niekorzystnych dla skarżącej decyzji w związku ze zmiana stanu prawnego,
5. - art.139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie terminów przewidzianych do prowadzenia postępowania,
6. - art.34 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska poprzez zastosowanie środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych,
7. - art.49 ww. Traktatu poprzez istotne ograniczenie swobody przedsiębiorczości obywateli innych państw członkowskich na terytorium Polski oraz zmniejszenie atrakcyjności korzyści z tych swobód,
8. - art.56 ww. Traktatu poprzez ograniczenie swobody świadczenia usług,
9. - art.135 § 2 ww. ustawy o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie, pomimo iż jest on sprzeczny, bądź narusza art.2, art. 7, art. 20 i art. 22, art. 31 ust. 3 w z w. z art. 22, art. 61, art. 7 w związku z art. 123 ust.1 Konstytucji RP.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonych decyzji, jak i poprzedzających je decyzji organu I instancji i przekazanie przedmiotowych spraw organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), ewentualnie o stwierdzenie, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa na podstawie art.145 § 1 ust.3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skargach został również poddany rozwadze Sądu wniosek o zwrócenie się Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem dotyczącym zgodności art.135 § 2 ww. ustawy o grach hazardowych z art.2, art.7, art.20, art.22 i art.31 ust.3 w związku z art. 22, art. 61 i art.7 w związku z art.123 ust.1 Konstytucji RP.

Nadto skarżąca wniosła o ewentualne zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym o zbadanie zgodności ww. ustawy o grach hazardowych z art.34, art.49 i art.56 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca załączyła do skargi dwie opinie prawne znawców prawa konstytucyjnego, a mianowicie: prof. dr hab. P. K. i dr W. G. z dnia 15 stycznia 2009r. oraz prof. dr hab. M. K. z dnia 14 lutego 2010r.

W odpowiedzi na skargi, Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podnosząc, że ocena, czy zachodziła konieczność zastosowania trybu notyfikacyjnego w odniesieniu do ww. ustawy o grach hazardowych, należy do kompetencji organów Państwa biorących udział w procesie legislacji, a nie do organów zobowiązanych do stosowania już istniejącego prawa. Dyrektor Izby Celnej nie posiada zatem kompetencji dla stwierdzenia, czy dany akt prawny podlega, czy też nie podlega procedurze notyfikacyjnej, a w konsekwencji nie może odmówić stosowania obowiązującego prawa. Organ podniósł, że do dnia rozstrzygania w niniejszej sprawie nie zapadł żaden wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej świadczący o uchybieniu przez Polskę obowiązkom wynikającym z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. W ocenie organu, decyzje obu instancji oparte zostały na podstawie prawnej, która nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej.

Odnośnie zarzutu niezgodności ww. ustawy o grach hazardowych z postanowieniami Konstytucji RP, organ podniósł, że rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do Trybunału Konstytucyjnego, a organy administracyjne nie mogą odmówić stosowania obowiązujących przepisów.

Wskazując na powyższe organ wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W ramach tej kontroli Sąd bada prawidłowość procesu stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania normy prawnej stanowiącej podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy normę tą prawidłowo zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo materialne lub procesowe w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002.153.1270).

Stosownie do art. 134 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawna.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdza, że skargi zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.

Spór między stronami sprowadza się do kwestii, czy art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych będący podstawą odmowy dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2008r. zezwalający na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier, jest przepisem technicznym w rozumieniu art.1 pkt.11 dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998r. (Dz.U.UE.L.98.204.37) i czy wobec tego, przed wejściem w życie, przepis ten powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, zgodnie z art.8 ust.1 akapitem pierwszym tej dyrektywy.

Zgodzić należy się z argumentacją skargi, że Polska przystępując do Unii Europejskiej, zaakceptowała zasady jej funkcjonowania poprzez ratyfikację traktatu akcesyjnego, w tym zbiór przepisów prawa unijnego, który stanowi autonomiczny system, a którego filarami są orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mające walor rozstrzygający, wykładniczy i prawotwórczy. Podstawową zasadą obowiązującą w relacji prawa unijnego i krajowego jest zasad pierwszeństwa stosowania prawa unijnego. Z zasady pierwszeństwa wynika: 1/ nakaz niestosowania przepisów krajowych sprzecznych z (bezpośrednio obowiązującymi) przepisami prawa unijnego(pierwszeństwo w stosowaniu); 2/ zakaz stanowienia prawa krajowego sprzecznego z prawem unijnym (nadrzędność); 3/ zakaz stwierdzania wadliwości (niezgodności) i nieważności (pochodnego) prawa unijnego; 4/ zakaz utrzymywania w mocy przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym; 5/ nakaz uchylania lub zmiany przepisów krajowych sprzecznych z prawem unijnym; 6/ nakaz wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem unijnym; 7/ zakaz wykładni prawa unijnego zgodnej z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości (vide. Bałaban, Zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, ZNSA 2012r. Nr 4 (43).

Powyższe zasady gwarantują utrzymanie jednolitej interpretacji i stosowania prawa unijnego, co z kolei jest koniecznym warunkiem funkcjonowania Unii Europejskiej.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych nie był notyfikowany przez Komisję Europejską, natomiast spór dotyczył tego, czy przepis ten ma charakter normy technicznej. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, naruszenie obowiązku notyfikacji spowodowałoby bezskuteczność tego przepisu, a w konsekwencji oznaczałoby, że przepis ten nie mógł być stosowany.

Powyższa kwestia była przedmiotem wyrokowania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 19 lipca 2012r., C-213/11 stwierdził, że Artykuł 1 pkt.11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie " przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art.8 ust.1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego."

Powyższy wyrok został wydany w połączonej sprawie Fortuna Spółka z o.o. i inni (http://eur-lex.europa.eu), ale w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co oznacza że jest wiążący nie tylko dla sądów krajowych prowadzących postępowanie w sprawie, lecz wiąże także sąd krajowy, pod warunkiem, że nie zwróci się on do Trybunału z własnym pytaniem.

Sądy państw członkowskich powinny uwzględniać interpretację prawa unijnego wskazaną w orzeczeniach Trybunału, gdyż celem tych orzeczeń jest zapewnienie jednolitego stosowania prawa unijnego we wszystkich państwach członkowskich.

Nadmienić należy, że całe orzeczenie, a nie tylko jego sentencja, ma jednakową moc wiążącą.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu powyższego wyroku dokonał analizy trzech elementów definicji określenia " przepis techniczny" i uznał, że będące przedmiotem oceny art. 129, art. 135 i art. 138 ww. ustawy o grach hazardowych, dotyczące zezwoleń (wydawania, przedłużania i zmiany) na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie mogą być zakwalifikowane do pierwszej grupy " specyfikacji technicznych" (pkt. 27 – 30), nie mogą również być zakwalifikowane do grupy trzeciej tj. określonych zakazów użytkowania (pkt.31 – 34).

Trybunał stwierdził (pkt.35 - 36), że " przepisy krajowe można uznać za (inne wymagania) w rozumieniu art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34, jeżeli ustanawiają one (warunki) determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu...". Trybunał przyjął, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych można uznać za " inne wymagania", ponieważ zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami" (pkt. 37).

" Dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą być użytkowane" (pkt. 38).

Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (...). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów " (pkt.39).

Analiza orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Określenia użyte w orzeczeniu, że określone przepisy krajowe " mogą" powodować ograniczenia, czy że " mogą potencjalnie" stanowić przepisy techniczne oznacza, że ustalenie, czy takie okoliczności zaistniały należy dokonać w ramach procedury krajowej. A zatem, w sprawie należy dokonać dodatkowych ustaleń pozwalających na odpowiedź na pytania zawarte w pkt.37, 38 i 39 uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości.

Powyższe ustalenia winny być dokonane przez organy administracyjne, pomimo, że w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "krajowy sąd powinien ustalić". Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku, że powyższe określenie nie może być rozumiane wprost, ale należy dokonać interpretacji z uwzględnieniem instytucji procesowych przewidzianych w polskim prawie w ramach zasady autonomii procesowej. Krajowy sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym i jego rolą jest badanie zgodności z prawem działań i zaniechań organów administracji publicznej, natomiast nie ma kompetencji do ich zastępowania i w zastępstwie tych organów załatwiać sprawy przez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Okolicznością bezsporną jest, że co do zasady, sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania administracyjnego, a tylko wyjątkowo może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przyjęty zarówno w Konstytucji RP, jak i w ustawach model kontroli administracji publicznej nie pozostawia wątpliwości, że to do organu administracji publicznej należy konieczność ustalenia i wyjaśnienia – z uwzględnieniem wskazówek zawartych w ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. – czy art.135 ust. 2 (art. 138 ust. 1 i art. 129 ust.

1. 2) ustawy o grach hazardowych z 2009r. wprowadza warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów (automatów).

Z akt sprawy wynika, że organ administracyjny rozstrzygając wnioski skarżącej nie rozważył kwestii technicznego charakteru przepisu, który stanowił podstawę prawną zaskarżonych decyzji, a nadto nie rozważył ewentualnych konsekwencji uznania, że przepis ten ma charakter techniczny w rozumieniu ww. dyrektywy 98/34/WE.

Podnieść należy, że jeżeli w toku postępowania prowadzonego przed organami zostanie ustalone, że spełni się choćby jeden z przytoczonych w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości warunków tj. istotny wpływ spornych przepisów na sprzedaż automatów o niskich wygranych, lub istotny wpływ na właściwość tego produktu, to okoliczność taka spowoduje konieczność przyznania, że są to przepisy techniczne, zdefiniowane w treści art.1 pkt.4 dyrektywy 98/34 jako " inne wymagania". W przypadku ustalenia, że art.135 ust.2 ww. ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, który nie został notyfikowany, a więc jako niezgodny z prawem europejskim, nie może być stosowany, organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie rozważą możliwość procedowania w tej sprawie na podstawie innych przepisów tej ustawy, mając na uwadze, że w sferze prawa publicznego, a w nich mieszczą się uregulowania ustawy o grach hazardowych, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, ani wnioskowanie przez analogię.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o ewentualne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy art. 135 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych jest zgodny z Konstytucją RP, należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 08 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Po 549/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: " czy art.135 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz.1540 z 2009r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010r. dopuszczalna wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażona w art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych".

Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnatura P 4/11 i dotychczas nie została rozstrzygnięta. W przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekłby o niezgodności powyższego przepisu ustawy z Konstytucją, stosownie do art. 272 § 1, można żądać wznowienia postępowania.

Uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.