Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.B. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 28 czerwca 2021 r. (znak SKO-NP-4115-184/21) utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 10 marca 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismem z 20 sierpnia 2020 r. skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy [...] o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną matką – M.K. Przedłożyła kopię orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności matki i oświadczyła, że zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym.
Decyzją z 10 marca 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Stwierdził, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż skarżąca mieszka z dwojgiem dzieci (które pracują poza miejscowością, w której mieszka skarżąca, a w domu rodzinnym bywają sporadycznie) oraz z mężem, z którym pozostaje w separacji. Skarżąca jest ubezpieczona w KRUS, jednak już od 10 lat nie prowadzi większej gospodarki, a posiada jedynie niewielką liczbę kur. Niepełnosprawną matką, skarżąca opiekuje się od co najmniej 3 lat. Wójt podkreślił, że matka skarżącej mieszka samotnie w innej (sąsiedniej) miejscowości. Jest to osoba samodzielnie chodząca, która jednak wymaga pomocy w utrzymaniu higieny, sprzątaniu, przygotowywaniu posiłków, robieniu zakupów, podawaniu lekarstw, ogrzewaniu domu.
Ponadto organ zwrócił uwagę na schorzenie niepełnosprawnej polegające na braku kontrolowania potrzeb fizjologicznych. Z racji częstych i dłuższych spadków cukru w organizmie, niepełnosprawna wymaga natychmiastowego spożycia posiłku. W decyzji odmownie załatwiającej żądanie wnioskodawczyni organ podkreślił, że skarżąca nie jest jedyną osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki. Ustalił bowiem, że oprócz skarżącej, niepełnosprawna ma jeszcze córkę (pracuje i zamieszkuje w P.), a także dwóch synów, którzy zamieszkują zagranicą (jeden z nich pracuje, drugi jest rencistą). Organ zaznaczył, że matka skarżącej nie jest niezdolna do poruszania się, samodzielnego obsługiwania się, w tym też samodzielnego spożywania posiłków.
Konstatując stwierdził, że pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej, a sprawowaniem opieki nad matką, nie zachodzi związek przyczynowy.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Przytoczył okoliczności wynikające z zebranego materiału dowodowego i podkreślił, że zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania w nim pracy przez skarżącą nie było spowodowane koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad niepełnosprawną, bowiem zaprzestanie aktywności zawodowej nastąpiło ok. 10 lat temu, i miało miejsce przed orzeczeniem u matki skarżącej znacznego stopnia niepełnosprawności i objęcia jej opieką.
W ocenie organu odwoławczego, zakres stwierdzonej w tej sprawie opieki, nie ma charakteru tego rodzaju, żeby zmuszał skarżącą do definitywnej rezygnacji z pracy zawodowej, choćby w niepełnym wymiarze. Organ podkreślił, że niepełnosprawna mieszka sama, a z akt sprawy nie wynika, żeby była osobą obłożnie chorą. Czynności wykonywane przez skarżącą nie mogą być zatem uznane za wymagające całodobowej jej dyspozycyjności. Czynności opiekuńcze stwierdzone w tej sprawie, w ocenie SKO w Nowym Sączu, są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo, czy prowadzą gospodarstwo rolne. W odniesieniu do rodzeństwa skarżącej organ zaznaczył, że obowiązek alimentacji może przybrać inną, niż osobiste starania, formę pomocy.
W skardze na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączy z dnia 28 czerwca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca zarzuciła:
- – naruszenie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 poz. 111 ze zm., dalej: ustawa) poprzez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację, polegającą na uznaniu, iż skarżąca nie spełnia wszystkich przesłanek uprawniających do przyznania świadczenia, bowiem stan zdrowia osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zdaniem organu, nie wymaga sprawowania stałej opieki, natomiast skarżąca rzekomo nie sprawuje stale i nieprzerwalnie osobistej opieki nad niepełnosprawną matką w wymiarze, który uniemożliwiałby podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, czy też prowadzenia lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, w sytuacji gdy niepełnosprawna nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować i prowadzić gospodarstwa domowego;
- - bezzasadne przyjęcie, że rodzeństwo skarżącej jest zobowiązane w równym stopniu do alimentacji na rzecz niepełnosprawnej w sytuacji, gdy osoby te nie są w stanie faktycznie takiej opieki sprawować osobiście, jak również pomoc z ich strony nie może przybrać innej formy;
- – naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy poprzez pominięcie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13;
- – naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budził zaufania jego uczestników do władzy publicznej, zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak też prowadzenie postępowania w sposób, który nie uwzględniał słusznego interesu skarżącej, braku wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy oraz zaniechania oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, poprzez procedowanie wbrew zasadzie nakazującej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czego wyrazem jest odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w sytuacji, gdy skarżącą sprawuje faktyczną osobistą opiekę nad niepełnosprawną matką, która wymaga całodziennej opieki, a żadna inna osoba zobowiązana do jej alimentacji nie jest w stanie tej opieki sprawować, wobec czego skarżąca musiała zaprzestać prowadzenia gospodarstwa rolnego i nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej, a także
- – błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na:
- • przyjęciu, iż brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją strony z prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania w nim pracy, a koniecznością sprawowania opieki nad matką, jak i brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub pracy w gospodarstwie rolnym ze względu na konieczność sprawowania opieki nad matką w sytuacji, gdy z uwagi na stan zdrowia matki i konieczność sprawowania nad nią stałej opieki (w tym w szczególności: regularne podawanie leków, w tym zastrzyków z insuliny, stałą kontrolę poziomu glukozy we krwi, przygotowanie i podanie posiłków, pomoc przy utrzymaniu higieny osobistej, bieżącą zmianę pieluchomajtek), skarżąca opiekuje się matką codziennie, przez cały dzień, przez co musiała zaprzestać prowadzenia gospodarstwa rolnego, nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy, ani też nie jest w stanie prowadzić gospodarstwa rolnego, a nadto skarżąca jest jedyną osobą z kręgu rodziny, która może sprawować nad matką opiekę i faktycznie ją sprawuje,
- • bezzasadnym ustaleniu, iż są inne osoby zobowiązane w równym stopniu do alimentacji na rzecz niepełnosprawnej, w sytuacji gdy poza ustaleniem, iż skarżąca ma rodzeństwo, organ nie ustalił, czy osoby te faktycznie mogą sprawować opiekę nad matką oraz, czy mogą pokryć koszty sprawowania opieki, nie badał szczegółowo ich warunków majątkowych i dochodowych.
Uzasadniając skargę skarżąca zaznaczyła, że stan zdrowia niepełnosprawnej nie pozwala jej na samodzielne funkcjonowanie, zaś ona spędza u matki co najmniej 10 godzin dziennie. Skarżąca w szczególności podniosła, że sugerowane przez organ usługi opiekuńcze z pomocy społecznej byłyby niewystarczające, gdyż świadczone są w ograniczonej liczbie godzin, zaś koszt opłacenia prywatnej opiekunki byłby bardzo wysoki.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując wyrażoną w zaskarżonej decyzji argumentację.
W piśmie z 6 czerwca 2022 r. (k.
35) wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej podkreślił, że skala opieki świadczonej przez jego mocodawczynię na rzecz niepełnosprawnej matki uzasadnia wniosek, że nie jest ona w stanie podjąć zatrudnienia. Akcentował, że wyłączną przyczyną braku podjęcia zatrudniania przez skarżącą jest właśnie sprawowanie opieki nad matką. Wskazał, że bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, że istnieje hipotetyczna możliwość zapewnienia opieki przez inne osoby bliskie, tj. przez rodzeństwo skarżącej, a w sprawie nie ustalono, czy osoby te mają możliwość przejęcia opieki nad matką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wobec braku wskazania przez strony postępowania możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, przewodniczący skierował sprawę na posiedzenie niejawne w powołanym wyżej trybie.
Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza ani przepisów postępowania, ani też prawa materialnego w stopniu, nakazującym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Skarga, jako niezasadna, podlegała zatem oddaleniu.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 poz. 615; dalej "ustawa"), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, (...) lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, dalej: "K.r.o."), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W kontrolowanym postępowaniu organy administracji publicznej ustaliły, że matka skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie z 14 kwietnia 2020 r., k. 6 akt administracyjnych). Spełniona została tym samym jedna z przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy, uprawniająca do przyznania żądanego świadczenia. W ocenianym przypadku nie było przedmiotem kontrowersji między stronami to, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką. Istota kontrolowanej sprawy sprowadzała się natomiast do rozstrzygnięcia, czy zakres stwierdzonej w tej sprawie opieki, uzasadniał rezygnację skarżącej z jakiejkolwiek aktywności zawodowej. W tak zarysowanym sporze – w ocenie Sądu – rację należało przyznać stanowisku wyrażonemu przez orzekające organy administracji publicznej.
W pierwszej kolejności podkreślić bowiem należy, iż zasadnie zwróciły uwagę organy administracji na fakt, że matka skarżącej nie jest obłożnie chora. Z akt sprawy wynika bowiem, że matka skarżącej nie jest osobą leżącą, a przy pomocy laski, porusza się o własnych siłach. Nadto, mieszka ona sama, w sąsiedniej miejscowości względem skarżącej. Jest w stanie samodzielnie spożyć przygotowany jej posiłek. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika przy tym, że "czasami" u niepełnosprawnej wymagane jest założenie pieluchomajtek (k. 31v akt adm.). Przedstawione okoliczności prowadzą zatem do wniosku, że matka skarżącej nie wymaga zarówno karmienia przez inne osoby, jak też nie jest niezbędny stały nad nią dozór opiekuna. Gdyby bowiem było inaczej, skarżąca niewątpliwie zamieszkałaby z matką lub przynajmniej zdecydowałaby się wziąć ją do swojego domu. Powyższe wydaje się być możliwe i uzasadnione wobec stwierdzonej w sprawie okoliczności, że dzieci skarżącej sporadycznie jedynie przebywają w rodzinnym domu (k. 27v akt adm.).
Brak jednak wspólnego zamieszkiwania skarżącej z matką, przy niewątpliwie stwierdzonej samodzielności matki w zakresie poruszania się, czy spożywania posiłków - uzasadniają wniosek, że zakres opieki potrzebnej matce skarżącej nie ma charakteru permanentnego i nie jest więc tego rodzaju, aby wymagał całkowitej rezygnacji opiekuna z pracy. W tym aspekcie dostrzec bowiem trzeba, że jak wynika z twierdzeń skarżącej (k. 27v akt adm.) wykonywane czynności opiekuńcze polegać mają na: podaniu insuliny i innych leków, paleniu w piecu, robieniu zakupów, pomocy w higienie osobistej oraz porządkowaniu pomieszczenia, jak też praniu.
W ocenie sądu, przedstawiony zakres i charakter czynności opiekuńczych nakazywał stwierdzić, że trafnie przyjęły orzekające organy administracji, iż opieka realizowana przez skarżącą względem matki nie może być oceniona jako na tyle absorbująca, aby musiała być czyniona przez osobę, która w tym wyłącznie celu musiała całkowicie rezygnować z pracy w gospodarstwie rolnym. Przedstawione bowiem wyżej czynności opiekuńcze mogą być wykonane zarówno przed rozpoczęciem pracy, jak też po jej zakończeniu, tym bardziej, gdy wziąć pod uwagę charakter pracy, z której zrezygnowała skarżąca. Praca bowiem we własnym gospodarstwie rolnym charakteryzuje się niewątpliwą elastycznością czasową jej wykonywania co sprawia, że możliwe jest wygospodarowanie czasu potrzebnego na troskę nad niepełnosprawnym rodzicem, bez konieczności całkowitej rezygnacji z takiej pracy. Niewątpliwie przy tym, wspólne zamieszkanie skarżącej z matką (co jednak nie ma miejsca) pozwoliłoby dodatkowo zoptymalizować czas poświęcany na tę opiekę i mogłoby jedynie korzystnie wpłynąć na efektywność czynności opiekuńczych.
Co więcej, mimo wskazania w skardze, że skarżąca ze względu na opiekę nad matką nie jest w stanie podjąć nawet prac dorywczych, należy zauważyć i podkreślić, że z akt administracyjnych sprawy jasno wynika, że takie właśnie prace skarżąca wykonuje (k. 27 akt adm.), a zatem znajduje czas i możliwości na podejmowanie takiej aktywności. Ponadto dostrzec trzeba, że zawarte w skardze twierdzenie, iż skarżąca zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwa rolnego z powodu opieki nad matką, stoi w oczywistej sprzeczności z jej oświadczeniami złożonymi na etapie postępowania administracyjnego. W toku bowiem kontrolowanego postępowania skarżąca podała inne powody zaprzestania prowadzenia gospodarstwa, które stanowiły problemy zdrowotne syna i alkoholizm męża (k. 27 akt adm.), a nadto wskazała, że zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa nastąpiło w ogóle przed rozpoczęciem opieki nad matką. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby sytuacja zdrowotna matki uległa w ostatnim czasie zmianie (pogorszeniu) w stosunku do stanu wcześniejszego, i aby to ten właśnie stan zdrowia (por. wyżej) uzasadniał zaprzestanie aktywności zawodowej.
Nie sposób także uznać, że wykonywane dwa razy dziennie aplikacje insuliny i kilkukrotne pomiary glikemiczne przemawiały za rezygnacją opiekuna z podejmowania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Czynności te nie są na tyle czasochłonne żeby nie dało się ich pogodzić z zarobkowaniem choćby w ograniczonym zakresie, zwłaszcza w przypadku skorzystania z usług opiekuńczych w ramach pomocy społecznej.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że opłacenie opiekunki osoby niepełnosprawnej lub pieniężne wynagrodzenie tego spośród rodzeństwa zobowiązanego do opieki, które przejmuje na siebie znaczną część obowiązków względem niepełnosprawnego rodzica, są formami uczynienia zadość obowiązkowi alimentacyjnemu. Spełnienie tegoż obowiązku może bowiem polegać zarówno na osobistych staraniach (świadczeniu opieki), jak też na przeznaczaniu części swoich dochodów na uczestniczenie w pokryciu koniecznych w tym względzie wydatków. Sąd podziela stanowisko organów administracji, że w opisanym stanie faktycznym przyznanie skarżącej świadczenia przerzucałoby na barki podatników realizację obowiązku alimentacyjnego, który – z mocy prawa – w pierwszej kolejności ciąży na wszystkich dzieciach niepełnosprawnej. W sytuacji więc, gdy obowiązek alimentacyjny obciąża kilka osób (w niniejszej sprawie jest to czworo dzieci osoby niepełnosprawnej), to każda z tych osób ma obowiązek sprawowania opieki nad potrzebującą matką.
Nie można dopuszczać do sytuacji, że zstępny, będąc prawnie zobowiązany do alimentacji, nie poczuwa się do wykonywania swoich obowiązków, a obowiązki te przejmuje za niego Państwo, zwalniając zobowiązanego do alimentacji z ciążącego na nim obowiązku (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 października 2021 r. sygn. II SA/Gl 766/21, wyrok WSA w Krakowie z 18 stycznia 2022 r. sygn. III SA/Kr 1148/21, wyrok WSA w Łodzi z 18 lutego 2022 r. sygn. II SA/Łd 894/21, wyrok WSA w Lublinie z 10 lutego 2022 r. sygn. II SA/Lu 807/21). Stosunek alimentacyjny polega bowiem na tym, że jeden podmiot ma prawo domagać się dostarczania środków utrzymania, natomiast drugi z podmiotów obowiązany jest to żądanie zaspokoić. Wypełnianie ustawowego obowiązku alimentacyjnego może przybrać postać zarówno świadczeń dobrowolnych, jak również być następstwem zasądzenia ich przez sąd. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 K.r.o., krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym.
Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynikają żadne obiektywne okoliczności (np. ubóstwo, stwierdzona niepełnosprawność, pobyt w zakładzie karnym) wyłączające uczestnictwo dzieci osoby niepełnosprawnej w możliwości opieki nad nią. W stosunku do braci skarżącej, skarżąca na żadnym etapie postępowania nie podnosiła takich okoliczności, zaś zawarte w skardze twierdzenia, że siostra skarżącej nie może partycypować w kosztach utrzymania matki, stoją w jawnej sprzeczności z materiałem dowodowym, bowiem z wywiadu środowiskowego wynika, że latem kupuje ona węgiel na ogrzanie domu niepełnosprawnej matki (k. 29 akt adm.). Także w stosunku do pozostałych dwóch braci skarżącej, brak jest podstaw do przyjmowania braku obiektywnych możliwości uczestniczenia w opiece nad matką. Jak wynika z akt sprawy, bracia ci, wraz z rodzinami, zamieszkują w USA, co pozwala przyjmować, że chociażby w formie finansowej mogą oni wspierać skarżącą w opiece nad matką.
Mając powyższe na uwadze, za zasadne i trafne należało uznać przyjęcie przez organy administracji, że skarżąca nie spełnia, wynikającego z art. 17 ust. 1 ustawy warunku bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między sprawowaniem opieki, a rezygnacją z pracy. Ustalone przez organ okoliczności sprawy wskazują bowiem, że opieka nad matką nie powoduje u skarżącej konieczności rezygnacji z jakiejkolwiek pracy zarobkowej (tym bardziej, gdy prace takie realnie wykonuje – por. k. 27). Podkreślić bowiem należy, że ze wskazanego wyżej przepisu wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje tylko tym osobom, które "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (...)". Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż sprawowanie tej opieki wynika z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.
Taka zaś sytuacja, jak już przedstawiono, w tej sprawie nie występowała. Tym samym, nie były zasadne zarzuty naruszenia ani art. 17 ustawy, ani powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Materiał ten pozwolił na poprawne ustalenie istotnych okoliczności sprawy, w tym zakresu wymaganej opieki i liczby osób zobowiązanych do alimentacji. Poczynione ustalenia znalazły przy tym odzwierciedlenie w poprawnie zastosowanej normie prawnej i właściwie sporządzonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Końcowo należy dodać, że zupełnie pozbawiony racji był zarzut skargi naruszenia art. 17 ust. 1b ustawy poprzez nieuwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 121 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Jak wynika z treści kontrolowanej w sprawie decyzji SKO w Nowym Sączu, wskazany powyżej przepis nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia tej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm.).