Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubrykę 6 matkę i brata.
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi mieszkanie własnościowe o powierzchni 53,5 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W rubryce 10 wpisał dochody matki z emerytury w wysokości 1800 zł. Co do brata to zaznaczył, że jego dochody są mu nieznane. Jednocześnie skarżący nadmienił, że on sam korzysta z pomocy społecznej, otrzymując świadczenia których wysokość w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r. wyniosła łącznie 2116 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, swoje niskie dochody dołączając do wniosku zaświadczenie z MOPS. Wynika z niego, że okresie od 01.01.2014 r. do 30.04.2014 r. przyznano skarżącemu pomoc w łącznej wysokości 2773,83 zł.
Wezwany o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie wskazywanych dokumentów źródłowych wyjaśnił, że zakupy i posiłki robi samodzielnie. Koszty związane z utrzymaniem mieszkania dzielone są zaś na trzy osoby. Podał, że wysokość miesięcznych obciążeń związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego wynosi 620 zł. Do tych wyjaśnień dołączył kopie pokwitowania za gaz na 181,51 zł, opłaty za mieszkanie do spółdzielni na 483,87 zł i pokwitowanie opłaty za prąd na 93,07 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to uzupełnione dodatkowymi wyjaśnieniami, które zostały poparte kopiami odpowiednich dokumentów źródłowych jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Skarżącym nie należy bowiem do osób zamożnych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika też, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie otrzymuje z pomocy społecznej wystarczają w zasadzie na opędzenie podstawowych potrzeb. Potwierdza to zresztą przedstawione przez wnioskodawcę zestawienie stałych wydatków. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazane mieszkanie, które potencjalnie rzecz biorąc posiada określona wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia.
Skarżący ma bowiem via facti ograniczone prawo do swobodnego nim dysponowania. W takiej zaś sytuacji konieczność wygospodarowania przez niego środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest problematyczne co uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono zatem skarzacemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.