Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 w związku z art.239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2005r Nr 8 ze zm), po rozpatrzeniu zażaleń skarżącego A. U. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" we W na dwa postanowienia,a to:
- 1. postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu do kontroli przeprowadzonej w Barze "A" – W. M., w S, ul. P oraz
- 2. postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu do kontroli przeprowadzonej w Firmie Handlowo-Usługowej "M" P. M., bar " P"
- – utrzymał w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy:
w dniu 25 maja 2011 r. – odniesieniu do pkt.1 oraz w dniu 1 czerwca 2011r – w odniesieniu do pkt.2 - funkcjonariusze celni Urzędu Celnego działając na podstawie art.30 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2009r. Nr 169 ze zm.) przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. Nr 201 ze zm.) w ww. lokalach. Kontrole były jednodniowe i w obu przypadkach zakończyły się stosownymi protokołami kontroli, doręczonymi kontrolowanym podmiotom w dniu przeprowadzenia tych kontroli.
W dniu 13.06.2011r. do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynęły sprzeciwy na każde z ww. postanowień, złożone przez radcę prawnego Ł. S. reprezentującego skarżącego.
Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniami z dnia [...] 2011 r. oraz odpowiednio – z dnia [...] 2011r - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu w każdej z tych spraw stwierdzając, że na kontrole przeprowadzone na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 a ww. ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z art. 84d w związku z art.84a ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2010r. Nr 220 ze zm.)., złożenie sprzeciwu na podstawie art. 84c ust. 1 wymienionej ustawy jest niedopuszczalne.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Powyższy przepis stanowił podstawę prawną wydania przedmiotowych postanowień przez organ pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy powyższe postanowienia organu pierwszej instancji, stwierdził m.in., że automaty będące przedmiotem kontroli były automatami podlegającymi rygorom ww. ustawy o grach hazardowych. Funkcjonariusze celni, stosownie do art. 30 ust. 2 pkt. 3 ww. ustawy o Służbie Celnej byli uprawnieni do kontroli polegającej na sprawdzeniu prawidłowości przestrzegania przepisów tej ustawy.
Jednocześnie art. 54 ww. ustawy stanowi, że do kontroli, o której mowa w art.30 ust.2 pkt.3 w przypadkach, o których mowa w art.36 ust.1, stosuje się przepisy art.31 ust.1 i 3, art.32, art.33, art.34 ust.1 pkt.2 i ust.2, art.35, art.36 ust.1, 4 i 5 oraz przepisy wydane na podstawie art.51 ustawy oraz odpowiednio przepisy działu VI Ordynacji podatkowej.
Organ podniósł, że zakresem kontroli wykonywanej przez Służbę Celną podlegają również podmioty, które urządzają i prowadzą gry hazardowe z naruszeniem przepisów określonych w ww. ustawie o grach hazardowych.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniach, organ stwierdził, że zgodnie z art.84 a ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w związku z art.235 pkt.2 ww. ustawy o Służbie Celnej, kontrole, o których mowa w art.30 ust.2 pkt.3 ustawy o Służbie Celnej zostały wyłączone spod stosowania art.79, art.79a, art.80, art.81 ust.2, art.81a, art.82 i art.83 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe, Dyrektor Izby Celnej uznał zarzuty naruszenia powyższych przepisów za nieuzasadnione.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie przez organ orzekający w pierwszej instancji, iż skarżący nie jest stroną postępowania, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie kontrola była przeprowadzana w pierwszym przypadku – w Barze "A" W. M. w S, a w drugim przypadku – w Barze " P" P. M. w L i to właśnie tym podmiotom przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zapewniają ochronę poprzez m.in. instytucje. sprzeciwu.
W ocenie organu zażaleniowego, analiza przepisów ustawy o Służbie Celnej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej prowadzi do wniosku, że w przypadku rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli wydaje rozstrzygnięcie o odstąpieniu od czynności kontrolnych lub kontynuowania czynności kontrolnych stosując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwagi na wyraźne zastrzeżenie w art.84 c ust.16 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Natomiast zgodnie z art. 52 ustawy o Służbie Celnej, w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 3 tej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, a do wykonywania kontroli, o której mowa w art.30 ust.2 pkt.3 w przypadkach, o których mowa w art.36 ust.2 pkt.3 stosuje się również odpowiednio art.290 i 291 Ordynacji podatkowej.
Ponadto zgodnie z art.54 ww. ustawy o Służbie Celnej do kontroli, o której mowa w art.30 ust.2 pkt.3 w przypadkach, o których mowa w art.36 ust.1, stosuje się przepisy art.31 ust.1 i 3, art.32, art.33, art.34 ust.1 pkt.2 i ust.2, art.35, art.36 ust.1,4 i 5 oraz przepisy wydane na podstawie art.51 ustawy oraz odpowiednio przepisy działu VI Ordynacji podatkowej.
W ocenie organu, gdy stosownie do art.84 d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, organ Służby Celnej winien wydać postanowienie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.
Skoro w rozpatrywanej sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, to ocena przymiotu strony również winna być oceniana – zdaniem organu – na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym również art.133 określającego pojęcie strony. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu, stosując odpowiednio art.133 Ordynacji podatkowej, dla nabycia przymiotu strony konieczne jest np. wykazanie w żądaniu interesu prawnego i jednocześnie bycie kontrolowanym. Samo wykazanie w żądaniu interesu prawnego, zdaniem organu, nie jest wystarczające. Elementem konicznym do nabycia przymiotu strony jest fakt bycia w przedmiotowym przypadku kontrolowanym. W niniejszej sprawie podmiotami kontrolowanymi byli W. M. i P. M., natomiast skarżący nie był podmiotem kontrolowanym, nie jest zatem stroną postępowania w sprawie złożenia sprzeciwu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że rozstrzygnięcie, jak wyżej wykazano, powinno być wydane w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, zatem organ nie mógł naruszy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienia, w ocenie organu, zawierają wszystkie niezbędne elementy określone w art. 217 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym także uzasadnienie faktyczne oraz prawne, wyjaśniające zasadność przesłanek, które legły u podstaw wydanych rozstrzygnięć.
Na powyższe postanowienia zostały złożone skargi, w których pełnomocnik skarżącego zarzucił:
1/ naruszenie prawa materialnego art. 80a ust.1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że skarżący nie jest strona przedmiotowego postępowania administracyjnego;
2/ prawa materialnego art. 133 Ordynacji Podatkowej, w sytuacji gdy nie ziściły się przesłanki jego zastosowania;
3/ przepisów postępowania art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 79, art. 79a, art.80, art.80a, art. 81 ust. 2, art. 81a, art.82 i art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego nie było przeprowadzone prawidłowo;
4/ prawa materialnego art. 84 c pkt. 12 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez pominiecie faktu, iż sprzeciw został rozpatrzony po upływie terminu 3 dni od jego wniesienia, co oznacza jego uwzględnienie.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący podniósł, że wobec podjęcia wykonywania przez organ kontroli - Naczelnika Urzędu Celnego - czynności kontrolnych wniósł sprzeciw oraz wniósł o odstąpienie od czynności kontrolnych. Odnosząc się do stanowiska organu w kwestii nie uznania skarżącego za stronę, podniósł on, że zawarł stosowne umowy podnajmu powierzchni ww. lokali, gdzie umieścił automaty zręcznościowo-rozrywkowe stanowiące jego własność. Skoro organ dokonał kontroli powierzchni wynajmowanej przez skarżącego i wobec urządzeń stanowiących jego własność, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że kontrola nie odbyła się w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego jako przedsiębiorcę i nie dotyczyła należących do niego urządzeń.
W ocenie skarżącego, prowadzone przez organ postępowania są postępowaniami w sprawach rozpatrzenia sprzeciwu i w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie – stosownie do art.84c pkt.16 - art.28 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odmowa uznania skarżącego za stronę przedmiotowych postępowań narusza wskazany art.28 ww. ustawy. W ocenie skarżącego, organ nie powinien odmawiać mu statusu strony postępowania.
Ponadto skarżący zarzucił, że organy błędnie przyjęły, iż prowadzi on działalność, która objęta jest szczególnym nadzorem podatkowym, bowiem działalność wykonywana przez firmę "A" nie jest działalnością regulowaną przez przepisy normujące urządzenie i prowadzenie gier hazardowych. Skarżący nie posiada żadnej koncesji, czy zezwolenia, a zatem powinien być traktowany tak jak każdy przedsiębiorca spoza branży hazardowej.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że kontroli wykonywanej przez funkcjonariuszy Służby Celnej podlegają również podmioty, które urządzają i prowadzą gry hazardowe z naruszeniem przepisów określonych w ww. ustawie o grach hazardowych.
Skarżący odnosząc się do kwestii jego statusu jako strony postępowania zarzucił, że organ nie poczynił w tej kwestii żadnych ustaleń, a skarżący – jak twierdzi - jest podatnikiem i posiada status strony " zarówno na kanwie art.28 K.p.a. jak i art.133 O.p."
W dalszej części złożonych skarg zarzucono, że w przedmiotowej sprawie brak jest informacji, czy organ w ogóle zarządził przeprowadzenie kontroli wobec skarżącego i jaki był cel jego skontrolowania. Mimo, że kontrola faktycznie się odbyła, organ dopuścił się szeregu zaniedbać m.in. nie zawiadomił przedsiębiorcę o zamiarze kontroli, nie odnotował w książce kontroli, ani w protokole kontroli uzasadnienia przyczyny brak takiego zawiadomienia.
Ponadto skarżący zarzucił m.in., że organ naruszył przepisy dotyczące czasu trwania wszystkich kontroli, funkcjonariusze przy wszczęciu kontroli nie okazali legitymacji służbowych, ani nie doręczyli upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, nie poinformowali kontrolowanego przedsiębiorcę lub osobę, wobec której podjęto czynności kontrolne, o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli. W niniejszej sprawie kontrolę wykonywano pod nieobecność kontrolowanego przedsiębiorcy i osoby przez niego upoważnionej, a nadto bez przywołania świadka będącego funkcjonariuszem publicznym, który nie jest pracownikiem organu.
Skarżący zarzucił, że czynności kontrolne zostały przeprowadzone z naruszeniem niemal wszystkich praw kontrolowanego wynikających z ustawy o swobodzie dzielności gospodarczej.
Niezależnie od powyższego organ nie rozpatrzył w terminie określonym w art.84 c pkt.9 ww. ustawy złożonych sprzeciwów, co jest równoznaczne w skutkach z wydaniem przez właściwy organ postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych, na podstawie art. 84 c pkt.12.tej ustawy.
W ocenie skarżącego, opisane w skargach naruszenia prawa skutecznie uniemożliwiają prowadzenie jakiegokolwiek postępowania wobec skarżącego, gdyż art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, iż dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że właścicielami lokali, w których ustawiono i zainstalowano automaty byli W. M. – Bar "A" w S oraz P. M. – Bar " P" w L. To te osoby prowadziły działalność gospodarczą w ww. lokalach, a nie skarżący. Fakt podnajmu powierzchni tych lokali, w ocenie organu, nie jest miejscem prowadzenia działalności przez skarżącego. Kontrola natomiast dotyczyła urządzeń należących do skarżącego, ale nie w miejscu prowadzenia działalności przez skarżącego. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że zarzuty skarżącego w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione.
Ponadto organ podniósł, że sprzeciw, zgodnie z art.84 c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej można wnieść w trakcie trwania kontroli, a nie po jej zakończeniu. Kontrola w rozpatrywanej sprawie, zakończyła się w dniu 25 maja 2011r., a drugim przypadki – w dniu 1 czerwca 2011r., natomiast sprzeciwy zostały złożone w obu przypadkach w dniu 13 czerwca 2011r, a zatem po zakończeniu kontroli.
Organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko, iż wniesienie sprzeciwu przez skarżącego było niedopuszczalne, to tym samym nie możliwe było prowadzenie postępowania w sprawie sprzeciwu, co musiało skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie wniesienia sprzeciwu.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że kontrola nie była prowadzona z naruszeniem prawa, podtrzymał stanowisko w kwestii statusu skarżącego jako strony, co czyni zarzuty skargi nieuzasadnione, w tym w zakresie naruszenia art.28 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r. Nr 153, poz.1270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie jest sporny.
Funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrole przestrzegania przepisów ustawy z 2009r o grach hazardowych, w ramach których ujawnili w Barze "A" w S oraz w Barze " P" w L – po jednej sztuce urządzeń do gry w celach komercyjnych, o charakterze losowym w rozumieniu art.3 ust.4 tej ustawy. Kontrole były jednodniowe, przeprowadzone w dniu 25 maja 2011r w pierwszym przypadku, a w drugim przypadku - w dniu 01 czerwca 2011r.
Kontrole zostały zakończone Protokołami kontroli sporządzonymi w dniach ich przeprowadzenia i doręczonymi właścicielom kontrolowanych lokali.
Nie sporna jest również okoliczność, że skarżący wykonywał działalność w zakresie gier hazardowych bez stosownego zezwolenia, czy koncesji.
Okolicznością bezsporną w obu przypadkach jest wniesienie sprzeciwów w trybie art. 84 c ust.1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej po zakończeniu kontroli tj. w dniu 13 czerwca 2011r.
Organy zaskarżonymi postanowieniami odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia złożonych sprzeciwów.
Dokonując oceny prawnej zaskarżonych rozstrzygnięć, w pierwszej kolejności należy podnieść, że celem instytucji sprzeciwu uregulowana w ww. ustawie o swobodzie działalności gospodarczej była ochrona interesów kontrolowanego przedsiębiorcy przed nieprawidłowościami w toku postępowania kontrolnego, co w przyszłości mogłoby skutkować na ocenę dowodów zebranych w wadliwym postępowaniu. A zatem ustawodawca – w ramach ochrony przedsiębiorcy - nałożył na kontrolujących szereg obowiązków takich jak: zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, doręczenie upoważnienia do kontroli i jej zakresu, pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, ograniczenie czasu przeprowadzenia kontroli, czy też obowiązek przeprowadzenia kontroli w obecności kontrolowanego.
Jeżeli kontrola jest prowadzona z naruszeniem obowiązków wynikających z ww. ustawy – w toku postępowania kontrolnego można wnieść sprzeciw.
Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zinterpretowały art.84c ww. ustawy, że po zakończeniu kontroli nie jest możliwe wniesienie sprzeciwu. Potwierdzeniem słuszności tego stanowiska jest art.84c ust.9 ustawy, zgodnie z którym organ po rozpatrzeniu sprzeciwu wydaje postanowienie o odstąpieniu od czynności kontrolnych, bądź o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Sposób załatwienia sprzeciwu jednoznacznie wskazuje, że nie to możliwe po zakończeniu kontroli. Po zakończeniu kontroli wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne z uwagi na brak formalnej podstawy prawnej do jego rozpatrzenia.
Nadmienić należy, że niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu po zakończeniu kontroli, a zatem z uwagi na upływ terminu do jego wniesienia, dotyczy zarówno właścicieli lokali, u których taka kontrola została przeprowadzona w rozpatrywanej sprawie, jak i skarżącego, jako właściciela kontrolowanych urządzeń.
W związku z powyższym argumentacja skargi dotycząca miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, jak również kwestia statusu strony skarżącego w postępowaniu dotyczącym złożonych sprzeciwów nie mogła mieć wpływu na treść zaskarżonych rozstrzygnięć, skoro okolicznością bezsporną jest, że w obu przypadkach sprzeciwy zostały złożone po zakończeniu kontroli.
Jeżeli chodzi o przepisy prawa procesowego, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, to należy podnieść, że zgodnie z art. 84c pkt.15 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – do postępowań w sprawach sprzeciwu – w zakresie nieuregulowanym - mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Inna jest natomiast sytuacja, gdy sprzeciw jest niedopuszczalny na podstawie art.84 d ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która to przesłanka zaistniała w rozpatrywanej sprawie.
Zgodnie z art.84d ww. ustawy wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, gdy organ przeprowadza kontrolę powołując się m.in. na art.84a ww. ustawy.
Art.84a pkt.1 dotyczy działalności gospodarczej objętej szczególnym nadzorem podatkowym na podstawie ww. ustawy o Służbie Celnej.
Z kolei zgodnie z art.235 pkt.1 ustawy o Służbie Celnej – w ramach szczególnego nadzoru podatkowego kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z 2009r o grach hazardowych – art.30 ust.2 pkt.3. ustawy o Służbie Celnej.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby celnej, że pomimo prowadzenia przez skarżącego działalności w zakresie gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia czy koncesji, podlega on kontroli, o której mowa w art.30 ust.2 pkt 3 ww. ustawy o Służbie Celnej, która wykonywana jest w trybie szczególnego nadzoru podatkowego (art. 235 pkt 2 tej ustawy). Innymi słowy, nie zachowanie warunków i form określonych przepisami prawa na prowadzenie działalności w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych nie wyłącza tej działalności spod kontroli organów Służby Celnej.
Prowadzenie działalności bez spełnienia określonych wymogów wynikających z obowiązujących przepisów w zakresie gier hazardowych oznacza, że podmiot taki nie jest podatnikiem podatku od gier, a w konsekwencji nie może być stroną postępowania dotyczącego tego podatku.
W zakresie odmowy uznania skarżącego za stronę w rozumieniu art.133 Ordynacji podatkowej w sprawach złożonych sprzeciwów, Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej jako zgodne z prawem.
Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wniesienie sprzeciwu było niedopuszczalne z tego powodu, iż kontrola była przeprowadzona w ramach szczególnego nadzoru podatkowego, bowiem dotyczyła kontroli urządzania gier hazardowych. Do kontroli tej nie maja zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, których naruszenia zarzucał skarżący w złożonych skargach.
Przy zaistnieniu przesłanki niedopuszczalności sprzeciwu (sprzeciw nie jest złożony w trybie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) organy zobowiązane były rozstrzygać na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, stosownie do art.54 ww. ustawy o Służbie Celnej, który stanowi, że do kontroli, o której mowa w art.30 ust.2 pkt.3 w przypadkach, o których mowa w art.36 ust.1, stosuje się przepisy art.31 ust.1 i 3, art.32, art.33, art.34 ust.1 i ust.1 pkt 2 i ust.2, art.35, art.36 ust.1, 4 i 5 oraz przepisy wydane na podstawie art.51 ustawy oraz odpowiednio przepisy działu VI Ordynacji podatkowej.
W tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej jako zgodne z prawem, że gdy stosownie do art.84 d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, organ Służby Celnej winien wydać postanowienie na podstawie Ordynacji podatkowej.
Wskazane wyżej okoliczności powodują, że argumentacja skarg nie mogła odnieść zamierzonego skutku, a zaskarżone rozstrzygnięcia należy uznać za zgodne z prawem.
W tym stanie, Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargi oddalił.