Uzasadnienie
M. S. zam. ul. [...], [...] D. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego złożył w dniu 22 listopada 2019 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 15 stycznia 2018 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] w C. (dz. nr [...]) na dz. nr [...] jedn. ewid. C. w celu obsługi komunikacyjnej nieruchomości obejmującej dz. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] jedn. ewid. C. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Sąd stwierdza z urzędu, że skarżący M. S. nie był stroną postępowań wskazanych w skardze, tj. ani zakończonego decyzją Burmistrza Miasta z dnia 15 stycznia 2018 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu (o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] w C. (dz. nr [...]) na dz. nr [...] jedn. ewid. C. w celu obsługi komunikacyjnej nieruchomości obejmującej dz. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] jedn. ewid. C.), ani decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2019 r. nr [....], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 15 stycznia 2018 r., przy czym ta ostatnia decyzja - Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - nie jest decyzją ostateczną, gdyż w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez stronę postępowania – wnioskodawcę sprawy o stwierdzenie nieważności – została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w dniu 8 listopada decyzja ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W ocenie Sądu, M. S. nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wskazać należy, że kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny podlega działalność administracji publicznej. Charakter tej kontroli determinuje zatem strukturę postępowania administracyjnego ukształtowaną jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej.
Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione ze skutkiem merytorycznego rozpoznania skargi tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Stanowisko to znajduje w pełni oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone przykładowo w postanowieniu z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2238/17 (Centralna Baza Sądów Administracyjnych dostępna na orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić także trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone – jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości – tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Natomiast brak legitymacji do złożenia skargi podmiotów powołanych do ochrony obiektywnego porządku prawnego przesądza już na etapie wstępnej weryfikacji skargi o jej niedopuszczalności, obligując w konsekwencji sąd do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, LEX nr 175364).
W sprawach o sygnaturach podanych w skardze przez skarżącego M. S. skarżący ten nie tylko nie był stroną któregoś postępowania, ale nie wskazał, aby mógł być stroną tych postępowań, czy też aby posiadał interes prawny upoważniający wstąpienie do postepowań na jakimkolwiek etapie.
W powyższej sytuacji Sąd stwierdza, że skarżący M. S. zam. ul[...], [...] D. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego - nie posiada interesu prawnego pozwalającego na skuteczne wniesienie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pomijając już to, że wskazana przez niego decyzja nie miała charakteru ostatecznej).
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji.