Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2014 roku przyznane zostało skarżącemu M. R. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 20 października 2014 roku na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adw. J. W. T. Pełnomocnik ten reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 roku oddalającego skargę, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie.
Okręgowa Rada Adwokacka w dniu 28 listopada 2016 roku wyznaczyła adwokata z innej miejscowości do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany w ten sposób został adwokat P. N. W dniu 6 grudnia 2016 roku przed NSA odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu M. R. wziął udział adwokat P. N. Do protokołu rozprawy zgłoszony został wniosek o zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1446/15 skargę kasacyjną oddalił.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej został ponowiony przez adwokata P. N. w piśmie z dnia 16 grudnia 2016 roku. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Mając na uwadze brzmienie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) do obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika w niniejszej sprawie należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz. 461, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" rozporządzenia wysokość stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia dla adwokata ustanowionego z urzędu wynosi w niniejszej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia).
Biorąc pod uwagę fakt, że adwokat P. N. został pełnomocnikiem M. R. po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej należy zastosować wyższy wskaźnik (75 %) wskazany w § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" rozporządzenia. Wynagrodzenie adwokata wynosi zatem 180 zł (75 % z 240 zł).
Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (180 zł x 23% = 41,40 zł) w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.