Uzasadnienie
Decyzją z 30 grudnia 2022 r., Burmistrz Gminy i Miasta B. odmówił M. K. (dalej: skarżąca) przyznania dodatku węglowego.
Organ wyjaśnił, że na podany przez skarżącą adres został już wypłacony dodatek węglowy, na wniosek złożony jako pierwszy. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ustalono, że zamieszkany przez skarżącą lokal nie posiadał cech odrębności. Stwierdzono, że rodzina skarżącej posiada jedynie odrębne sypialnie, natomiast kuchnia, łazienka oraz wejścia są wspólne. Ogrzewanie budynku również jest wspólne. Ponadto nie zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie nadania odrębnego adresu; organ nie był w związku z tym w stanie ustalić zaistnienia przesłanki obiektywnego braku możliwości nadania odrębnego adresu.
Jako podstawę prawna odmowy przyznania dodatku węglowego organ wskazał art. 2 ust. 1, 2,3,3a,3b,3c,15 i 16 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1630).
W odwołaniu skarżąca podniosła, że wniosek o przyznanie dodatku węglowego złożyła 30 sierpnia 2022 r., jednak dla budynku, w którym mieszka nie została złożona deklaracja CEEB, czego skarżąca nie była świadoma, gdyż nie była właścicielem budynku. Po tym jak skarżąca dowiedziała się 3 listopada 2022 r. o nowelizacji ustawy o dodatku węglowym próbowała przekonać w rozmowie zarówno Burmistrza, jak i radcę prawnego oraz pracownika Urzędu Gminy, że nastąpiła zmiana przepisów - jednakże bezskutecznie. Skarżąca podała też, że w dniu 30 października 2022 r. upłynął bezskutecznie ustawowy termin do rozpatrzenia jej wniosku o dodatek węglowy i wydania decyzji. W dniu 4 listopada 2022 r. kazano jej ponownie złożyć wniosek o dodatek węglowy, jednak i tym razem odmówiono jej wnioskowanego świadczenia; z tego powodu, że świadczenie przyznano już jej córce, która mieszka w tym samym budynku. Skarżąca podniosła, że nie miała możliwości wystąpić o odrębny adres zamieszkania, gdyż ani ona, ani jej córka nie są właścicielkami budynku, a jedynie go wynajmują.
Skarżąca podała też, że prowadzi gospodarstwo domowe z jedenastoletnim synem. Urzędnicy wiedzą, że od około 10 lat ona i córka prowadzą odrębne gospodarstwa w jednym budynku. Ponadto zaznaczyła, że art. 2 ust.3c ustawy o dodatku węglowym nie wymaga wszczęcia procedury wydzielenia odrębnego lokalu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z 22 maja 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji wezwany do złożenia dodatkowych wyjaśnień podał, że pierwszy wniosek skarżącej został rozpatrzony odmownie 31 października 2022 r. w związku ze złożeniem CEEB po 11 sierpnia 2023 r. Pismo mające cechy decyzji zostało ekspediowane do skarżącej 2 listopada 2022 r., a zwrócone do organu 21 listopada 2022 r. Z kolei wniosek córki skarżącej o dodatek węglowy został rozpatrzony pozytywnie informacją z 25 listopada 2022 r. według nowych przepisów. Natomiast drugi wniosek skarżącej – z 4 listopada 2022 r. - jako drugi wniosek z tego samego adresu - został rozpatrzony negatywnie z powodu braku odrębności lokalowej i braku wszczęcia procedury do nadania odrębnego numeru mieszkania.
Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżąca nie podjęła żadnych kroków do wyodrębnienia lokalu i nadania odrębnego adresu. W takiej sytuacji nie istniała możliwość przyznania kolejnego dodatku węglowego na ten same adres. W ocenie Kolegium z art. 2 ust. 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym wynikało, że do przyznania kolejnego dodatku węglowego dla gospodarstwa domowego zamieszkującego pod adresem, dla którego przyznany został już dodatek węglowy nie jest wystarczające wskazanie przez stronę, że w budynku znajdują się dwa odrębne lokale. Konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o dodatek, że w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. podjęła realne starania mające na celu wydzielenie odrębnego lokalu, ale z przyczyn obiektywnych, czyli niezależnych od strony, nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu zamieszkania dla zajmowanego lokalu.
Kolegium podkreśliło, że nawet po zmianie ustawy o dodatku węglowym, która weszła w życie 3 listopada 2022 r., tj. po dodaniu do ustawy art. 2 ust. 3c i 3d, zasadą jest, że na jeden adres zamieszkania przysługuje jeden dodatek węglowy. Nowelizacja ustawy nie uchyliła bowiem art. 2 ust. 3a. Odstąpienie od zasady ustalonej w art. 2 ust. 3a ustawy możliwe jest tylko w przypadku podjęcia kroków formalnych, prowadzących do nadania odrębnego adresu.
Tymczasem skarżąca nie podjęła kroków formalnych w celu ustalenia odrębnego adresu z racji braku uprawnień właścicielskich do nieruchomości. Okoliczność ta, w ocenie Kolegium, nie usprawiedliwiała braku inicjatywy skarżącej w podjęciu działań mających na celu ustalenia odrębnego adresu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że dopiero, gdy nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu do 30 listopada, organ rozpoznaje wniosek bazując na ustaleniach wywiadu środowiskowego. W sprawie skarżąca nie podjęła żadnych działań dla ustalenia odrębnego adresu zamieszkiwania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła Kolegium:
- 1. błąd w interpretacji art. 2 ust.3c i 3d ustawy o dodatku węglowym, gdyż w przypadku, gdy nie ma możliwości wyodrębnienia osobnego adresu, nie stosuje się przepisów art. 3a i 3b tej ustawy;
- 2. naruszenie art. 7 i art.77 § 1 przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego
- 3. naruszenie terminów dla wydania decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła nadto, że organ nie przeprowadził z nią, a jedynie z jej córką wywiad środowiskowy, tymczasem córka prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Tylko córka podpisała kwestionariusz wywiadu środowiskowego.
W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie została uwzględniona ponieważ skarżąca nie wykazała, że prowadzi odrębne gospodarstwo od swojej córki.
Z akt wynika, że skarżąca, jako właściciel/współwłaściciel zajmowanego domu jednorodzinnego zgłosiła do CEEB źródło ciepła dopiero 30 sierpnia 2022 r. Istotne w sprawie było również, że wbrew twierdzeniom skarżącej został sporządzony kwestionariusz wywiadu środowiskowego podpisany zarówno przez skarżącą, jak i pracownika MGOPS-u w B. (k. 3 akt administracyjnych). Z akt nie wynika, aby mieszkając w jednym budynku – skarżąca i jej córka, prowadziły odrębne gospodarstwa domowe. Co więcej, skarżąca sama wskazała konto bankowe własnej córki jako właściwe do przelania dodatku węglowego (k. 2 str. 2 akt administracyjnych). Z kwestionariusza wywiadu środowiskowego wynika również, że pod wskazanym we wniosku adresem nie znajdują się odrębne lokale (k. 3 str. 2 akt administracyjnych).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym. Skoro z akt nie wynika, że skarżąca i jej córka prowadziły odrębne gospodarstwa domowe, a nadto zajmowanym budynek nie miał odrębnych lokali – to słusznym było przyznanie tylko jednego dodatku – tej osobie, która jako pierwsza złożyła wniosek.
Nie do końca zrozumiałe są więc zawarte w skardze twierdzenia skarżącej, że zajmuje budynek jednorodzinny na podstawie umowy najmu, skoro ani z akt administracyjnych, ani też z dokumentów, które mogłaby dołączyć sama skarżącą – nie wynika, kto właściwie jest właścicielem zajmowanego domu jednorodzinnego i kto ten dom wynajmuje.
Niezasadne też były zarzuty o braku wyjaśnienia dlaczego w innych gminach taki dodatek był przyznawany rodzinom mieszkającym w jednym budynku. Każda sprawa z uwagi na okoliczności faktyczne jest inna, a organ nie ma obowiązku odnosić się do innych stanów faktycznych w rozstrzyganych sprawach.
Sąd uznał więc za prawidłowe przeprowadzone postepowanie dowodowe, a podniesione zarzuty naruszenia art. 2 ust. 3c oraz ust. 3d za niezasadne. Nie zostały również naruszone art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.).
Sąd zwraca uwagę, że twierdzenia skarżącej o braku sporządzenia wywiadu środowiskowego; niepodjęciu kroków zmierzających do uzyskania odrębnego adresu – czy też w ogóle niezgłoszeniu źródła ogrzewania z powodu jedynie wynajmowania zajmowanego budynku – sprzeczne są z dokumentami przedłożonymi przez samą skarżącą.
Nie można więc było skutecznie uczynić organom zarzutu naruszenia ww. przepisów prawa materialnego i procesowego.
Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).