Uzasadnienie
Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień, działając na podstawie art. 104 kpa i art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 241, poz. 2416 ze zm.) decyzją z dnia [...] 2011 r. (nr [...]) nie wyraził zgody skarżącemu R. C. na skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej w celu zmiany kategorii zdrowia.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podniósł, że w dniu [...] 1999 r. Rejonowa Komisja Lekarska orzekła R. C. kategorię zdrowia "A"- zdolny do czynnej służby wojskowej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. (Dz. U. Nr 57, poz. 278). W dniu 4 lipca 2011 r. skarżący R. C. wystąpił do Wojewódzkiego Komendanta Uzupełnień o skierowanie na komisje lekarską w celu zmiany kategorii zdrowia.
Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 241, poz. 2416 ze zm.) skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek żołnierzy rezerwy może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych, a taka okoliczność nie wystąpiła w niniejszej sprawie.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w dniu [...] 1999 r. uzyskał orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej o zdolności do czynnej służby wojskowej (kategoria "A"), przy czym stan jego zdrowia już wówczas czynił go niezdolnym do takiej służby. Skarżący oświadczył, że w materiale dowodowym zebranym przez Sąd Rejonowy, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych znajduje się opinia biegłego psychiatry, z której wynika, iż posiada on lekki stopień niepełnosprawności psychicznej od co najmniej 1999 r.
Ponadto skarżący zarzucił, iż z faktu nieistnienia potrzeb uzupełnieniowych Sił Zbrojnych, nie wynika, że żołnierzy rezerwy nie można skierować na badania do Wojskowej Komisji Lekarskiej.
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 14 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t. jedn. Dz. U. z 2004 r., nr 241, poz. 2416 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący odbywał czynną służbę wojskową w okresie od dnia 6 października 1999 r. do dnia 11 października 2000 r., a Wojskowy Komendant Uzupełnień nie nadał, ani nie planuje nadania skarżącemu przydziału mobilizacyjnego lub pracowniczego przydziału mobilizacyjnego.
Ponadto organ podniósł, że przepisy ww. ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w art. 29 ust. 2 przewidują możliwość wystąpienia z wnioskiem o skierowanie na wojskową komisję lekarką między innymi żołnierzy rezerwy. Jednak ustęp 5 ww. artykułu ogranicza możliwość skierowania takich osób na komisję do sytuacji zaistnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Wniosek żołnierza rezerwy, który nie mieści się w tych potrzebach nie może być rozpatrzony w sposób pozytywny.
Na powyższe rozstrzygnięcie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie i zobowiązanie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego do wydania skierowania na badania lekarskie celem ustalenia kategorii zdrowia przy uwzględnieniu wyżej wymienionej opinii psychiatrycznej.
W dalszej części skargi skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012r Nr 270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej ppsa) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416 z późn. zm.) skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek żołnierza rezerwy, może nastąpić wyłącznie w przypadku występowania uzupełnieniowych potrzeb sił zbrojnych. Słusznie więc wskazał organ odwoławczy, że wniosek żołnierza rezerwy, który nie mieści się w tych potrzebach nie może być rozpatrzony w sposób pozytywny (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2008 r., II OSK 1606/07).
O tym, czy takie uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych istnieją, decyduje Minister Obrony Narodowej, który zgodnie z ustawą administruje rezerwami osobowymi dla celów powszechnego obowiązku obrony. Terenowymi organami administracji wojskowej w sprawach administrowania rezerwami osobowymi są natomiast szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych oraz wojskowi komendanci uzupełnień (art. 24 ustawy).
Z kolei w myśl art. 59 a ust. 1 ww. ustawy żołnierzy rezerwy (a takim jest skarżący), których w pierwszej kolejności przewiduje się powołać do czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, przeznacza się do tej służby przez nadanie w czasie pokoju przydziału mobilizacyjnego na stanowiska służbowe lub do pełnienia funkcji wojskowych, które są określone w etacie jednostki wojskowej na czas wojny. Przepis art. 59 a ust. 2 tej ustawy stanowi natomiast, że pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych na stanowiskach pracowniczych określonych w etacie tych jednostek na czas pokoju, a w razie potrzeby również pracownikom zatrudnionym u innych pracodawców oraz innym osobom niebędącym pracownikami, mogą być nadawane w czasie pokoju pracownicze przydziały mobilizacyjne na stanowiska pracownicze, określone w etacie jednostki wojskowej na czas wojny. Przydziały mobilizacyjne oraz pracownicze przydziały mobilizacyjne nadaje oraz unieważnia wojskowy komendant uzupełnień, działając w porozumieniu z dowódcą jednostki wojskowej (art. 59a ust. 4 ustawy).
Z akt administracyjnych wynika, że Wojskowy Komendant Uzupełnień (który jest terenowym organem administracji wojskowej w sprawach administrowania rezerwami osobowymi) nie nadał, ani nie planuje w przyszłości nadania skarżącemu przydziału mobilizacyjnego oraz pracowniczego przydziału mobilizacyjnego. Nie można zatem przyjąć, że w przypadku skarżącego istnieją uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych. Skarżący mógłby domagać się skierowania do wojskowej komisji lekarskiej tylko w sytuacji, kiedy powstałaby konieczność uzupełnienia Sił Zbrojnych i Wojskowy Komendant Uzupełnień w Tarnowie wytypowałby skarżącego do pełnienia określonych funkcji wojskowych, czy też dowódca jednostki wojskowej złożyłby zapotrzebowanie w zakresie pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych (§ 5 i 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie przydziałów mobilizacyjnych i pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych – Dz. U. z 2004r. Nr 115, poz. 1199 r.) i nadano by następnie skarżącemu przydział mobilizacyjny, bądź pracowniczy przydział mobilizacyjny.
Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organy obu instancji słusznie zatem odmówiły skierowania skarżącego do wojskowej komisji lekarskiej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270.) orzekł jak w sentencji wyroku.