Uzasadnienie
W stanie faktycznym sprawy decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lipca 2019 r. nr WITD.DI.0152.Z.VI0237/5/19 na R. D. (dalej: skarżący) nałożono karę pieniężną. Od powyższej decyzji nie złożono odwołania i decyzja ta stała się ostateczna.
Pismem z 11 listopada 2022 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji. Z kolei 21 czerwca 2023 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tę decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia.
W piśmie z 22 sierpnia 2023 r. skarżący poinformował, że 25 lipca 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest poprzedzone badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna.
Jak stanowi art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), co do zasady skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję można wnieść na nią skargę do sądu administracyjnego. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję organu I instancji, albo gdy – już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia – wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych I instancji (nieostatecznych), gdyż takie działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżony akt został wydany przez organ I instancji. Skarga na rozstrzygnięcie organu I instancji, jako wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Zauważyć również trzeba, że skarżący zainicjował postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 2019 r. Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 56 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W realiach niniejszej sprawy niezasadne byłoby jednak zawieszenie postępowania sądowego. Podkreślić bowiem trzeba, że przesłanka zawieszenia postępowania sądowego określona w art. 56 P.p.s.a. zachodzi pod warunkiem skutecznego wniesienia skargi (por. np. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FZ 25/18). W przedmiotowym przypadku nie miało to miejsca.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę tę odrzucił.