Uzasadnienie
W dniu [...] 2017 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "WITD") wydał decyzję nr: [...] o nałożeniu na P. G. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 11 lipca 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji - w aktach sprawy).
Pismem z dnia 25 lipca 2017 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 26 lipca 2017 r. P. G. wniósł odwołanie od ww. decyzji (dowód: koperta z datą nadania odwołania - w aktach sprawy).
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "GITD") na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez P. G. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr: [...] z dnia 28 czerwca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] z dnia [...] 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej została dostarczona pełnomocnikowi strony w dniu 11 lipca 2017 r. wraz z pouczeniem o terminie i miejscu do złożenia odwołania.
Natomiast odwołanie strony zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w K w dniu 26 lipca 2017 r. (dowód: koperta z datą nadania odwołania). Zaznaczono, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 25 lipca 2017 r. (wtorek). Zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Powyższe potwierdza również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie II SA/Op 698/10, w którym podkreślił, że: "dla zachowania terminu do wniesienia odwołania za pośrednictwem polskiej placówki operatora publicznego niezbędne jest jego nadanie przed upływem ustawowego terminu w tejże placówce. W takim przypadku decyduje data stempla pocztowego".
Mając powyższe na uwadze GITD stwierdził, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania więc zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe orzeczenie P. G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 K.p.a. w związku z art. 129 § 2 K.p.a. w związku z art. 57 § 5 ust. 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z powodu niezachowania dwutygodniowego terminu do jego wniesienia, podczas gdy termin ten został przez skarżącego zachowany. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Skarżący wniósł również o przeprowadzenie przez Sąd dowodów uzupełniających ze wskazanych dokumentów, w tym informacji pochodzącej z pocztowej książki nadawczej pełnomocnika skarżącego, wydruku informacji pochodzącej ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. dla przesyłki oznaczonej numerem [...] oraz oświadczenia Poczty Polskiej S.A. filii nr [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r. stanowiące odpowiedź na reklamację pełnomocnika skarżącego na okoliczność ustalenia rzeczywistej daty nadania przesyłki zawierającej odwołanie skarżącego.
Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że data nadania odwołania skarżącego wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz na kopercie zawierającej przedmiotowe pismo – 26 lipca 2017 r. - jest błędna. W rzeczywistości bowiem, przesyłka zawierająca odwołanie, została nadana na adres organu l instancji w dniu w dniu 25 lipca 2017 r., a więc z zachowaniem ustawowego dwutygodniowego terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a. Powyższe omyłkowe opatrzenie koperty zawierającej odwołanie skarżącego błędną datą nadania potwierdzają następujące okoliczności:
- 1) w dniu 25 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym Poczty Polskiej S.A. przy ulicy T, K (filii oznaczonej numerem [...]) trzy przesyłki: a) o numerze [...], b) o numerze [...], c) o numerze [...]. Pomimo, że wszystkie listy zostały nadane w tej samej dacie oraz w tym samym urzędzie pocztowym, wyszukiwarka historii statusu ww. przesyłek, dostępna na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. wyświetla komunikaty z których wynika, że przesyłki oznaczone w niniejszej skardze literą a) i b) zostały nadana w dniu 25 lipca 2017 r. w urzędzie pocztowym przy ul. T, K (filii oznaczonej [...]). Natomiast przesyłka o numerze [...] (zawierająca odwołanie skarżącego), miała zostać nadana w innym urzędzie pocztowym (filii oznaczonej numerem [...]) przy ul. D, K. Jednakże, jak wynika z pocztowej książki nadawczej, wszystkie powyższe listy zostały nadane w tym samym dniu oraz w tym samym urzędzie pocztowym, a zarówno na kopercie zawierającej odwołanie jak i w książce pocztowej przybito pieczątkę urzędu pocztowego - filii nr [...] - zawierającą nieprawidłową datę nadania (zamiast 25 lipca 2017 r. wskazano omyłkowo datę 26 lipca 2017 r.);
- 2) w piśmie Poczty Polskiej S.A. z dnia 29 sierpnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na reklamację oświadczono, że właściwą datą nadania przesyłki o numerze [...] był dzień 25 lipca 2017 r.
W ocenie skarżącego przedłożone dowody świadczą o tym, że odwołanie zostało wniesione w terminie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podano, że przedłożone w załączeniu do skargi dowody na okoliczność rzekomego nieuchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie dowodzą wniesienia odwołania w terminie. Zarówno z pieczątki zamieszczonej na kopercie zawierającej odwołanie, jak i z informacji zamieszczonych na stronie internetowej http://emonitoring.poczta-polska.pl wynika bezspornie, że przesyłka polecona o numerze [...] została nadana 26 lipca 2017 r. w urzędzie pocztowym K [...].
Organ zakwestionował również pismo Poczty Polskiej S.A. nadesłane w odpowiedzi na reklamację strony, wskazując, że pismo z dnia 29 sierpnia 2017 r. opatrzone pieczątką Poczta Polska S.A. Filia Urzędu Pocztowego K [...] zawiera podpis osoby, co do której brak jest informacji o uprawnieniu do rozpatrywania reklamacji w imieniu Poczty Polskiej S.A. Nadto nie zawiera wymaganych elementów odpowiedzi na reklamację określonych w § 10 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1468 ze zm.). Z powyższych powodów pismo to nie może być uznane za dowód pozytywnego rozpatrzenia reklamacji i uznania. że przesyłka zawierająca odwołanie od decyzji organu I instancji została wniesiona w ustawowym terminie.
W piśmie z dnia 8 stycznia 2018 r. skarżący zawarł wniosek o przeprowadzenie przez WSA dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 stycznia 2018 r. na okoliczność braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a to z powodu wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 czerwca 2017 r. bez uchybienia terminu. Wyjaśniono, że w dniu 27 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył w filii Urzędu Pocztowego reklamację przesyłki będącej przedmiotem niniejszego postępowania, powołując się na błąd polegający na wskazaniu nieprawidłowej daty nadania przesyłki poleconej. W odpowiedzi na powyższe, Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 4 stycznia 2018 r. wskazała, że ww. korespondencja została nadana w dniu 25 lipca 2017 r., a nie, jak zostało wskazane na stemplu pocztowym, w dniu 26 lipca 2017 r. Jednocześnie z uwagi na brak rejestracji przesyłki w systemie przez pracownika Poczty Polskiej, nie było możliwości weryfikacji daty nadania poprzez system śledzenia przesyłek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
- 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
- 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie.
Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że zwiera ono wady powodujące konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 sierpnia 2017 r. znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr: [...] z dnia 28 czerwca 2017 r.
Podstawą prawną spornego orzeczenia jest art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie zaś do treści art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Z treści decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr: [...] z dnia 28 czerwca 2017 r. wynika, że zawiera ona prawidłowe pouczenie o sposobie i trybie zaskarżenia. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 lipca 2017 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 25 lipca 2017 r. Wskazane okoliczności pozostają w sprawie bezsporne.
Sporna natomiast pomiędzy stronami pozostaje rzeczywista data wniesienia odwołania. Postawą wydania zaskarżonego postanowienia było ustalenie organu, że odwołanie P. G. zostało wniesione – nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 26 lipca 2017 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Ustalenia tego organ dokonał na podstawie stempla pocztowego na kopercie zawierającej odwołanie. W odpowiedzi na zarzuty skargi organ dodatkowo wskazał, że zarówno z pieczątki zamieszczonej na kopercie zawierającej odwołanie, jak i z informacji zamieszczonych na stronie internetowej http://emonitoring.poczta-polska.pl wynika bezspornie, że przesyłka polecona o numerze [...] została nadana w dniu 26 lipca 2017 r. w Urzędzie Pocztowym K [...]. Temu stanowisku, w ocenie Sądu, przeczą jednak inne dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że rację ma skarżący twierdząc, że w dniu 25 lipca 2017 r. nadał w UP Nr [...] przy ul. T w K list polecony o nr: [...] zawierający odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Z wydruku śledzenia przesyłek ze strony http://emonitoring.poczta-polska.pl przedłożonego w załączeniu do skargi oraz informacji zawartej na tej stronie, z którymi Sąd zapoznał się z urzędu, wynikają te same informacje, które potwierdzają wersję wydarzeń skarżącego, a to: przesyłka oznaczona jako list polecony o numerze [...] została nadana w UP [...] przy ul. D w K. Organ twierdzi, na podstawie tych samych informacji, że sporna przesyłka została nadana w dniu 26 lipca 2017 r. w Urzędzie Pocztowym K [...]. Owszem takie dane wynikają ze stempla pocztowego na kopercie zawierającej odwołanie, ale już nie z wydruku śledzenia przesyłek. Organ ocenił także oświadczenie pracownika UP [...] nr [...] z dnia 29 sierpnia 2017 r., w którym podano, że sporna przesyłka została nadana w dniu 25 lipca 2017 r. w UP [...], jako niewiarygodne, bo niespełniające warunków rozpoznania reklamacji zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami.
Zdaniem Sądu powyższe oświadczenie dowodzi tego co w nim oświadczono czyli, że w dniu 25 lipca 2017 r. została nadana w UP K [...] przesyłka nr: [...]. Organ nie wykazał przy tym, by to oświadczenie było nieprawdziwe, a jedynie niespełniające kryteriów rozpoznania reklamacji przez operatora pocztowego.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy: wydruki ze śledzenia przesyłek, kopie książki pocztowej pełnomocnika strony, oświadczenie pracownika UP Nr [...] z 29 sierpnia 2017 r., potwierdza okoliczność nadania w dniu 25 lipca 2017 r. w UP [...] przesyłki poleconej zawierającej odwołanie P. G. od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo potwierdzającym te ustalenia dowodem, z którym organ nie mógł się zapoznać przed wydaniem zaskarżonego aktu, jest pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 stycznia 2018 r. znak: [...] stanowiące odpowiedź na reklamację strony. Z pisma tego, spełniającego warunki rozpoznania reklamacji, wynika jednoznacznie, że przedmiotowa przesyłka nr: [...] została nadana w dniu 25 lipca 2017 r. we Filii Urzędu Pocztowego przy ul T. W trakcie nadania przesyłki pracownik filii nie dokonał jej rejestracji w systemie informatycznym, w wyniku czego brak jest fazy nadawczej kwestionowanej przesyłki w systemie śledzenia przesyłek funkcjonującym w Poczcie Polskiej S.A.
Tłumaczy to także, że wydruk śledzenia przesyłki zawierał błędne informacje. W konsekwencji uznać zatem należy, że P. G. wniósł odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 czerwca 2017 r. nr: [...] w ustawowym terminie.
W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Organ błędnie rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy nie dając wiary twierdzeniom skarżącego, oświadczeniu pracownika UP z dnia 29 sierpnia 2017 r. oraz kopiom pocztowej książki nadawczej pełnomocnika strony, zwłaszcza, w sytuacji gdy z wydruku śledzenia przesyłki wynikały inne informacje niż ze stempla pocztowego na kopercie, a z oświadczenia pracownika poczty wynikała inna data nadania pisma. Pomimo, że organ nie mógł zapoznać się przed wydaniem postanowienia z pismem Poczty Polskiej z dnia 4 stycznia 2018 r., które potwierdza stanowisko skarżącego, to już na podstawie dowodów mu dostępnych powinien dać wiarę twierdzeniom strony. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. przy czym stwierdzone uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżone postanowienie zostało uchylone.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na koszty w przedmiotowej sprawie składały się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego zastępującego skarżącego w kwocie 480 zł.