Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 września 2012r.
W dniu 7 lipca 2010r. W. T. złożył w Urzędzie Miasta wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu wniosku W. T. wskazał, iż ma 73 lata, znaczny stopień niepełnosprawności i minimalną emeryturę. Od 6 maja 2002r. ma przyznany status repatrianta, a od 13 maja 2002r. oczekuje na przyznanie lokalu socjalnego. W. T. stwierdził, iż jego żona też ma znaczny stopień niepełnosprawności i mimo obywatelstwa polskiego woli mieszkać w Rosji, gdyż tutaj nie mają własnego mieszkania. W. T. wyjaśnił również, iż zajmowane obecnie mieszkanie przy ul. B w K przekazał w dniu 28 kwietnia 2008r. w drodze darowizny córce, która będąc cudzoziemką (ma obywatelstwo szwedzkie) nie mogła sama kupić tego mieszkania. Ustalili więc razem, że córka daje pieniądze na zakup mieszkania, a W. T. kupi je i po 5 latach jej je daruje. W. T. podniósł, iż w 2011r. musi opuścić przedmiotowy lokal, gdyż ma w nim zamieszkać jego wnuczka. Dodał również, iż ponieważ do Polski wrócił bez zaproszenia ze strony którejkolwiek z gmin, to nie może ubiegać się o mieszkanie socjalne w K jako repatriant, ale musi czekać jak każdy inny obywatel.
Pismem z dnia 29 lipca 2010r. nr [...] Prezydent Miasta poinformował W. T., iż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia jego wniosku do realizacji z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Organ wyjaśnił, iż przyznawanie gminnych lokali mieszkalnych na terenie K regulują przepisy uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. Urz. Woj. z dnia 5 grudnia 2007r. nr 850, poz. 5589 z późn. zm.). Zgodnie z tą uchwałą Gmina świadczy pomoc mieszkaniową osobom wykazującym niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągającym niskie dochody. Uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są między innymi osoby, które zamieszkują i są zameldowane na pobyt stały w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, położonym na terenie Gminy. Za lokal o nadmiernym zaludnieniu uważa się lokal mieszkalny, w którym na jedną osobę zameldowaną na pobyt stały oraz zamieszkującą przypada mniej niż 5 m ogólnej powierzchni mieszkania.
Natomiast kryterium niskich dochodów spełniają wnioskodawcy, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 1 roku poprzedzającego datę złożenia wniosku, nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, tj. 1.059,43 zł, 125% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym, tj. 882,86 zł i 100% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, tj. 706,29 zł.
Prezydent Miasta stwierdził, iż złożony przez W. T. wniosek nie był kompletny, gdyż nie przedłożył on dokumentu potwierdzającego warunki mieszkaniowe i materialne żony. Jednak zdaniem organu, wstępna analiza przedłożonych do akt sprawy dokumentów pozwala na stwierdzenie, że wniosek nie kwalifikuje się do pozytywnego rozpatrzenia, ponieważ W. T. legitymuje się zameldowaniem na pobyt stały w lokalu przy ul. B w K, w którym nie występuje przeludnienie. Ponadto, jak wynika z aktu notarialnego z dnia 28 kwietnia 2008r. Rep. A nr [...], przysługuje mu prawo dożywotniego i nieodpłatnego użytkowania w/w lokalu mieszkalnego.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2010r. W. T. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa W swoim piśmie W. T. podniósł, iż do K przyjechał w 2002r. po otrzymaniu wizy repatrianckiej. Zaraz po powrocie została przyznana mu pomoc finansowa na zagospodarowanie się, a ponadto obiecano mu przyznanie lokalu socjalnego. Pierwszy wniosek złożył w dniu 13 maja 2002r., ale nie było wówczas wolnych mieszkań. W. T. wskazał, iż w lipcu 2010r. ponownie zwrócił się o przyznanie pomocy mieszkaniowej. Jednak odmówiono mu twierdząc, że nie spełnia przesłanek przyznania pomocy lokalowej. W. T. uważa jednak, iż Prezydent Miasta nie wziął pod uwagę, że w jego przypadku zachodzi szczególna sytuacja. W. T. stwierdził, iż na lokal oczekuje od 2002r., a poza tym jest osobą starszą i nie zna obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta w piśmie z dnia 13 września 2010r. nr [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 29 lipca 2010r. Ponadto organ wyjaśnił, iż wniosek W. T. o pomoc mieszkaniową złożony w dniu 26 lipca 2002r. został negatywnie rozpatrzony z uwagi na niezamieszkiwanie przez niego w lokalu o nadmiernym zaludnieniu oraz w związku z uznaniem, iż posiadał on tytuł prawny do podnajmowanego pokoju w budynku przy ul. P w K. O sposobie rozpatrzenia sprawy W. T. został poinformowany pismem z dnia 9 sierpnia 2002r.
Pismem z dnia 28 września 2010r. W. T. wniósł skargę na akt prawny Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2010r. nr [...]. Skarżący opisał swoją sytuację materialną oraz swoje starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego począwszy od 2002r. Stwierdził, iż po przyjeździe mieszkał w hostelu, ale w Urzędzie Miasta poradzono mu, by wynajął pokój. Nikt mu jednak nie powiedział, że aby mógł się ubiegać o lokal mieszkalny, wynajmowany przez niego pokój powinien mieć poniżej 5 metrów powierzchni.
Skarżący wskazał, iż ustawa o repatriacji w art. 21 ust. 1 i ust. 2 przewiduje możliwość przyznania dotacji z budżetu państwa gminie, która zapewniła lokal mieszkalny repatriantowi i jego rodzinie. Na tej podstawie Urząd ds. repatriacji i cudzoziemców pismem z dnia 3 września 2002r. poradził skarżącemu zwrócić się do władz K o przydział mieszkania z zasobów komunalnych.
Skarżący podniósł, iż przy rozpatrywaniu jego wniosku z lipca 2010r. Prezydent Miasta nie wziął pod uwagę złożonych przez niego w 2002r. dokumentów oraz tego, że czeka już 8 lat na mieszkanie. Stwierdził, iż w 2002r. nikt nie poinformował go o potrzebie posiadania zaproszenia od Rady Miasta. Skarżący uważa, iż jest dyskryminowany z uwagi na swój wiek i niepełnosprawność, gdyż zna wiele rodzin repatriantów, którym bardzo szybko przyznano lokale mieszkalne.
W piśmie dołączonym do skargi W. T. podniósł, iż art. 44 ust. 2 ustawy o repatriacji stanowi, że postępowania w sprawie udzielania pomocy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych. Dlatego też uważa, iż przy rozpatrywaniu jego wniosku z lipca 2010r. Prezydent Miasta winien wziąć po uwagę także akta z 2002r. Skarżący stwierdził, iż ani w Konsulacie RP, ani w K, nikt nie mówił mu o konieczności posiadania zaproszenia od Gminy, ani takiego zaproszenia od niego nie wymagał. Wskazał przy tym, iż w § 14 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] pojawił się warunek posiadania zaproszenia od Gminy. Warunku tego nie było natomiast w uchwale Rady Miasta z dnia [...] 1996r. Nr [...], która obowiązywała, gdy składał po raz pierwszy wniosek w 2002r.
Skarżący zarzucił Urzędowi Miasta, iż wykorzystywano jego nieznajomość języka i prawa polskiego, by jego pisma zawierały błędy i by była dzięki temu podstawa do nieprzyznania mu lokalu mieszkalnego.
Odnosząc się do twierdzenia Prezydenta Miasta, iż przysługuje mu prawo dożywocia w lokalu przy ul. B, skarżący stwierdził, iż notariusz sam wpisał do aktu notarialnego to prawo. Wskazał przy tym, iż nie obejmuje ono jednak jego żony. Zdaniem W. T., odmawiając z tego powodu przyznania mu lokalu mieszkalnego, organ doprowadził do rozbicia jego rodziny.
Skarżący stwierdził również, iż nie jest w stanie dostarczyć wymaganych przez organ dokumentów dotyczących warunków mieszkaniowych i dochodów jego żony, gdyż w Rosji żaden urzędnik nie zechce takowych wydać bez zgody swoich przełożonych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, iż stosunki najmu lokali, w tym także lokali stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, po likwidacji w 1994r. tzw. publicznej gospodarki lokalami, mają charakter stosunków cywilnoprawnych, stąd też sądy administracyjne nie są właściwe do ich kontroli. Dlatego też zdaniem organu, skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uzasadniając z kolei wniosek o oddalenie skargi Prezydent Miasta wyjaśnił, iż W. T. w dniu 13 maja 2002r. rozpoczął starania o przyznanie lokalu mieszkalnego, powołując się na fakt, iż jest repatriantem z byłego ZSRR. Organ wskazał, iż w korespondencji z dnia: 28 maja, 20 czerwca i 15 lipca 2002r. W. T. uzyskał informację, iż do wynajmu lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy z tego tytułu uprawnieni są wyłącznie repatrianci zaproszeni do osiedlenia się na stałe w K, po podjęciu przez Radę Miasta stosownej uchwały. Ponieważ skarżący nie legitymował się zaproszeniem przez Gminę, nie było możliwości pozytywnego rozpatrzenia jego prośby. Pismem z dnia 22 lipca 2002r. poinformowano więc skarżącego, że może ubiegać się o wynajem lokalu mieszkalnego w trybie zasad ogólnych.
W związku z powyższym w dniu 26 lipca 2002r. W. T. złożył wniosek o pomoc mieszkaniową. Był on wówczas zameldowany na pobyt czasowy w lokalu przy ul. P w K. Jego wniosek został rozpatrzony w trybie zasad określonych w ówcześnie obowiązującej uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 1996r. w sprawie zasad zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta oraz kryteriów wyboru osób, z którymi umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności (Gazeta Urzędowa Miasta z dnia 10 stycznia 2001r. Nr 2, poz. 2). Z uwagi na niezamieszkiwanie przez skarżącego w lokalu o nadmiernym zaludnieniu oraz w związku z uznaniem, iż posiadał tytuł prawny do podnajmowanego pokoju w budynku przy ul. P w K, jego wniosek został rozpatrzony negatywnie, o czym został poinformowany pismem z dnia 9 sierpnia 2002r.
Prezydent Miasta wyjaśnił w dalszej kolejności, iż w dniu 7 lipca 2010r. W. T. ponownie wystąpił z wnioskiem o udzielenie gminnej pomocy mieszkaniowej. Swoim wnioskiem objął również żonę D. T., która nie zamieszkuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Złożony wniosek nie był kompletny, bowiem skarżący nie udokumentował warunków mieszkaniowych i materialnych żony. O uzupełnienie sprawy skarżący nie był jednak wzywany, ponieważ wstępna analiza przedłożonych do wniosku dokumentów pozwoliła na stwierdzenie, że wniosek i tak nie kwalifikuje się do pozytywnego rozpatrzenia. Ustalono bowiem, że skarżący legitymuje się zameldowaniem na pobyt stały w lokalu przy ul. B w K, w którym nie występuje przeludnienie.
Ponadto z aktu notarialnego z dnia 28 kwietnia 2008r. Rep. A nr [...] wynika, że skarżącemu przysługuje prawo dożywotniego i nieodpłatnego użytkowania w/w lokalu mieszkalnego. Tym samym Prezydent Miasta uznał, iż skarżący nie spełnia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych określonych w aktualnie obowiązującej uchwale Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. Urz. Woj. z dnia 5 grudnia 2007r. nr 850, poz. 5589 z późn. zm.). Organ dodał również, iż o wymogach prawa miejscowego w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej skarżący został szczegółowo poinformowany pismem z dnia 29 lipca 2010r, które jest przedmiotem skargi.
W piśmie z dnia 11 listopada 2010r. skarżący wyraził sprzeciw wobec wniosku Prezydenta Miasta o odrzucenie skargi, zwracając uwagę, że w zaskarżonym piśmie z dnia 29 lipca 2010r. pouczono go o możliwości złożenia skargi.
W kolejnym piśmie (bez daty), a będącym uzupełnieniem skargi, skarżący ponownie podniósł, iż nikt nie pouczył go, że wynajmowany przez niego pokój musi mieć powierzchnię mniejszą niż 5 metrów, by mógł się ubiegać o lokal mieszkalny. Wykorzystano jego nieznajomość języka i zaufanie do urzędników. Niezrozumiałe jest dla skarżącego dlaczego zastosowano w jego przypadku wymóg, że wynajmowany pokój musi mieć powierzchnię poniżej 5 metrów, skoro wymóg ten dotyczył osób zameldowanych na stałe, a on w lokalu przy ul. P był od 9 maja 2002r. zameldowany na pobyt czasowy.
W piśmie z dnia 6 września 2012r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty skargi, odwołując się do art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o repatriacji (w brzmieniu z 2000r.) przewidującego, że warunkiem uzyskania wizy repatriacyjnej było "spełnienie warunków do osiedlenia się". Pełnomocnik skarżącego wywodzi, że skoro skarżący uzyskał wizę repatriacyjną w konsulacie w O w marcu 2002r., warunek ten musiał być spełniony poprzez przyznanie mu mieszkania z zasobów gminy K. Pełnomocnik wywodzi, że skarżący winien był uzyskać lokal w 2002r., kiedy to złożył wniosek oraz że wówczas wniosek ten winien być rozpatrzony na podstawie uchwały z 1996r., a nie na podstawie uchwały z 2002r. Obecnie zatem wniosek skarżącego z 7 lipca 2010r. powinno się traktować jako wniosek o realizację jego repatrianckich uprawnień zgłaszanych w 2002r. Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi, pełnomocnik skarżącego uważa, że droga sądowa w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.
W piśmie z dnia 12 września 2012r. skarżący, popierając swoją skargę, powołał się na Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zakresie prawa do sprawiedliwego postępowania sądowego, swobody wyrażania myśli, szacunku dla życia osobistego i rodzinnego, prawa do efektywnego środka ochrony prawnej oraz zakazu dyskryminacji i deportacji obywateli, a także na treść polskiej Konstytucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwana dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga W. T. na podjęty na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dziennik Urzędowy Województwa z dnia 5 grudnia 2007, nr 850, poz. 5589 z późn. zm.) akt Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2010r. w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy.
W niniejszej sprawie dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem administracyjnym. Pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia określonych w uchwale przesłanek do zawarcia lub przedłużenia umowy najmu, stanowi akt z zakresu administracji publicznej, który dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący spełnił warunek poprzedzenia tej skargi wezwaniem organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu tego aktu (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga została wniesiona w przewidzianym w art. 53 § 2 p.p.s.a. terminie. Wobec zatem zachowania trybu poprzedzającego wniesienie skargi, podlegała ona merytorycznemu rozpoznaniu w niniejszej sprawie.
Skarżący w niniejszej sprawie domagał się od organu przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy.
Zdaniem Sądu organ trafnie ocenił, że miały w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Nietrafny jest bowiem pogląd strony skarżącej, że niniejsza sprawa stanowi kontynuację sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 2002r. Jak wynika z akt sprawy, zainicjowane wówczas postępowanie zostało bowiem zakończone aktem Prezydenta Miasta z dnia 9 sierpnia 2002r., informującym skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku z 2002r. o przyznanie lokalu. To rozstrzygniecie organu poprzedzone zostało pismami organu z dnia 28 maja, 28 czerwca oraz 15 lipca 2002r.
Niniejsze postępowanie, zainicjowane wnioskiem z dnia 7 lipca 2010r. o przyznanie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy, winno zatem się toczyć na podstawie aktualnie obowiązującej uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (Dziennik Urzędowy Województwa z dnia 5 grudnia 2007, nr 850, poz. 5589 z późn. zm.). Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2010r., Sąd doszedł do przekonania, iż organ trafnie uznał, że przepisy tej uchwały nie mogły w niniejszej sprawie stanowić podstawy prawnej do pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.
Uchwała Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, wydana została na podstawie upoważnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.). Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, a więc jednym z powszechnie obowiązujących źródeł prawa, które w świetle rozdziału III Konstytucji RP mogą stanowić podstawę prawną jednostronnych władczych rozstrzygnięć skierowanych do podmiotów zewnętrznych wobec administracji. Na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) rada gminy umocowana została przez ustawodawcę do uchwalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasad i kryteriów wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel.
Art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego precyzuje bardziej szczegółowo, co powinny określać uchwalane przez gminy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy.
Uchwała Rady Miasta z dnia [...] 2007r. w Rozdziale 3 Działu II określa zasady wynajmu lokali w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Uprawnionymi do zawarcia umowy najmu są osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych i niskim dochodzie (określonym § 4 uchwały). Przesłanka niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych może mieć następującą postać: warunki niemieszkalne (§ 9), nadmierne zaludnienie (§ 10), wychowankowie placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz rodzin zastępczych (§ 11), względy społeczne (§ 12) oraz utrata tytułu prawnego wskutek upływu trzyletniego terminu wypowiedzenia umowy (§ 13). W Dziale III uchwały określono zasady weryfikacji i kwalifikowania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali, przewidując w § 16 ust. 2 uchwały, że wstępna weryfikacja wniosku o przydział lokalu następuje w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z kompletem wymaganej dokumentacji, a w § 20 ust. 6, że: "W przypadku stwierdzenia przez właściwy do spraw mieszkaniowych wydział Urzędu Miasta braku spełnienia kryteriów udzielenia pomocy mieszkaniowej wynikających z niniejszej uchwały, wnioskodawca jest o tym pisemnie zawiadamiany wraz z informacją o możliwości złożenia skargi na akt prawny z zakresu administracji publicznej na podstawie Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił w niniejszej sprawie brak występowania przesłanek warunkujących w świetle powyższych przepisów uchwały Rady Miasta w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy możliwość przyznania skarżącemu lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy. Zgodnie z treścią § 10 ust. 1 i 2, uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są osoby, które zamieszkują i są zameldowane na pobyt stały w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, położonym na terenie Gminy. Tymczasem ze złożonego przez W. T. wniosku wynika, że nie zamieszkuje on w lokalu o nadmiernym zaludnieniu.
Skarżący legitymuje się zameldowaniem na pobyt stały w lokalu przy ul. B w K, w którym nie występuje przeludnienie. Z aktu notarialnego z dnia 28 kwietnia 2008r. Rep. A nr [...] wynika, że skarżącemu przysługuje prawo dożywotniego i nieodpłatnego użytkowania w/w lokalu mieszkalnego. Jest to niesporna w niniejszej sprawie przesłanka faktyczna, która uniemożliwia zastosowanie wobec skarżącego § 10 uchwały. Tym samym Prezydent Miasta trafnie uznał, iż skarżący nie spełnia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych określonych w aktualnie obowiązującej uchwale Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy.
Sąd administracyjny, kontrolując działanie administracji, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Ustalony przez organ na dzień podejmowania zaskarżonego aktu stan faktyczny i prawny nie dawał podstaw do pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w sprawie lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy. Ewentualne zaś zmiany stanu faktycznego, do których nawiązuje skarżący w swoich pismach, wskazując na motywy zawarcia umowy darowizny mieszkania na rzecz córki i konieczność wyprowadzenia się w przyszłości z lokalu przy ul. B, mogłyby być rozważane przez organ administracyjny w dalszym postępowaniu, zainicjowanym przez skarżącego kolejnym wnioskiem, złożonym w zmienionym stanie faktycznym i prawnym.
Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta Sąd doszedł do przekonania, że akt ten zapadł po należytym wyjaśnieniu sprawy i jest zgodny z prawem materialnym i procesowym. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.