Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 40), wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych ostatecznie w osobie mecenas A. R. (k.
51) zapewniła stronie reprezentację przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (vide: k. 64 i n) nie żądając za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w I instancji wynagrodzenia (vide: oświadczenie substytutki w protokole rozprawy z dnia 14.06.2012 r. k. 79). Po wyroku (k.
80) sporządziła zaś i wniosła skargę kasacyjną (k. 107-113) zawierając w niej wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte ani w części ani w całości (k. 108).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2532/12 nie orzekł o wynagrodzeniu dla wyznaczonej radcy prawnej za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny złożyła takie oświadczenie.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §14 ust. 2 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Okoliczność, że radca prawny zrezygnowała z wynagrodzenia za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji jest prawnie nierelewantna i nie uzasadnia przyznania wyższego wynagrodzenia. Sytuacja taka nie zmienia bowiem w niczym faktu, że w sprawie wyznaczona radca prawny prowadziła sprawę w pierwszej instancji a jako profesjonalista świadoma była treści oświadczeń składanych przez substytutkę.
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.