Uzasadnienie
Skarżący w złożonej skardze na decyzję administracyjną zawarł prośbę o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że nie posiadają, nieruchomości ani zasobów pieniężnych. Z przedmiotów wartościowych należy do nich samochód osobowy VW Golf o wartości ok 15 tyś. zł.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 3050 zł brutto (2100 zł netto) r. z umowy o pracę żony.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że w wyniku decyzji SKO utracił jedyne źródło utrzymania i tym samym pozostał bez środków do życia. Wynajmuje wraz z żoną, która jest w ciąży mieszkanie a ponadto posiada do spłaty kredyt. Podaje, że miesięczne koszty wynajmu mieszkania to 550 zł a wysokość miesięcznej raty kredytu to 950 zł. Nie posiada żadnych oszczędności. Nie był również w stanie przygotować się na koszty związane z niniejszym postępowaniem.
Podaje, że na media obejmujące gaz, prąd, wodę i ogrzewanie przeznaczają miesięcznie 600 zł, na żywność 1000 zł, na wynajem mieszkania 550 zł, na ratę kredytu 950 zł, na telefon 60 zł, na koszty związane z używaniem auta 300 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Oświadczeniu skarżącego nie można przypisać tej cechy. Przeprowadzenie najprostszych wyliczeń obrazuje bowiem, że wymienione przez skarżącego stałe miesięczne wydatki sięgające kwoty 3460 zł przekraczają znacznie deklarowane dochody gospodarstwa domowego w wysokości 2100 zł netto. Skarżący w swoim wniosku powiada co prawda, że dochody żony nie wystarczają na pokrycie wydatków lecz jednocześni poza takim ogólnikowym stwierdzeniem nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych z których wynikałoby, że istotnie małżonkowie mają trudności z terminowym regulowaniem stałych opłat czy też przyjętych na siebie zobowiązań. W takiej sytuacji przyznanie skarżącemu prawa pomocy nie znajduje więc dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć bowiem trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan.
NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05).
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.