Uzasadnienie
Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 61, art. 61 a, art. 123, art. 124, art. 125, art. 126, art. 141 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego na kwiecień i maj 2015 r.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniach 13 kwietnia 2015 r. i 5 maja 2015 r. K. Ś. złożył wnioski o przyznanie zasiłku stałego na kwiecień i maj 2015 r. Organ ustalił, że na podstawie decyzji z dnia [...] 2013 r. znak [...] został przyznany K. Ś. zasiłek stały w kwocie 529 zł od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 lipca 2015 r. Fakt ten uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego, gdyż K. Ś. taki zasiłek otrzymuje.
Od powyższego postanowienia K. Ś. złożył odwołanie, w którym podał znaki i numery pism kierowanych do niego przez organ I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 22 lipca 2015r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie. SKO wskazało, że organ I instancji decyzją z dnia [...] 2013 r. przyznał K. Ś. zasiłek stały na okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2015 r. w wysokości 529 zł miesięcznie.
Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Od daty wydania decyzji nie nastąpiła ani zmiana stanu prawnego ani też zmiana stanu faktycznego, która uzasadniałaby zmianę wysokości zasiłku. W tym stanie rzeczy zasadnym była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie, która została rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Prowadzenie kolejnego postępowania i wydawanie rozstrzygnięcia w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną skutkowałoby wydaniem decyzji dotkniętej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy SKO utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Na to postanowienie K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że jest ono niezgodne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, iż K. Ś. nie wskazał, na czym polega naruszenie prawa w odniesieniu do skarżonego postanowienia. W piśmie zatytułowanym "skarga" K. Ś. zaskarżył wszystkie rozstrzygnięcia Kolegium wydane w dniach 20 i 22 lipca 2015 r. w sprawach o sygnaturach [...] od nr-u 388 do nr 397/2015 i podniósł, iż wszystkie te rozstrzygnięcia są niezgodne prawem na zasadzie art. 156 K.p.a. Przy tak sformułowanym zarzucie trudno ustosunkować się do skargi K. Ś. zwłaszcza, że pełnomocnik skarżącego również nie wskazał na konkretne zarzuty.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i oceny prawnej w świetle mających zastosowanie przepisów.
Okolicznością bezsporną w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest, że skarżący jest osobą w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej oraz, że został mu przyznany i otrzymuje zasiłek stały na podstawie decyzji z dnia [...] 2013 r. znak [...] w kwocie 529 zł, od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 lipca 2015 r.
Zatem wniosek K. Ś. o przyznanie zasiłku stałego na kwiecień i maj 2015 r. nie mógł być skuteczny skoro skarżący miał wcześniej przyznany ostateczną decyzją ten zasiłek i to dokładnie na wnioskowany okres, a ponadto maksymalnej wysokości.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi K. Ś. Na marginesie sprawy należy zauważyć gorszącą i nie do zaakceptowania w normalnych warunkach treść pism skarżącego obrażającego pracowników załatwiających jego sprawy. Poczucie zupełnej bezkarności jakie charakteryzuje K. Ś., w sytuacji korzystania z pełnej pomocy społecznej ze strony Państwa jest zdumiewające i nie może dziwić, iż powoduje brak akceptacji ze strony organów i przedstawicieli tych organów.
Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a.