Uzasadnienie
W dniu 18.12.2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w przedmiotowej sprawie.
Straszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie dnia 20.03.2018r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej, dnia 16.05.2018r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. R. Wyznaczony adwokat udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego do zastępowania go w przedmiotowej sprawie adwokatowi S. W. – P. W dniu 08.06.2018r. wpłynął do tut. Sądu wniosek adwokata S. W.– P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w związku ze sporządzoną opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Do wniosku dołączona została przedmiotowa opinia oraz oświadczenie wyznaczonego pełnomocnika M. R., iż koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz.1369 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik strony skarżącej poprzez pełnomocnika substytucyjnego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 180 zł, na podstawie w § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b. w zw. § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c. oraz w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016 poz. 1714).
Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1221 z p. zm.) w zw. z § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 41,40 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i 2, pkt 8), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 z p. zm.).