Uzasadnienie
Zaskarżonym przez Spółkę [...] z siedzibą w Ś (zwanej dalej skarżącą Spółką,), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, postanowieniem z dnia 10 października 2019 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymał w mocy postanowienie Starosty W z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2018 r., znak: [...].
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy W, Starosta W orzekł o "aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków dla obrębu K, jednostka ewidencyjna W - G, polegającej na wykreśleniu Spółki [...] jako użytkownika działek nr: [...] o pow. 0,01 ha, [...] o pow. 0,51 ha, [...] o pow. 3,0053 ha i [...] o pow. 6,15 ha". Ze względu na brak możliwości potwierdzenia, kto jest podmiotem uprawnionym do działania w imieniu skarżącej Spółki, ww. decyzja została skierowana jedynie do Burmistrza Miasta i Gminy.
Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie w związku z czym stała się ona ostateczna z dniem 25 czerwca 2018 r.
M. Z. wskazując, że działa jako reprezentant Spółki [...] z siedzibą w Ś, jako przewodniczący jej Zarządu, złożył 26 kwietnia 2019 r., wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty W z dnia [...] 2018 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest on oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. braku udziału strony w ww. postępowaniu który nastąpił bez jej winy.
Starosta W postanowieniem z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekł o "odmowie Spółce [...] z siedzibą w Ś, reprezentowanej przez przewodniczącego Zarządu M. Z., wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty W z dnia [...] 2018 r., nr [...] w sprawie aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków dla obrębu K, jednostka ewidencyjna W - G, polegającej na wykreśleniu Spółki [...] jako użytkownika dziatek nr: [...] o pow. 0,01 ha, [...] o pow. 0,51 ha, [...] o pow. 3,0053 ha i [...] o pow. 6,15 ha".
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia starosta W wskazał, że wnioskodawca nie przedłożył żadnego dokumentu, potwierdzającego jego umocowanie do działania w imieniu Spółki [...], a te na które się powołał nie mogły zostać uznane za wystarczające, do potwierdzenia tego prawa. Powyższy fakt został stwierdzony w prowadzonym przed Starostą W postępowaniu, znak: [...], w sprawie zatwierdzenia nowego brzmienia statutu Spółki [...]. Zakończyło się ono decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r., orzekającą o umorzeniu postępowania, która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 2018 r., znak: [...].
W związku z powyższym organ uznał, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego do bycia stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 24 maja 2018 r., i tym samym nie posiada również interesu prawnego, do skutecznego wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto, nie dochował on wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a., terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania. Termin ten wynosi miesiąc i w przypadku przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ pierwszej instancji wskazał, że M. Z. o ww. decyzji z dnia [...] 2018 r., dowiedział się przed dniem 25 marca 2019 r., (w której to dacie wystąpił o przesłanie mu jej kopii lub skanu) a podanie o wznowienie postępowania złożył w urzędzie Starostwa w dniu 26 kwietnia 2019 r.
W zażaleniu na ww. postanowienie M. Z., wskazał m.in., że "Po pierwsze należy wskazać, że w sytuacji gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia, nie bada czy podmiot wnoszący podanie, istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż problem tan staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Dopiero w drugim etapie, następującym po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy (...) Niemniej jednak nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, który stwierdził, iż Spółka [...] nie jest uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Jak podkreślono we wniosku, w orzecznictwie przyjmuje się, że w sprawie w której przedmiotem jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków osoba która ma być wykreślona z tej ewidencji jako władający, posiada interes prawny a tym samym przymiot strony w takim postępowaniu (wyrok WSA w Warszawie z 28.10.2005 r., IV SA/Wa 1321/05) należy również wskazać, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie zmieniające zakres praw (i obowiązków) osób których prawa były dotychczas ujawnione w ewidencji niewątpliwie naruszają ich interes prawny (...) Nietrafnym jest również powoływanie się przez organ na prowadzone w latach 2016 - 2018 postępowanie zakończone ostateczną decyzją [...] i wywodzenie z niego wniosku, że Spółka [...] nie istnieje (...) Należy również wskazać, że przewodniczący Zarządu Spółki [...] powołany uchwałą z 7.12.2016 r., jest uprawniony do jej samodzielnej reprezentacji.
Powyższe uprawnienie Przewodniczącego Zarządu Spółki (...) zostało potwierdzone przez Sąd Rejonowy Wydział XII Gospodarczy sygn. akt: [...] Rej [...] (...) W odniesieniu do twierdzenia organu o złożeniu wniosku po terminie, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu (...) Podkreślić należy fakt, iż Spółka [...] (czyli podmiot żądający wznowienia) dowiedziała się o fakcie wydania przedmiotowej decyzji w terminie wskazanym w podaniu o wznowienie. Należy zaznaczyć, iż wniosek na który powołuje się organ dot. przesłania skanu lub kopii decyzji złożyła B Sp. z o. o., a nie Spółka [...]".
Opisanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania, uregulowana jest w przepisach art. 145 - 152 k.p.a. Zgodnie z uregulowaniami art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.
Organ wyjaśnił, że w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyróżnić możemy dwa etapy tj. etap wstępny, zainicjowany wnioskiem o wznowienie oraz etap właściwy, następujący po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W pierwszym etapie prowadzący postępowanie organ, ma obowiązek zbadać okoliczności formalne wniosku o wznowienie postępowania, a więc oprócz podstawowych wymogów, o których mowa wart. 63 § 2 k.p.a., również: występowanie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.), powołanie się na jedną z przesłanek wznowieniowych (art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a.), wskazanie przez stronę okoliczności inicjujących bieg terminu na wystąpienie z wnioskiem o wznowienie, a także dochowanie przez nią powyższego terminu (art. 148 k.p.a.). Jeżeli weryfikacja wszystkich wymienionych przesłanek wypadnie pozytywnie organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie (art. 149 § 1 k.p.a.). Natomiast w razie jeżeli któraś z wymienionych przesłanek nie jest spełniona należy orzec o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
Dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeżeli organ dochodzi do wniosku, że powoływana przez stronę przesłanka wznowienia postępowania nie jest w danym przypadku spełniona - orzeka on o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). W przypadku gdy organ uznaje tą przesłankę za spełnioną
- - orzeka on o uchyleniu zaskarżonej decyzji i wydaje nową decyzję rozstrzygającą istotę sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sytuacji gdy spełniona została przesłanka negatywna uchylenia decyzji wymieniona w art. 146 k.p.a., organ ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przywołując jednocześnie okoliczności, z powodu których nie mogło nastąpić jej uchylenie (art. 151 § 2 k.p.a.).
W związku z faktem, że okolicznością wskazaną przez wnioskodawcę jako podstawa wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Innymi słowy pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Przepisami prawa materialnego regulującymi postępowanie, w którym zapadła kwestionowana decyzja Starosty W z dnia [...] 2018 r. były przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
W kwestii ustalenia legitymacji procesowej strony, kluczowymi przepisami będą przepisy art. 20 ust. 2 pkt 1a i 1 b ustawy oraz § 11 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Wskazane przepisy ustawy stanowią, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości (art. 20 ust. 2 pkt 1a). Natomiast w odniesieniu do gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli, informacje gromadzone w ewidencji obejmują dane osób lub innych podmiotów, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1b).
Z kolei § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków daje podstawę do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących: użytkowników wieczystych gruntów, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, państwowych osób prawnych którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych, dzierżawców gruntów zgłaszanych do ewidencji.
Z przytoczonych przepisów wynika, że interes prawny do zainicjowania postępowania aktualizacyjnego jak i bycia stroną takiego postępowania będą posiadały podmioty ujawnione w ewidencji gruntów i budynków oraz podmioty które wykażą, iż w stosunku do nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania, przysługują im określone prawa podlegające ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, nie ulega wątpliwości, iż podmiot ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, posiada interes prawny do bycia stroną postępowania aktualizacyjnego, polegającego na wykreśleniu go z ewidencji (jak słusznie podniesiono w treści zażalenia). Co więcej, posiada on ów interes również w przypadku gdy jego ujawnienie w ewidencji gruntów było niezasadne. Taki podmiot powinien wziąć udział w postępowaniu aktualizacyjnym w charakterze strony, a w przypadku jego pominięcia będzie posiadał interes prawny, do wznowienia tego postępowania.
Ponieważ w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb K jedn. ewid. W, jako użytkownik ujawniona była Spółka [...], Starosta W powinien był uznać ją za stronę postępowania aktualizacyjnego w sprawie jej wykreślenia z ewidencji. Ten sam organ odmówił jednak wnioskodawcy interesu prawnego do wznowienia ww. postępowania, nie ze względu na negowanie interesu prawnego skarżącej Spółki, czy też wskazanie, iż Spółka nie istnieje, lecz ze względu na niewykazanie przez wnoszącego podanie o wznowienie, iż jest uprawniony do jej reprezentowania. W ocenie organu wniosek nie został więc w istocie złożony przez uprawniony do tego podmiot. Organ pierwszej instancji oparł swoją ocenę, na posiadanej przez niego z urzędu wiedzy wynikającej z postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] 2018 r., znak: [...].
W ocenie organu odwoławczego stanowisko Starosty W z przedstawionych powyżej powodów, należy uznać za prawidłowe. W postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody kwestia uprawnienia do reprezentowania Spółki [...] została bowiem szczegółowo przeanalizowana. Postępowanie do dotyczyło wniosku o zatwierdzenie nowego brzmienia statutu Spółki [...], jaki został złożony przez M. Z. wskazującego, iż działa jako reprezentant Spółki, jako przewodniczący jej Zarządu. Postępowanie to, zakończyło się decyzją Starosty W z dnia [...] 2018 r., o umorzeniu postępowania, utrzymaną następnie w mocy ww. decyzją Wojewody z dnia 26 października 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał wyraźnie, iż uchwały zapadłe podczas nadzwyczajnych ogólnych zebrań członków Spółki [...] z dnia 30 listopada 2016 r., i 7 grudnia 2016 r., (na których m.in. powołano nowy Statut oraz skład Zarządu Spółki) z których to wnioskodawca wywodzi swoje uprawnienie do reprezentowania skarżącej Spółki, nie mogą mieć jakiejkolwiek mocy wiążącej.
Powyższe stwierdzenie wynika natomiast z faktu braku listy osób uprawnionych pierwotnie do udziału we wspólnocie a tym samym brak również aktualnej listy osób uprawnionych do tego udziału, braku Statutu Spółki zatwierdzonego przez właściwy organ, wybranego w sposób prawidłowy Zarządu Spółki oraz ujawnienia tych danych w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego nie sposób więc było ustalić, czy właściwe osoby brały udział w wyborze władz Spółki, a więc czy właściwe osoby są uprawnione do jej reprezentowania. W efekcie jak stwierdził organ odwoławczy nie sposób także potwierdzić legitymacji M. Z. do występowania w imieniu skarżącej Spółki. Wojewoda zaznaczył również, że tożsame stanowisko w ww. zakresie zajęły sądy powszechne, w prowadzonych przed nimi postępowaniami: o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt [...]) oraz o ustalenie nieistnienia, ewentualnie o uchylenie uchwał (postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt [...]).
W ocenie organu odwoławczego powyższe stanowisko pozostaje aktualne, gdyż wnioskodawca nie przedłożył nowych dokumentów, które potwierdziłyby moc wiążącą ww. uchwał a tym samym również jego legitymacje do występowania w imieniu skarżącej Spółki. Na ocenę tego stanu, nie może wpłynąć wskazane przez wnioskodawcę na etapie zażalenia, postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 30 stycznia 2019 r., orzekające o odmowie dokonania w Krajowym Rejestrze Sądowym wpisu kuratora dla Spółki [...]. Rozstrzygnięcie to jest bowiem wiążące, w zakresie przedstawionej w nim sprawy cywilnoprawnej, nie zaś rozpatrywanej sprawy administracyjnej, natomiast wydający je sąd stwierdził jedynie fakt podjęcia ww. uchwał z dnia 7 grudnia 2016 r., nie badał natomiast kwestii czy podjęły je właściwe osoby, będące aktualnie uprawnione do udziału we wspólnocie. Jest ona bowiem badana w postępowaniu administracyjnym.
W odniesieniu do zawartych w zażaleniu zarzutów, dotyczących etapu na jakim było analizowane posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego, organ odwoławczy wskazał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż badanie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w pierwszym etapie polega m.in. na analizie występowania interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 708/16, wskazał, że tylko oczywisty brak przymiotu strony mógłby na tym etapie postępowania prowadzić do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 349/16, wskazał, iż jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy jest w świetle znanego organowi z urzędu materiału dowodowego oczywisty nie wymaga podjęcia w tym zakresie dodatkowych ustaleń.
Organ jest świadomy, że w zakresie możliwości oceny interesu prawnego wnioskodawcy powołującego się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na wstępnym etapie (przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania) orzecznictwo sądów administracyjnych jest rozbieżne. Tym niemniej jednak Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał na dominujący pogląd w orzecznictwie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/ Wa 1448/17, wskazano, iż "w przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania nie określa przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., wniosek składa podmiot niebędący stroną bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, określony wart. 148 k.p.a., organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Te ustalenia muszą być oczywiste, jednoznaczne.
W pozostałych przypadkach organ jest zobowiązany wznowić postępowanie i merytorycznie zbadać wniosek (art. 150 i art. 151 k.p.a.) (...) W sytuacji, gdy we wniosku o wznowienie postępowania zawodowy pełnomocnik podnosi okoliczności znane organowi (i ocenione przez organ i sąd w innych postępowaniach), dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie (po wznowieniu) nie jest uzasadnione". Podobnie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2306/15, z którego wynika, iż "postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania może zakończyć postępowanie w przypadkach, gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego jest po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego. Jeśli istnieją natomiast wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to organ winien wydać postanowienie, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a.".
Podobne stanowisko możemy odnaleźć również w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyroki z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1404/15 i z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/18).
Drugą z formalnych podstaw wznowienia postępowania, która zdaniem organu pierwszej instancji nie została przez wnioskodawcę spełniona, było zachowanie wskazanego w art. 148 k.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Termin ten wynosi miesiąc i w przypadku wniosku, opartego o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., liczy się od daty w której strona dowiedziała się o decyzji.
Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że poprzez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć, fakt powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu danej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu (tak m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 maja 2009 r, sygn. akt II SA/Lu 25/09, wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt l OSK 522/06. Nie jest przy tym istotne źródło z którego strona dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej przez nią decyzji.
W rozpatrywanej sprawie, podniósł organ odwoławczy, wnioskodawca 25 marca 2019 r., zwrócił się do Starosty W w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o przesłanie kopii lub skanu ww. decyzji Starosty W, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. W treści wniosku oprócz wymienienia decyzji wskazał on również treść jej rozstrzygnięcia, przez co uzasadnione jest przyjęcie, iż o decyzji dowiedział się on najpóźniej w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, tj. w dniu 25 marca 2019 r., a nie jak wskazał w treści wniosku o wznowienie, w dacie przesłania mu jej skanu, tj. w dniu 5 kwietnia 2019 r. Tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, upływał w rozpatrywanym przypadku w dniu 25 kwietnia 2019 r., o godzinie 24:00. Tymczasem wniosek ten został złożony w dniu 26 kwietnia 2019 r., a więc już jego upływie.
Nie sposób przy tym uznać za zasadne twierdzeń wnioskodawcy, że zachowanie przez niego terminu, wynika z faktu, iż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej działał w imieniu Spółki B Sp. z o. o., a nie Spółki [...]. Nie sposób bowiem uznać, że otrzymując skan ww. decyzji, w dniu 5 kwietnia 2019 r., jako reprezentant Spółki B Sp. z o. o. jednocześnie dowiedział się o niej jako reprezentant Spółki [...], natomiast składając wniosek o przesłanie ww. skanu, wiedział o niej jedynie jako reprezentant pierwszej z nich.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji dokonane w oparciu o analizę ww. formalnych podstaw wznowienia postępowania, należy uznać za prawidłowe.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika podniósł zarzuty naruszenia:
- - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty W, odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego i nie rozpoznanie sprawy merytorycznie, podczas gdy, ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że skarżąca Spółka była stroną postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków dla obrębu K i nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy;
- - art.147 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, podczas gdy, wniosek o wznowienie postępowania złożyła skarżąca Spółka będąca stroną postępowania, która bez swojej winy nie brała udziału w wydaniu ostatecznej decyzji przez Starostę W.
- - art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe i wydanie postanowienia o odmowie wznowienia zastosowanie postępowania administracyjnego z powodu braku posiadania przez skarżącą Spółkę przymiotu strony, podczas gdy, ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że skarżąca Spółka jest stroną postępowania administracyjnego, a badanie legitymacji strony powinno mieć miejsce dopiero na etapie postępowania rozpoznawczego.
- - art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesięcznego terminu od uzyskania informacji przez stronę o wydaniu decyzji, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że ustawowy termin miesięczny został przez Skarżącą zachowany.
- - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz całkowicie dowolne ustalenie terminu, w którym skarżący rzekomo dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania;
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Starosty W, w sytuacji gdy, zachodziły przesłanki do jego uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy;
- - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego w sprawie, skutkujący przyjęciem niekorzystnych domniemań faktycznych dla skarżącej Spółki oraz dokonanie przez organ administracji dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, które w następstwie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżąca Spółka przedstawiła dokumenty świadczące o przysługującej jej legitymacji oraz zasadności wniosku o wznowienie postępowania, co w konsekwencji narusza zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i skutkuje brakiem wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy;
- - naruszenie art. 81a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść skarżącej Spółki, w sytuacji gdy, powinny być one rozstrzygane na korzyść strony postępowania administracyjnego;
- - art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie;
- - art. 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się załatwiając sprawę oraz oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach, co nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Mając powyższe zarzuty na względzie wniósł o uchyleni9e zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszym postępowaniu sądowej kontroli zostały poddane postanowienia organów obydwu instancji o odmowie wznowienia postepowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] 2018 r., znak: [...], Starosty W. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko orzekających organów, że w tym przypadku należało odmówić postanowieniem wznowienia postępowania, zakończonego wskazaną decyzją ostateczną.
Odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) dotyczy tylko tych przypadków, gdy przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Nie można więc wykluczyć, że wniosek o wznowienie postępowania zostanie załatwiony negatywnie przez odmowę wszczęcia tego trybu nadzwyczajnego ze względu na nielegitymowanie się przymiotem strony przez wnioskodawcę, o ile brak ten jest oczywisty. a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego można stwierdzić po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego.
Skoro w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody kwestia uprawnienia do reprezentowania Spółki [...] została bowiem szczegółowo przeanalizowana, to na etapie wstępnym postępowania o wznowienie postepowania już wiadomym było, że skarżący, żądający wznowienia postępowania nie posiada legitymacji do działania w imieniu Spółki [...]. Postępowanie do dotyczyło wniosku o zatwierdzenie nowego brzmienia statutu Spółki [...] jaki został złożony przez M. Z. wskazującego, iż działa jako reprezentant skarżącej Spółki, jako przewodniczący jej Zarządu. Postępowanie to, zakończyło się decyzją Starosty W z dnia [...] 2018 r., o umorzeniu postępowania, która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 2018 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał wyraźnie, że uchwały zapadłe podczas nadzwyczajnych ogólnych zebrań członków Spółki [...] z dnia 30 listopada 2016 r., i z dnia 7 grudnia 2016 r., (na których m.in. powołano nowy Statut oraz skład Zarządu Spółki) z których to wnioskodawca wywodzi swoje uprawnienie do reprezentowania skarżącej Spółki, nie mogą mieć jakiejkolwiek mocy wiążącej.
Powyższe stwierdzenie wynika natomiast z faktu braku listy osób uprawnionych pierwotnie do udziału we wspólnocie a tym samym brak również aktualnej listy osób uprawnionych do tego udziału, braku Statutu skarżącej Spółki zatwierdzonego przez właściwy organ, wybranego w sposób prawidłowy Zarządu skarżącej Spółki oraz ujawnienia tych danych w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego nie sposób więc było ustalić, czy właściwe osoby brały udział w wyborze władz skarżącej Spółki, a więc czy właściwe osoby są uprawnione do jej reprezentowania. W efekcie, jak stwierdził organ odwoławczy, nie sposób także potwierdzić legitymacji M. Z. do występowania w imieniu skarżącej Spółki. Wojewoda zaznaczył również, iż tożsame stanowisko w ww. zakresie zajęły sądy powszechne, w prowadzonych przed nimi postępowaniami: o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 listopada 2017 r., sygn. akt [...] oraz o ustalenie nieistnienia, ewentualnie o uchylenie uchwał (postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt [...].
Organu odwoławczy podkreślił także, że powyższe stanowisko pozostaje aktualne. Wnioskujący o wznowienie postepowania w imieniu skarżącej Spółki, nie przedłożył nowych dokumentów, które potwierdziłyby moc wiążącą ww. uchwał a tym samym również jego legitymacje do występowania w imieniu skarżącej Spółki. Na ocenę tego stanu, nie może wpłynąć wskazane przez wnioskodawcę na etapie zażalenia, postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 30 stycznia 2019 r., orzekające o odmowie dokonania w Krajowym Rejestrze Sądowym wpisu kuratora dla Spółki [...]. Rozstrzygnięcie to jest bowiem wiążące, w zakresie przedstawionej w nim sprawy cywilnoprawnej, nie zaś rozpatrywanej sprawy administracyjnej, natomiast wydający je sąd stwierdził jedynie fakt podjęcia ww. uchwał z dnia 7 grudnia 2016 r., nie badał natomiast kwestii czy podjęły je właściwe osoby, będące aktualnie uprawnione do udziału we wspólnocie. Jest ona bowiem badana w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Sądu argumentacja ta jest przekonująca. Organy nie dokonywały ustaleń w tej kwestii, lecz wiedziały z urzędu, że działający imieniem skarżącej Spółki M. Z. nie posiada legitymacji do występowania w jej imieniu i w konsekwencji do wniesienia podania o wznowienie postępowania.
Zgodzić się też należało z organami, że postanowienie o odmowie wznowienia było też zasadne z drugiego powodu.
Organ zobowiązany jest bowiem na tym etapie zbadać również kwestię zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie.
W przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie zostało wniesione bez zachowania terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. do jego złożenia – organ administracji powinien, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie organy obydwu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca Spółka wniosła podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z uchybieniem terminu, przewidzianego na jego wniesienie w art. 148 k.p.a., co obligowało je do wydania postanowienia o odmowie wznowienia.
Skoro podanie o wznowienie postepowania oparte było o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to termin do jego złożenia liczy się od daty w której strona dowiedziała się o decyzji.
Trafnie podniósł organ odwoławczy, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć, fakt powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu danej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu (tak m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 maja 2009 r, sygn. akt II SA/Lu 25/09, wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt l OSK 522/06. Nie jest przy tym istotne źródło z którego strona dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej przez nią decyzji. Skoro w tym przypadku, wnioskodawca 25 marca 2019 r., zwrócił się do Starosty W w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o przesłanie kopii lub skanu ww. decyzji Starosty W, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania., a w treści wniosku oprócz wymienienia decyzji wskazał również organ, który ją wydał i treść jej rozstrzygnięcia, to uzasadnione było przyjęcie przez organy, iż o decyzji dowiedział się on najpóźniej w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, tj. w dniu 25 marca 2019 r., a nie jak wskazał w treści wniosku o wznowienie, w dacie przesłania mu jej skanu, tj. w dniu 5 kwietnia 2019 r. Prawidłowo organy wskazały, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, upływał skarżącej Spółce w rozpatrywanym przypadku w dniu 25 kwietnia 2019 r., o godzinie 24:00. Skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 26 kwietnia 2019 r., to został on istotnie wniesiony z uchybieniem przewidzianego do tego terminu.
Zdaniem Sądu nie sposób przy tym uznać za zasadne twierdzeń wnioskodawcy, iż zachowanie przez niego terminu, wynika z faktu, iż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej działał w imieniu Spółki B Sp. z o. o., a nie Spółki [...]. Trafnie rzecz ujęły organy podnosząc, że "Nie sposób bowiem uznać, iż otrzymując skan ww. decyzji, w dniu 5.04.2019 r., jako reprezentant spółki B Sp. z o.o. jednocześnie dowiedział się o niej jako reprezentant Spółki [...], natomiast składając wniosek o przesłanie ww. skanu, wiedział o niej jedynie jako reprezentant pierwszej z nich." O ostatecznej decyzji dowiedział się zatem bezsprzecznie w dniu 25 marca 2019 r.
Skarga nie mogła więc w żaden sposób wywrzeć zamierzonego skutku.
Podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez nielegitymowaną do działania w imieniu skarżącej Spółki osobę, a ponadto zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., co obligowało organy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Zarzuty naruszenia art. 149 § 1, 2 i 3 k.p.a. są zatem całkowicie nieuzasadnione. Organy właściwe w sprawie wznowienia nie mogą merytorycznie rozpoznawać sprawy skoro w ogóle nie mogło dojść do wznowienia postępowania. Stąd zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji wydania w sposób uzasadniony postanowienia o odmowie wznowienia jawi się jako chybiony. Żaden też z organów nie zanegował posiadania interesu prawnego przez skarżącą Spółkę, lecz stwierdził, że działający w jej imieniu i wnoszący podanie o wznowienie w imieniu skarżącej Spółki nie posiada legitymacji do działania w imieniu skarżącej Spółki ze wskazanych na wstępie względów.
Są to dwie różne kwestie, stąd także i zarzut naruszenia art. 147 k.p.a. jest bezzasadny. Pozostałe zarzuty – naruszenia art. 7, 8, 77, 80, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – także są nietrafne. Organy dysponowały bowiem wystarczającym materiałem, z innego postępowania, a z którego wynikała oczywista kwestia braku legitymacji do wniesienia podania o wznowienie w imieniu skarżącej Spółki, prawidłowo go też oceniły. Nie przeprowadzały w tej kwestii dodatkowych, czy nowych dowodów. Zarzut naruszenia wobec tego art. 10 k.p.a. jest nieuzasadniony. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego. Wbrew zarzutowi skarżąca Spółka i jej pełnomocnik, nie wykazali że taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku, a jedynie twierdzą, że uniemożliwiono czynny udział stronie w toczącym się postępowaniu, nie wyjaśniając przy tym podstaw takich twierdzeń.
W żaden sposób nie można uznać trafności postawionego organom zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. w sytuacji, gdy z uzasadnienia kontrolowanych postanowień wprost wynika, co legło u podstaw ich wydania – kwestia braku legitymacji wnoszącego podanie o wznowienie do działania w imieniu skarżącej Spółki i kwestia niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie.
Kontrolowane postanowienia, zdaniem Sądu, zostały więc wydane zgodnie z prawem.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł, jak sentencji wyroku.