Uzasadnienie
W wyniku rozpoznania wniosku K. Ś. z 7 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 150 zł na dofinansowanie do opłat bieżącego czynszu za mieszkanie. Organ I instancji ustalił, że dochód skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego rodziny będącej w trudnej sytuacji bytowej, a wysokość świadczenia ustalono mając na względzie potrzeby rodziny skarżącego i jednocześnie ograniczone środki finansowe będące w dyspozycji MOPS.
Powyższą decyzję wraz z pouczeniem o terminie i sposobie odwołania się skarżący K. Ś. otrzymał w dniu 9 września 2013 r. (k. 2214 akt adm.).
W dniu 7 lutego 2014 r. K. Ś. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Pismem z dnia 27 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało skarżącego K. Ś. o dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na to pismo K. Ś. pismami z dnia 9 kwietnia 2014 r. i 30 kwietnia 2014 r. wyraził niezadowolenie ze sposobu załatwiania jego spraw przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej i nie podał przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), art. 59 § 1 kpa oraz 129 § 1 i § 2 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania, gdyż pomimo wezwania nie wskazał przyczyn uchybienia terminowi i nie uprawdopodobnił, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy.
Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. K. Ś. wniósł skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucił temu organowi naruszenie prawa do obrony, gdyż nie przywrócono mu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (naruszenie art. 145), w tym o przyznanie adwokata, w związku z nowymi okolicznościami, których nie podniósł. Zdaniem skarżącego, decyzje MOPS naruszają: art. 8, 67, 68, 87 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o pomocy społecznej: art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, 3, ust. 3 pkt 1, 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2 pkt n, q, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 100 ust. 1.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie z dnia 6 maja 2014 r. Nr [...] jest zgodne z prawem.
Sąd zwraca uwagę na treść art. 58 § 1 i § 2 kpa oraz art. 129 § 1 i § 2 zdanie pierwsze kpa, które to przepisy stały się podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, a które stanowią:
"Art.
- 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin."
"Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.
§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, (...)".
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy zainteresowany uprawdopodobni (co oznacza, że nie wymaga się udowodnienia), że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący K. Ś. - pomimo wezwania go - nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że organ odwoławczy nie mógł pominąć przytoczonych powyżej bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawowych.
Skoro organ odwoławczy nie miał innej możliwości, niż wydanie - na podstawie art. 58 § 1 i § 2 kpa, art. 59 § 1 kpa oraz art. 129 § 1 i § 2 kpa postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a więc o treści – jak postanowienie z dnia 6 maja 2014 r. Nr [...], to skargę K. Ś. należy uznać za całkowicie nieuzasadnioną.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.