Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 13 grudnia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity:(Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania I. B. i K. B. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] orzekającej o zameldowaniu K. B. na pobyt stały w mieszkaniu nr 1 przy Alei [...] w O. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł o zameldowaniu na pobyt stały K. B. w przedmiotowym lokalu, gdyż przebywa on w tym mieszkaniu, co stanowi okoliczność wystarczającą do zarejestrowania pobytu. W odwołaniu od tej decyzji I. B. i K. B. - rodzice K. B., nie wyrażają zgody na zameldowanie syna w przedmiotowym lokalu, którego są współwłaścicielami. Wyrażają zgodę na zameldowanie syna na pobyt czasowy na okres 1 roku, gdyż uważają, że jest to wystarczający czas na uregulowanie przez syna spraw.
Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek zameldowania na pobyt stały lub czasowy zależy od przebywania w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że K. B. przebywa w lokalu przy Alei [...] w O. dłużej, niż trzy doby i w związku z tym podlega obowiązkowi meldunkowemu. Wymieniony obowiązek ten wykonał w dniu [...] września 2005 r. zgłaszając pobyt stały.
Dalej organ podnosi, że P. P. I. i K. B. — współwłaściciele lokalu odmówili K. B. potwierdzenia na druku meldunkowym faktu pobytu w lokalu nr [...] przy Alei [...] w O., chociaż zamieszkuje on od ponad roku wspólnie z nimi. Godzą się oni na zameldowanie czasowe syna na okres jednego roku tj. do grudnia 2006 r. twierdząc, iż jest to wystarczający czas na uregulowanie przez K. B. wszystkich swoich spraw. Nie wyrażają natomiast zgody na zameldowanie na pobyt stały w rzeczonym lokalu. K. B. zawnioskował o zameldowanie na pobyt stały. Uważa, że pobyt jego w tym lokalu jest pobytem stałym, a nie pobytem czasowym. W lokalu tym ma zamiar przebywać stale, a nie na czas określony. Państwo I. i K. B. udostępnili K. B. 1 pokój w tym lokalu, w którym ma rzeczy i tu koncentruje się jego życie osobiste. K. B. zwrócił się o swoje zameldowanie na pobyt stały i taki pobyt został zarejestrowany.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. B. Skarżący nie godzi się na zameldowanie syna w lokalu, którego są wraz z żoną współwłaścicielami. Uważa, że zameldowanie bez jego zgody narusza prawa konstytucyjne oraz prawa człowieka. Podnosi, że nigdy nie wyrażali zgody na zameldowanie syna ani na pobyt stały, ani czasowy, a jedynie w celu złagodzenia sporu zgodził się na zameldowanie czasowe na 1 rok. Podkreśla, że wraz z żona wyrażają zgodę na pobyt syna w tym mieszkaniu do czasu uregulowania przez niego spraw życiowych. Takie potwierdzenie pobytu nie pozbawia skarżącego pełnych praw do lokalu. W pozostałej części skargi skarżący przedstawia swój życiorys.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Określona w art. 10 ust. 1 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 6 ust. 1 przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje spełniona wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną obydwa warunki określone w tych przepisach, a mianowicie, gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania.
Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny.
Zgodnie z treścią art. 47 ust.1 powołanej ustawy Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.
Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że K. B. faktycznie mieszka w lokalu nr [...] przy AL [...] w O. i to z zamiarem stałego pobytu. Fakt ten został potwierdzony przez samego skarżącego w pismach kierowanych do organu l instancji oraz w skardze.
Ustalenie w drodze postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ administracji, faktu zamieszkania obywatela pod określonym adresem uzasadnia - w razie sporu -wydanie decyzji o jego zameldowaniu pod tym adresem bez względu na istnienie i charakter tytułu prawnego do zajmowania lokalu, w którym faktycznie zamieszkuje.
Skoro organy l i Ił instancji w sposób bezsporny ustaliły fakt zamieszkiwania K. B. w przedmiotowym lokalu obowiązkiem organu było, wobec istniejącego sporu, wydanie decyzji o zameldowaniu.
Skoro w ocenie Sądu organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, należało na mocy art. 151 ppsa skargę jako nieuzasadnioną oddalić.