Uzasadnienie
Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 K.p.a. w związku z art. 18 ust. 1, 3 i 13 oraz art. 186 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi odmówił wydania zezwolenia dla Z. C. na sprzedaż wina na podstawie tzw. ustawy winiarskiej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez burmistrza właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Organ stwierdził, że Z. C. uzyskał zezwolenie kat. B na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu od 4,5% do 18% z wyjątkiem piwa, które zostało wydane w dniu 10 czerwca 2015 r. i jest ważne w okresie od 10 czerwca 2015 r. do 30 września 2017 r. Jednakże decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] 2016 r. powyższe zezwolenie zostało wygaszone z dniem 2 marca 2016 roku. Wygaśnięcie zezwolenia nastąpiło z powodu niedokonania w terminie do dnia 31 stycznia 2016 roku opłaty I raty należności za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz nie złożenie w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. oświadczenia o wartości sprzedaży alkoholu w roku poprzednim.
Zgodnie z nowelizacją ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 25 czerwca 2015 r., Burmistrz Gminy w dniu 5 lutego 2016 r. naliczył dodatkową opłatę w wysokości 315 zł za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, którą przedsiębiorca miał wpłacić do dnia 1 marca 2016 roku, w celu uniknięcia wygaśnięcia posiadanego zezwolenia. Pomimo skutecznego doręczenia pisma w dniu 10 lutego 2016 roku do dnia 1 marca 2016 r. nie dokonano wpłaty dodatkowej opłaty. Oznacza to, że przedsiębiorca, w wymaganym ustawowo terminie nie wywiązał się z obowiązków co zgodnie z treścią art. 18 ust. 12 pkt 5a i 5b i art. 18 ust. 12a i 12b ustawy spowodowało wygaśnięcie zezwolenia. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2016 r.
Zgodnie z art. 18 ust. 13 ustawy przedsiębiorca w związku z niewywiązaniem się z ustawowego obowiązku podlega karencji we wskazanym w zezwoleniu miejscu sprzedaży przez okres 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaszeniu zezwolenia. Następnie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 186 ustawy do działalności podmiotu, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału I o działalności przedsiębiorcy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Zatem co do zasady możliwe jest wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przedsiębiorcy, będącemu producentem win z upraw własnych. Jednakże w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca posiadał już stosowne zezwolenie, które zostało wygaszone. Zatem strona będzie mogła wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia.
Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniósł Z. C. wskazując, że sam produkuje sprzedawane przez siebie wino z wyprodukowanych przez niego winogron. Produkcja ta nie przekracza obecnie 1000 litrów rocznie, a nadto jest zarejestrowanym przez Agencję Rynku Rolnego producentem wina z własnych zbiorów winogron. Sprzedaje wino wyprodukowane przez siebie, a zatem nie jest typowym przedsiębiorcą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu i instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina wymagania w zakresie uzyskania wpisu do rejestru nie stosuje się do producentów, którzy wyłącznie wyrabiają i rozlewają wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych. Natomiast w myśl art. 96 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi producenci określeni w art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych.
W świetle powyższego organ stwierdził, że przedsiębiorca, który jest producentem, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina i chce prowadzić sprzedaż alkoholu w miejscu wytworzenia wina, musi spełniać obowiązki nałożone na przedsiębiorców w rozdziale 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym w szczególności musi uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tej ustawy.
W przedmiotowej sprawie ostateczną decyzją z dnia [...] 2016 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2016 r. orzekającą o wygaśnięciu z dniem 2 marca 2016 r. zezwolenia udzielonego Z. C. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia. Zatem Z. C. będzie mógł skutecznie ubiegać się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji przez organ I instancji decyzji o wygaśnięciu poprzedniego zezwolenia.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Z. C. zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 105 K.p.a., art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina w związku z art. art. 96 i art. 186 w związku z art. 18 ust. 1 i art. 18 ust. 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 96 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina. W ocenie skarżącego może on prowadzić sprzedaż bez uzyskania zezwolenia i w związku z tym postępowanie wszczęte na jego wniosek winno zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm, dalej zwane P.p.s.a.). Zgodnie z art.134 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lipca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2016 r. orzekającą o odmowie wydania zezwolenia dla Z. C. na sprzedaż wina na podstawie tzw. ustawy winiarskiej.
Mając tak zakreślone granice sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, działalność gospodarcza w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, zwanego dalej rejestrem. Działalność gospodarcza w zakresie wyrobu wyrobów winiarskich może również obejmować rozlew wyrobionych wyrobów winiarskich (ust. 2). Wymagania w zakresie uzyskania wpisu do rejestru nie stosuje się do producentów, którzy wyłącznie wyrabiają i rozlewają wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych (ust. 3). Ze względu na brzmienie tego przepisu bez wątpienia rację ma skarżący, że on jako osoba fizyczna będąca rolnikiem i wytwarzająca mniej niż 100 hektolitrów wina rocznie nie musi się rejestrować w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
Ustawodawca, bowiem w art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazał rodzaje działalności, które nie są objęte zakresem stosowania tej ustawy. W katalogu znajduje się m.in. działalność obejmująca wyrób wina przez producentów będących rolnikami, którzy wyrabiają mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego. Oznacza to, że rolnik produkujący mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego nie musi rejestrować działalności gospodarczej. Nie zmienia to jednak faktu, że taki podmiot musi uzyskać zezwolenie na sprzedaż wina, nawet pochodzącego z własnej uprawy i wyrobu. W myśl bowiem art. 96 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi producenci określeni w art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych.
Z kolei zgodnie z art. 186 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do działalności podmiotu, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, w zakresie sprzedaży wyprodukowanego przez siebie wina przeznaczonego do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału o działalności przedsiębiorcy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że producent o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina chcąc prowadzić sprzedaż alkoholu w miejscu wytworzenia wina musi spełniać obowiązki nałożone na przedsiębiorców w rozdziale I ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, czyli przede wszystkim musi uzyskać zezwolenie o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy.
W myśl powyższego przepisu sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym".
W przedmiotowej sprawie niekwestionowaną okolicznością jest to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostateczną decyzją z dnia [...] 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2016 r., która orzeczono o wygaśnięciu z dniem 2 marca 2016 r. zezwolenia na sprzedaż alkoholu udzielonego skarżącemu. Natomiast w myśl art. 18 ust. 13 ustawy przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5, czyli między innymi niedokonania w terminie opłaty, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia.
W niniejszej sprawie Z. C. będzie się mógł ubiegać o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji przez organ I instancji o wygaśnięciu zezwolenia. Dlatego też biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy oraz fakt, że od dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji do momentu wystąpienia z wnioskiem przez skarżącego o wydania kolejnego zezwolenia nie upłynął wymagany okres sześciu miesięcy organy właściwie odmówiły wydania zezwolenia.
Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.