Uzasadnienie
wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 listopada 2014 r.
Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Starosta skreślił M. R. z ewidencji instruktorów prowadzących szkolenie kierowców i kandydatów na kierowców. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 1 lutego 2013 r. wezwał, na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, M. R. do przedłożenia, w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wezwania, aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji instruktorów prowadzących szkolenie kierowców i kandydatów na kierowców, pod rygorem skreślenia z ewidencji. M. R. nie złożył jednak wymaganych dokumentów.
Ponadto w toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że M. R. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt [...] za przestępstwo określone w art. 178a § 1 Kodeksu karnego, tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o kierujących pojazdami instruktorem może być wyłącznie osoba, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Z kolei art. 46 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy stanowi, że w przypadku nie spełnienia co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1-8 ustawy o kierujących pojazdami starosta skreśla instruktora z prowadzonej przez siebie ewidencji. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że M. R. nie spełnia wymagań stawianych instruktorowi nauki jazdy.
W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty pełnomocnik M. R. podniósł, że pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. wnosił o niewykreślanie odwołującego się z ewidencji pomimo prawomocnego wyroku, albowiem w istocie nie był on osobą prowadzącą pojazd, gdyż pojazdem tym kierowała kursantka. Poza tym odwołujący się złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego. W związku z tym pełnomocnik odwołującego się uważa, że opieranie się w tej sytuacji przez Starostwo na art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o kierujących pojazdami było przedwczesne. W tym stanie rzeczy pełnomocnik odwołującego się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji lub o zawieszenie postępowania przedmiotowej sprawy do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku co do wznowienia postępowania w sprawie [...] Sądu Rejonowego.
Decyzją z dnia 23 maja 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 130 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...]. Kolegium stwierdziło, iż z uzyskanej przez nie informacji wynika, że M. R. w dniu 19 marca 2014 r. nie figurował już w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego co oznacza, że aktualnie organ administracji prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie nie może wskazać na wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przesłankę skreślenia odwołującego się z listy instruktorów. Organ II instancji uznał jednak, że w niniejszej sprawie nie można odstąpić od wydania decyzji o skreśleniu odwołującego się z ewidencji instruktorów, albowiem w stanie faktycznym sprawy ma miejsce sytuacja wymieniona w art. 130 ust. 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami, skutkująca skreśleniem z ewidencji instruktorów.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że pismem z dnia 5 lutego 2013 r. M. R. został wezwany przez organ I instancji do przedłożenia w terminie miesiąca dokumentu potwierdzającego fakt niekaralności. Z nałożonego obowiązku M. R. nie wywiązał się, zarówno w terminie miesiąca, jak też w terminie przedłużonym do dnia 19 kwietnia 2013 r. na wniosek jego pełnomocnika. Kolegium stwierdziło ponadto, że przepisy prawa stanowiąc rygor skreślenia z ewidencji w związku z brakiem przedłożenia w terminie miesiąca dokumentów nie dopuszczają przedłużania terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów przez instruktora, a zatem brak było podstawy prawnej do uwzględnienia przez Starostę w tym przedmiocie wniosku pełnomocnika strony. Zdaniem Kolegium, analiza tego przepisu prawa prowadzi do wniosku, że wymieniona w nim sytuacja, która powoduje przesłankę skreślenia z ewidencji instruktorów ma charakter zdarzenia, które następuje w ściśle określonym czasie, tj. po upływie miesiąca. Z tymi zdarzeniem został przy tym powiązany skutek w postaci skreślenia z ewidencji, a wobec tego gdy określone zdarzenie nastąpi, powstaje obowiązek wydania w tym przedmiocie decyzji.
Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się M. R. i pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej zmiany wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zdaniem skarżącego, organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie spełnił swojej funkcji, gdyż z jednej strony powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynikało, że organ odwoławczy winien uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania, a z drugiej strony nie wyprowadził żadnych wniosków z tego, co sam ustalił, tj. że w dniu 19 marca 2014 r. skarżący nie figurował już w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego z uwagi na zatarcie skazania. W ocenie skarżącego, skoro odpadła przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, to uchybiono też treści art. 130 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że argumenty podniesione w skardze nie uzasadniają zmiany zaskarżonego orzeczenia, gdyż skarżący nie przytoczył żadnych nowych dowodów ani okoliczności dotyczących sprawy, które uzasadniałyby ewentualne uwzględnienie skargi przez organ. Za nietrafny Kolegium uznało podniesiony przez skarżącego zarzut, że organ odwoławczy nie spełnił swojej funkcji skoro przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika obowiązek uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy na dzień rozpatrzenia odwołania. Kolegium wyjaśniło, że powyższe stanowisko zostało powołane na okoliczność wyeliminowania z podstawy prawnej mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, stanowiącego o braku spełnienia wymogu niekaralności, albowiem na dzień wydania decyzji w II instancji odpadła przyczyna wymieniona w powyższym przepisie prawa wobec przedłożenia dokumentu z dnia 19 marca 2014 r. potwierdzającego niekaralność skarżącego.
Kolegium uznało jednak, że nie można odstąpić od wydania decyzji o skreśleniu odwołującego się z ewidencji instruktorów, albowiem w stanie faktycznym sprawy ma miejsce sytuacja wymieniona w art. 130 ust. 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami, skutkująca skreśleniem z ewidencji instruktorów. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., cytowana dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz.151 z późn. zm.) oraz rozporządzenia ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie uzyskiwania uprawnień przez instruktorów i wykładowców, opłat oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, a także stawek wynagrodzenia członków komisji (Dz.U. poz. 93, dalej: rozporządzenie).
Ustawa o kierujących pojazdami w art. 130 ust. 4 wymaga, aby organ prowadzący ewidencję, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy, w tym ewidencję instruktorów, do której był wpisany skarżący, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy wezwał osobę wpisaną przed dniem wejścia w życie ustawy do odpowiedniej ewidencji, o której mowa w ust. 1, do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w tych ewidencjach. Art. 130 ust. 5 tej ustawy przewiduje, że osoba wezwana do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji, jest obowiązana przedłożyć te informacje w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skreślenia z ewidencji. Takie wezwanie zostało skierowane do skarżącego pismem z dnia 5 lutego 2013r, doręczonym skarżącemu w dniu 8 lutego 2013r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 14 akt adm.).
Zawierało ono pouczenie o rygorze skreślenia z ewidencji w razie nieprzedłożenia aktualnych informacji w wyznaczonym terminie (k.13 akt adm.). We wskazanym przez przytoczone przepisy ustawy terminie, którego modyfikowanie przez organ nie jest dopuszczalne, skarżący nie przedłożył organowi aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji. W tym terminie skarżący nie przedstawił wymaganych informacji tzn. nie przedłożył w wyznaczonym terminie zaświadczenia o niekaralności, ani nie złożył w tym terminie oświadczenia w tym przedmiocie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2014r., III SA/Wr 114/14). Prawidłowo zatem, na podstawie art. 130 ust. 5 ustawy, został on skreślony z ewidencji.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że pismem z dnia 12 marca 2013r., a więc już po upływie wskazanego powyżej terminu, pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu o przedłużenie powyższego terminu co najmniej o trzy tygodnie (k. 11 akt adm.). Pismem z dnia 18 marca 2013r. organ poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu do dnia 19 kwietnia 2013r. Także jednak w tym terminie skarżący nie przedłożył organowi aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w ewidencji.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nietrafny jest zarzut skargi naruszenia w niniejszej sprawie przez organy przytoczonych powyżej art. 130 ust. 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami. W niniejszej sprawie zachodziły podstawy do zastosowania przewidzianej w art. 130 ust. 5 ustawy sankcji skreślenia z ewidencji, wobec nieprzedłożenia przez skarżącego aktualnych informacji w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, tj. w terminie do dnia 8 marca 2013r.
Nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut, że art. 130 ust. 4 i ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami nie powinny być w tej sprawie zastosowane, gdyż odpadła w tej sprawie przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, tzn. w chwili orzekania przez organ II instancji zatarciu uległo skazanie skarżącego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wbrew zarzutowi skargi w niniejszej sprawie rozpoznający odwołanie organ II instancji uwzględnił aktualny na dzień orzekania stan faktyczny i prawny sprawy, wziął bowiem pod uwagę fakt, że w dacie orzekania skazanie uległo już zatarciu. Z tego powodu organ odwoławczy przyjął, że odpadła przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy i jako jedyną przyczynę skreślenia z ewidencji wskazał art. 130 ust. 4 i 5 ustawy o kierujących pojazdami. Organ trafnie uznał, że nadal istniały podstawy do skreślenia skarżącego z ewidencji, albowiem uchybił on obowiązkowi nałożonemu w art. 130 ust. 3 i ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami. Fakt niedopełnienia przez skarżącego obowiązku przedłożenia aktualnych informacji w określonym ustawowo terminie miesięcznym nie mógł być konwalidowany na etapie postępowania odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.