Uzasadnienie
Zarejestrowanemu w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna S. W. (dalej skarżący) przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 365 dni. Jeden z kolejnych terminów zgłoszenia się w Urzędzie został wyznaczony na 14 maja 2019 r., jednak w tym dniu skarżący nie stawił się w Urzędzie, nie informując również - w ciągu 7 dni od wskazanej daty - o przyczynach swojego niestawiennictwa. Do Urzędu skarżący zgłosił się w 22 maja 2019 r., jako powód wcześniejszego niestawiennictwa wskazując wypadek podczas prac w ogrodzie, któremu miał ulec 14 maja 2019 r., oraz problemy zdrowotne nim spowodowane.
Organ I instancji, nie uznając tych wyjaśnień za usprawiedliwione przyczyny niestawiennictwa, decyzją z [...] 2019 r. orzekł o utracie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 14 maja 2019 r. na okres 120 dni.
W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wyjaśnił ponownie, że powodem niestawiennictwa w Urzędzie Pracy był upadek z drabiny podczas prac ogrodzie, który miał miejsce 14 maja 2019 r. Szczegółowo opisał to wydarzenie oraz problemy zdrowotne będące skutkiem upadku. Podkreślił również, że z powodu bólu miał utrudnione funkcjonowanie i kłopoty z poruszaniem, a nadto upadek spowodował zniszczenie telefonu komórkowego, co uniemożliwiło poinformowanie Urzędu o przyczynie nieobecności. Wyjaśnił też, że 21 maja 2019 r. gdy poczuł się lepiej, udał się do lekarza (do odwołania dołączono dwie recepty wystawione dnia 21 maja 2019 r.), następnego dnia złożył w Urzędzie wyjaśnienia, które nie zostały jednak uwzględnione.
W odwołaniu skarżący wniósł również o przywrócenie mu statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych, zobowiązał się do dostarczenia dodatkowych wyjaśnień potwierdzających opisane w odwołaniu okoliczności.
W dniu 29 sierpnia 2019 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło uzupełnienie odwołania, dołączono do niego kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego wystawionej dnia 7 sierpnia 2019 r.
W następstwie rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 6 września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w dniu rejestracji został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w urzędzie pracy oraz powiadomienia urzędu w terminie 7 dni od wyznaczonego dnia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach, w przypadku niezdolności do pracy wskutek choroby, z wyjątkiem odbywania leczenia w zamkniętym ośrodku odwykowym - których to znajomość potwierdził skarżący podpisem w części "C" Karty Rejestracyjnej.
Organ odwoławczy stwierdził, że art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm.) wskazuje na obowiązek bezrobotnego zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Natomiast niedochowanie tego obowiązku było podstawą pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.
Wojewoda wskazał, że osoba bezrobotna to osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia i przesłanki te podlegają okresowemu sprawdzeniu przez istnienie obowiązku stawiania się w urzędzie. Wskazał również, że bezrobotni zobowiązani są zgłaszać się do urzędu pracy w wyznaczonych przez organ terminach, a nie w terminach dogodnych dla siebie. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny, w przypadku niestawiennictwa obowiązany jest dopełnić dwóch czynności: powiadomić urząd w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz wykazać, że przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona, a oba wymogi musiały być spełnione łącznie. Organ wskazał również, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a rolą organu jest ocenić, czy podane przez bezrobotnego okoliczności, które uniemożliwiły mu wykonanie nałożonego na niego obowiązku są okolicznościami obiektywnie zasadnymi.
W przypadku odmiennej oceny tych przyczyn staje się konieczne wydanie decyzji o pozbawieniu strony statusu bezrobotnego. Tylko uzasadnione niestawiennictwo mogło być przyczyną usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie.
Wojewoda stwierdził, że przedstawione przez skarżącego recepty wystawione 21 maja 2019 r. nie potwierdzały, że w obowiązkowym dniu zgłoszenia się do Urzędu (tj. 14 maja 2019 r.) był on niezdolny do takiego stawiennictwa ani nie usprawiedliwiały niezgłoszenia się w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu. Opisanych przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniało również uzupełnienie odwołania, w którym opisane są zdarzenia, które miały miejsce w późniejszym czasie i nie miały wpływu na nieobecność w Urzędzie Pracy w dniu 14 maja 2019 r.
Organ odwoławczy wskazał również, że termin 7 dni poinformowania o przyczynach niestawiennictwa jest terminem prawa materialnego, a nie procesowego, w związku z tym nie ma prawnej możliwości usprawiedliwienia jego niedotrzymania; nie odnoszą się też do niego zasady dotyczące przywracania terminu na warunkach i w trybie określonym w art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 - dalej: "k.p.a."), a dotrzymanie wskazanego terminu jest jednym z ustawowych warunków koniecznych do rozpatrzenia przez organ czy wskazane przyczyny mogą być uznane za podstawę usprawiedliwienia niestawiennictwa. Organ odwoławczy wskazał, że zawiadomić o powodach niestawiennictwa można w dowolny sposób - bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, także pisemnie, za pośrednictwem poczty lub drogą elektroniczną.
Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję organu odwoławczego, wskazując, że przydarzył mu się nagły i niespodziewany wypadek, który uniemożliwił mu stawiennictwo w urzędzie. Na potwierdzenie powyższego przedłożył recepty. Do tej pory posiada blizny na rękach i nogach. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 23 stycznia 2020 r. o sygn. akt III SA/Kr 1314/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił złożoną skargę. Sąd wskazał, że stan faktyczny sprawy był w zasadniczej części bezsporny, za sporny problem uznając, czy podana przez skarżącego okoliczność powinna zostać uznana przez organ za uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie – jak wywodził on – czy wprost przeciwnie – jak twierdził organ. Sąd wskazał, że w odniesieniu do przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp.
Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. Sąd wskazał, że skarżący usprawiedliwił swoje stawiennictwo dopiero 22 maja 2019 r., czyli po upływie wyznaczonego 7- dniowego terminu. Sąd podniósł, że skoro stan zdrowia skarżącego pozwalał na wizytę u lekarza to tym bardziej umożliwiał mu poinformowanie urzędu o przyczynach swojego niestawiennictwa, tym bardziej, że odformalizowany sposób zawiadomienia powodował, że nawet, gdy przyczyną niestawiennictwa miała być choroba bezrobotnego, nie było to równoznaczne z wystąpieniem okoliczności uniemożliwiających mu kontakt z urzędem pracy w dowolny sposób – bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, także pisemnie, za pośrednictwem poczty lub drogą elektroniczną. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie spróbował poinformować urzędu o przyczynie swojego niestawiennictwa i w związku z tym, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki do pozbawienia osoby bezrobotnej statusu z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, kiedy konieczne było by osoba ta nie stawiła się w wyznaczonym terminie, oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji, nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Sąd wyjaśnił także, że organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działał w celu aktywizacji bezrobotnego (której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia), ale także weryfikował jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem samo pozostawanie bez pracy nie oznaczało jeszcze, że osoba taka korzystała ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze była zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musiał więc stawić się w powiatowym urzędzie pracy - co było jego obowiązkiem - aby wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej, brak jest więc podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.
Na powyższy wyrok skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), w zw. z art. 7 k.p.a., przez niedopełnienie przez Sąd obowiązku rozpoznania skargi w jej granicach oraz błędną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy jurysdykcyjne obu instancji przeprowadzone było w sposób prawidłowy, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzone było ono w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej;
- b) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie i oddalenie skargi, pomimo że organy administracyjne wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe;
- 2) prawa materialnego, tj.:
- a) art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez przyjęcie, że termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności w urzędzie pracy jest w każdym przypadku liczony od dnia nieobecności i na jego bieg nie mają wpływu obiektywne, niezależne od bezrobotnego przyczyny oraz uznanie, że niemożliwość poruszania się spowodowana wypadkiem nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa;
- b) art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędne zastosowanie i pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego w sytuacji, gdy nie zostały spełnione ku temu odpowiednie przesłanki.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 października 2020 r., I OSK 1139/20 uwzględnił skargę kasacyjną, stwierdzając że zawiera ona usprawiedliwione podstawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny podniósł m.in. że organy ocenę przyczyn niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie ograniczyły wyłącznie do zbadania dowodów przedstawionych przez skarżącego – recept wystawionych po wypadku – i uznania, że nie wskazują one, aby niestawiennictwo było spowodowane uzasadnionymi przyczynami. Tymczasem ocena taka nie pozwalała na ustalenie czy rzeczywiście wypadek, na który powoływał się skarżący, stanowił uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy i czy uzasadniał liczenie siedmiodniowego terminu na powiadomienie o tej przyczynie od momentu jej ustania a nie od daty, w której skarżący miał stawić się w urzędzie. Ta druga okoliczność w ogóle nie była badana przez organ.
Powodowało to w ocenie Sądu, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przed prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 k.p.a. co uniemożliwiało ocenę prawidłowości zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Tym samym uzasadnione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny za niezrozumiałe uznał stanowisko Sądu I instancji, który wyłącznie z faktu wystawienia recept wywiódł, że skoro skarżący po wypadku był w stanie szukać pomocy medycznej, to był również w stanie stawić się w urzędzie pracy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego do konkluzji takiej mogła doprowadzić jedynie analiza dalszych dowodów związanych ze zdarzeniem uniemożliwiającym stawienie się skarżącego w urzędzie pracy. Brak jest przy tym przesłanek do uznania, że konieczność załatwienia spraw urzędowych powinna każdorazowo przeważać nad potrzebą troski o własne zdrowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji odniósł się do kwestii prawidłowości ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy i zbadania, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy możliwe było zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. W zależności od zajętego w tym zakresie stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał orzec o żądaniach zawartych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga była zasadna ponieważ organy w ogóle nie badały, czy wypadek, na który powoływał się skarżący, stanowił uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy i czy uzasadniał liczenie siedmiodniowego terminu na powiadomienie o tej przyczynie od momentu jej ustania, a nie od daty, w której skarżący miał stawić się w urzędzie.
Sąd wskazuje, że odmienna niż poprzednio ocena skargi wynika z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzekający powtórnie Sąd jest więc związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku z 30 października 2020 r. I OSK 1139/20.
Sąd orzekający ponownie, uznał że skarga zawiera uzasadnione podstawy i należy ją uwzględnić z uwagi na naruszenia proceduralne, które popełnił organ administracji wydający zaskarżoną w przedmiotowej sprawie decyzję, a które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia te polegały przede wszystkim na niewystarczającym, bo niewyczerpującym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Takie działanie organu stanowi naruszenie jednej z podstawowych zasad procedowania przez organy administracji publicznej, tj. zasady prawdy obiektywnej ujętej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z wymienionym przepisem w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Z zasady prawdy obiektywnej wynika więc obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego urzeczywistnia się poprzez nałożenie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego, a następnie dokonania oceny znaczenia i wartości tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Uprzednie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego danej sprawy jest jednym z warunków wydania prawidłowej decyzji administracyjnej, a jego spełnienie wiąże się więc nie tylko ze zgromadzeniem odpowiedniego materiału dowodowego w sprawie, ale także z dokonaniem oceny jego mocy dowodowej. Podjęcie czynności zmierzających do osiągnięcia tego celu jest obowiązkiem organu, który na gruncie przepisów k.p.a. znalazł swój normatywny wyraz właśnie w zasadzie ogólnej prawdy obiektywnej. Z zasadą tą wiążą się również dalsze zasady procedowania określone w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stosownie do pierwszego z wymienionych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, z kolei zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że organ odwoławczy ma nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą więc te same, co na organie I instancji, obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 sierpnia 2019 r., III SA/Kr 697/19).
Sąd podnosi, że naruszenie zasady prawdy obiektywnej w przedmiotowej sprawie uniemożliwia ocenę prawidłowości zastosowania kluczowego w przedmiotowej sprawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, i w dalszej konsekwencji rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącego w kwestii przywrócenia statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych. Błędy procedowania, których dopuścił się organ administracji publicznej rzutują na wadliwość aktu prawnego, wydanego w następstwie nieprawidłowego procedowania, a co za tym idzie przesądzają one o konieczności wyeliminowania przez tut. Sąd zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego do tut. Sądu rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jak wynika z analizy treści wymienionego przepisu przed czasową utratą statusu bezrobotnego z powodu niestawiennictwa we właściwym urzędzie pracy chroni wykazanie przez bezrobotnego, że niestawiennictwo spowodowane było przyczynami uzasadnionymi, przy czym powiadomienie takie musi zostać dokonane w ustawowym terminie 7 dni.
Sąd podkreśla, że zgodnie z przeważającą linią orzeczniczą sądów administracyjnych termin na dokonanie powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa we właściwym urzędzie pracy powinien być liczony od dnia wyznaczonego stawiennictwa (por. m.in. wyroki NSA z 5 grudnia 2007 r., I OSK 245/07 oraz z 10 października 2014 r., I OSK 1023/13). Jednak w określonych przypadkach uzasadnionych okolicznościami konkretnej sprawy dopuszczalne jest odstępstwo od podstawowej ścieżki postępowania, z uwagi na to, że orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza liczenie, ustawowego terminu od momentu ustania przyczyny niestawiennictwa uniemożliwiającej także dokonanie powiadomienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2018 r., I OSK 768/17 oraz z 15 czerwca 2018 r., I OSK 251/18), co pozostaje bez wpływu na materialnoprawny charakter tego terminu, który jest bezsporny.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący wskazał jako przyczynę niestawiennictwa wypadek, któremu uległ w dniu wymaganego przez Urząd Pracy w nim stawiennictwa. Zdarzenie to jako nagłe i niezależne od woli skarżącego, można oceniać dwutorowo. Po pierwsze, może ono w ocenie tut. Sądu usprawiedliwiać niestawiennictwo skarżącego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, czyniąc zadość wymogowi, który wynika z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.
Po drugie zdarzenie to może być również oceniane jako powód niemożności powiadomienia Urzędu Pracy o przyczynie niestawiennictwa w terminie ustawowym, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z tym może uzasadniać liczenie tego terminu od momentu ustania przyczyny niestawiennictwa. Związane będzie to jednak z oceną stanu zdrowia skarżącego. Wymagane będzie przy tym ustalenie przez właściwy organ, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające takie szczególne postępowanie. Tymczasem organy w przedmiotowej sprawie ocenę przyczyn niestawiennictwa skarżącego w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie ograniczyły wyłącznie do zbadania dowodów przedstawionych przez skarżącego, tj. recept wystawionych po wypadku, i w konsekwencji uznania, że nie wskazują one, aby niestawiennictwo było spowodowane uzasadnionymi przyczynami. Zdaniem Sądu ocena taka nie pozwalała na ustalenie czy rzeczywiście wypadek, na który powoływał się skarżący, stanowił uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy i czy uzasadniał liczenie 7-dniowego terminu na powiadomienie o tej przyczynie od momentu jej ustania, a nie od daty, w której skarżący miał stawić się w urzędzie.
Sąd podkreśla, że ta druga okoliczność w ogóle nie była badana przez organ, który wskazał w tym zakresie jedynie, że termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia jest terminem materialnym i jako taki nie podlega przywróceniu. W konsekwencji należy więc uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przed prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 k.p.a., uniemożliwiając ocenę prawidłowości zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.
Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko organu, zgodnie z którym wyłącznie z faktu wystawienia recept datowanych na dzień 21 maja 2020 r. wywiódł on, że skoro skarżący po wypadku był w stanie szukać pomocy medycznej, to był również w stanie stawić się w urzędzie pracy. W ocenie Sądu niewystarczająca jest dla takiego wniosku okoliczność wystawienia recept z określoną datą, a konieczna jest analiza innych dowodów związanych ze zdarzeniem uniemożliwiającym stawienie się skarżącego w urzędzie pracy. Tytułem przykładu można tu wskazać zalecenia lekarskie co do konieczności zaprzestania podejmowania aktywności fizycznej przez określony czas przez skarżącego.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że w procesie wykładni prawa należy stosować dyrektywę interpretacyjną, zgodnie z którą wszelkie możliwe wątpliwości co do ochrony życia i zdrowia ludzkiego powinny być rozstrzygane na rzecz tej ochrony (in dubio pro vita humana). Nie można zgodzić się, iż nad potrzebę troski o własne zdrowie należy przedkładać konieczność wywiązania się z obowiązków urzędowych.
W ocenie Sądu przy tym zbyt skąpym ustaleniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy przez organ, nie była możliwa ocena, czy określona norma prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia była prawidłowo zastosowana w sprawie. Ocena zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego możliwa jest bowiem wyłącznie w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, co organ administracji, ponownie rozpatrując wniosek skarżącego, uczyni w postępowaniu administracyjnym w związku z koniecznością dokonania istotnych w sprawie ustaleń faktycznych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.