Uzasadnienie
Wnioskami z dnia 7 lutego 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji, zwrócił się do Starosty Powiatowego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego S. Ś. do kierowania pojazdami - zgodnie z art.114 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.128) oraz skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne – zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.). Podstawą wniosków było otrzymanie przez skarżącego 25 punktów karnych (a więc przekroczenie 24 punktów) za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 2 marca 2012 r. do 1 lutego 2013 r.
Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z żądaniem wycofania powyższych wniosków oraz skorygowania liczby punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców, gdyż w jego ocenie, za stwierdzone mandatem serii CT nr [...] z dnia 1 lutego 2013 r. naruszenie przepisów ruchów drogowego, tj. przekroczenie prędkości o 31 km/h w dniu 1 lutego 2013 r. powinien otrzymać 6 a nie 8 punktów karnych.
W odpowiedzi, pismem z dnia 11 marca 2013 r. [...], Komendant poinformował skarżącego, że mandat został wypełniony prawidłowo i prawidłowa była liczba nałożonych punktów karnych, tj. 8 - przekroczenie prędkości wyniosło bowiem 41 km/h. Następnie skarżący w dniu 18 kwietnia 2016 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie mu zaświadczenia o wpisach do ewidencji kierowców, a po jego otrzymaniu pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. wystąpił o ponowne ustalenie liczby punktów karnych w ewidencji poprzez wskazanie, że nie posiada on obecnie żadnych punktów karnych nieprzedawnionych, a wykroczenie z dnia 1 lutego 2013 r. polegało na przekroczeniu prędkości od 31 do 40 km/h, za co winien otrzymać 6 a nie 8 punktów,
W odpowiedzi, pismem [...] z dnia 31 maja 2016 r. Komendant uznał żądania skarżącego za nieuzasadnione.
Po pisemnym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i otrzymaniu odpowiedzi, w której organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, polegającą na odmowie dokonania korekty liczby punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Skarżący zarzucił oparcie się na błędnych ustaleniach faktycznych, tj., że wykroczenie popełnione przez niego w dniu 1 lutego 2013 r. polegało na przekroczeniu prędkości od 31 do 40 km/h, co skutkowało zaakceptowaniem wpisania 8 zamiast 6 punktów karnych, a w konsekwencji uznanie, że skarżący otrzymał 25 punktów karnych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że podczas kontroli drogowej w dniu 1 lutego 2013 r. funkcjonariusz policji poinformował go, że przekroczył dopuszczalną prędkości o 31 km/h. Skarżący nie kwestionował powyższego i przyjął mandat karny seria CT nr [...], w którym - jego zdaniem wpisano "Przekroczenie prędkości 81/50 art. 92a KW". Skarżący podniósł, że treść tego mandatu, na podstawie jego kopii, została błędnie odczytana tak, że stwierdzono, że znajduje się w nim zapis "91/50", tj., że skarżący przekroczył prędkość o 41 km/h. Zdaniem skarżącego rozbieżność miedzy oryginałem, a kopią wynikała z tego, że funkcjonariusz policji "nie docisnął długopisu".
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że zarówno dokumentacja związana z mandatem karnym, jak i ustalenia Prokuratury Rejonowej (sygnatura akt [...]) potwierdzały, że wpis 8 punktów karnych był prawidłowy. Prokuratura Rejonowa prowadziła bowiem postępowanie przygotowawcze w sprawie przerobienia odcinka C (wręczanego ukaranemu) mandatu seria CT nr [...] w zakresie zapisu prędkości, z jaką skarżący jechał w dniu 1 lutego 2013 r. oraz posłużenia się podrobionym dokumentem. Jakkolwiek postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia 30 września 2013 r., to jednak na podstawie opinii biegłego prokurator stwierdził, że odcinek C mandatu został przerobiony poprzez zmianę cyfry "9" na cyfrę "8" w zapisie dotyczącym skontrolowanej prędkości jazdy, podczas gdy na pozostałych odcinkach mandatu widniała w tym miejscu cyfra "9" (tj. na odcinku D przesyłanym do Urzędu Wojewódzkiego i na odcinku E będącym w dyspozycji KMP). W tym stanie rzeczy twierdzenia i wnioski skarżącego, w ocenie organu, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny – skarżący został ukarany 1 lutego 2013 r. mandatem za przekroczenie o 41km/h dozwolonej prędkości, co skutkowało otrzymaniem przez niego 8 punktów karnych (a w konsekwencji otrzymaniem 25 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego od 2 marca 2012 r. do 1 lutego 2013 r.).
Sąd zgadza się przy tym ze skarżącym, że wpis punktów do ewidencji ma jedynie charakter techniczny, będący konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego, a o ich naliczeniu nie decyduje wystawiający mandat policjant lub sąd, lecz są one przypisywane z mocy prawa do poszczególnych naruszeń (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlk. Z dnia 17 lutego 2016 r., II SA/Go 53/16). W konsekwencji stwierdzone mandatem karnym naruszenie przepisów ruchu drogowego jest równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów wynikających z właściwych przepisów, a nie wskazanych w druku mandatu (por. powołany w skardze wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2013 r., III SAB/Po 2/13). Niemniej jednak spór nie dotyczył bezpośrednio ilości punktów wpisanych do ewidencji, ale treści mandatu karnego – tj. sposobu odczytania cyfrowego zapisu szybkości z jaką jechał skarżący w dniu 1 lutego 2013 r. Kluczowe więc dla sprawy były ustalenia, z jaką rzeczywistą prędkością (gdzie dozwolona prędkość wynosiła 50km/h) poruszał się skarżący w dniu 1 lutego 2013 r. Zdaniem organu było to 91km/h, co wynikało z będących w posiadaniu organu dowodów: odcinka mandatu karnego (przeznaczonego dla organu, którego funkcjonariusz nałożył mandat); zapisów w notatniku funkcjonariusza, który nałożył mandat oraz postanowienia Prokuratora o umorzeniu śledztwa.
Z dokumentów tych wynikało, że skarżący został faktycznie ukarany za jazdę z prędkością 91 km/h w terenie o dopuszczalnej prędkości 50 km/h. Natomiast odcinek C mandatu, na który powoływał się skarżący, został przerobiony w ten sposób, że zapis cyfry 9 został uzupełniony linią "(...) powodując jakby «zamknięcie» znaku, co upodobniło go do cyfry«8»(...)" (k. 36 akt administracyjnych - postanowienie Prokuratora powołującego się na ustalenia w opinii biegłego). Zgodnie z opinią biegłego nie zostały przerobione (podrobione) pozostałe odcinki – D i E – znajdujące się w posiadaniu organów. Treść ich (91/50) była przy tym zgodna z pozostałymi dokumentami tj. kartą MRD 5/2 (sporządzaną po wypisaniu mandatu i oddawaną przy rozliczaniu służby) oraz treścią notatnika służbowego policjanta, który mandat wypisał (k. 35 akt administracyjnych).
Prowadzący postępowanie przygotowawcze prokurator ustalił, że odcinek C (przedłożony w kserokopii przez skarżącego) wprawdzie został przerobiony (k. 37 i 38 akt administracyjnych), ale wobec braku oryginału i nieznanej liczby osób, które miały dostęp do oryginału - nie było możliwe w sposób jednoznaczny ustalenie sprawcy przerobienia dokumentu. Ponadto, zdaniem prokuratora, skarżący mógł być przekonany, że faktycznie jechał z mniejszą prędkością, a więc treść odcinka C mandatu, w przekonaniu skarżącego mogła być zgodna z rzeczywistością. Z tych też powodów śledztwo zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy przerobienia odcinka C mandatu karnego oraz z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa używania przerobionego odcinka C mandatu karnego.
Zgromadzone w sprawie dokumenty nie budzą wątpliwości Sądu co do prawidłowości i logiki argumentacji organu. Nie został więc naruszony żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet gdyby przyjąć, tak jak sugerował skarżący, że odcinki D i E, zawierały błędny zapis (91/50 zamiast 81/50) wynikający z "niedociśnięcia długopisu" – to trudno byłoby wytłumaczyć, dlaczego w pozostałej dokumentacji (karta MRD 5/2 i notatnik służbowy policjanta) również wpisano szybkość 91km/h. Ponadto, z wpisami tymi zbieżna jest ilość punktów (8), jaką policjant wpisał w mandacie. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 1 (cz. E poz.
02) do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. (Dz. U. poz. 488) za przekroczenie dopuszczalnej prędkości od 41 do 50 km/h należało wpisać do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 8 punktów.
Reasumując, gdyby uznać argumentację skargi za zasadną (tzn., że skarżący został ukarany za przekroczenie prędkości o 31 km/h tj. jazdę z prędkością 81 km/h w terenie o dozwolonej prędkości 50 km/h) to należałoby podważyć wnioski biegłego (co do faktu przerobienia odcinka C mandatu), a także zignorować wpisy w notatniku służbowym policjanta i karcie MRD 5/2.
Argumentacja skargi w żaden sposób nie podważa sposobu wyjaśniania okoliczności towarzyszących ukaraniu mandatem karnym; nie odnosi się też do faktu przerobienia odcinka C mandatu, którego treść stała się podstawą stawianych przez skarżącego zarzutów. Sąd zaznacza, że wprawdzie skarżący wskazywał na posiadanie oryginału odcinka C i chęć jego okazania "na każde żądanie" (k. 6 akt administracyjnych), ale w istocie jedynie udostępnił kolorową kserokopię dokumentu (k.19 i 21 akt administracyjnych) – taka też kserokopia była badana przez biegłego.
Skoro organ w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie wyjaśniające, przedstawione ustalenia faktyczne są oparte na spójnej i logicznej argumentacji – to niezasadnym jest zarzut skargi o naruszeniu ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.