Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Opisując swoją sytuację zakreślił rubrykę 6, zadeklarował brak nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych.
Swoje dochody oszacował na kwotę 1300 zł z umowy o pracę.
Uzasadniając swoje starania podniósł, że kwota 200 zł jest dla niego zbyt dużym obciążeniem i nie jest w stanie pokryć tej opłaty sądowej. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że na koszty ponoszone za mieszkanie przeznaczać musi 350 zł, na telefon 80 zł, na raty za laptop 325 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile (art. 243 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa, które jest wystarczające do oceny jego możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się dobrze. Skarżący nie posiada żadnego znaczącego majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że po opłaceniu wykazanych stałych wydatków i zapłacie zobowiązań środki które pozostają skarżącemu, wystarczają na skromną egzystencję. Skoro zaś aktualnie wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania, to należało go zwolnić od nich. Mając na uwadze powyższe orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.