Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 8 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1330/11

Uzasadnienie

Skarżący w złożonym dnia 17.01.2013 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się ustanowienia adwokata.

Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.

Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem.

Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni ok. 30 m2 oraz działka o powierzchni 17,63 ara. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Do ojca należy gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 75 arów oraz samochód.

Stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 1100 zł emerytury ojca.

Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej gdyż nie pracuje, nie ma żadnego zasiłku pomocowego, mieszka z ojcem i praktycznie pozostaje na jego utrzymaniu.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie adwokata skarżący wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych (k. 18 i k.

1. 82) które na mocy postanowień z dnia 30 grudnia 2011 r. uzyskał (k. 23 i k.
2. 87) nie ma większego znaczenia, po prostu dlatego, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jego wniosek można rozpatrzyć tylko w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącego należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżący mimo iż wnioskował o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącego mają walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia o jakim mowa w art. 252 ppsa, które uznać należy za wystarczające i opierając się na argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, iż skarżący mimo posiadanego majątku w postaci domu gdzie zamieszkuje z ojcem i wykazanej działki oraz nieruchomości rolnej ojca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez własnego dochodu, pozostającą na utrzymaniu ojca których pobiera niewielkie świadczenie emerytalne. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie pozostają temu dwuosobowemu gospodarstwu domowemu do dyspozycji wystarczają na opłacenie niezbędnych mediów i opędzenie podstawowych potrzeb życiowych. W konsekwencji nawet mimo uzyskania wcześniej zwolnienia od kosztów sadowych skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika z wyboru a pamiętać trzeba, że art. 175 ppsa przewiduje obligatoryjne sporządzenie skargi kasacyjnej przez kwalifikowanego pełnomocnika.

Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).