Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2017 r. skarżąca złożyła osobiście w tutejszym sądzie na obowiązującym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy zaznaczając w nim (vide: rubryka 3.1 k. 195) iż domaga się zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w związku z zamiarem zaskarżenia wydanego w niniejszej sprawie zarządzenia z dnia 3 października 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania jej pisma z dnia 10 lipca 2017 r. uzupełnionego pismem z dnia 14 września 2017 r. (k. 185).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Po pierwsze. Strona korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. a) ppsa (vide: zarządzenie z 3.12.2013 r. k. 1).
Po drugie. Na rzecz skarżącej ustanowiono już adwokata (vide: postanowienie z 12.5.2014 sygn. III SA/Kr 1480/13 k. 18-20), którego Okręgowa Rada Adwokacka ustanowiła obecnie w osobie mecenasa M. L. (k. 77). W świetle tych ustaleń przyznanie skarżącej po raz kolejny prawa pomocy w takim samym zakresie nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało już przez skarżącą skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Ewentualne wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego (wraz oceną zasadności i celowości takiego działania) pozostaje w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów.
Mając to na uwadze postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.