Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 10 listopada 2009r., które do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło dnia 16 listopada 2009 r. adwokat A. R. domagała się rozpoznania jej wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wskazując, że po otrzymaniu z Okręgowej Rady Adwokackiej zawiadomienia o wyznaczeniu jej w miejsce dotychczasowego pełnomocnika do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i pozyskaniu od strony stosownej plenipotencji uczestniczyła w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, składając przed jej zakończeniem przedmiotowy wniosek. Dla wykazania tych okoliczności do pisma dołączyła kopie wymienionych w piśmie załączników.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Użycie przez prawodawcę wyrażenia "powinien zawierać" nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie to jest obligatoryjnym składnikiem wniosku (por. postanowienie WSA w Krakowie z 13.08.2009 r. III SA/Kr 808/08). W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat A. R. nie złożyła takiego oświadczenia. Nie ma go w treści pisma datowanego na dzień 10 listopada 2009 r. i nie został adnotowany w protokole rozprawy jaka odbyła się przez Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 2 kwietnia 2009 r.(vide: odpis protokołu).
W takiej sytuacji nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku. W szczególności brak było podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia tego wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok z 21.06.2006 r. II FSK 862/05 lex 242945; postanowienie z 30.06.2009 r. II GZ 133/09) poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.).
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z samej osnowy wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Po pierwsze nie można zapominać, że wniosek pochodzi od profesjonalisty, którego w sprawach finansowych z klientem (a tak należy postrzegać pozycję Skarbu Państwa) obowiązuje skrupulatność (por. § 50 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu). Po drugie działaniem niedopuszczalnym byłoby nadawanie z urzędu składanym pismom treści, których w istocie są pozbawione. Nie można bowiem błędnie utożsamiać treści żądania z oświadczeniem (por. postan. NSA z 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05), które pozwala określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienia NSA z 28.08.2008 r. I OZ 615/08).
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.