Uzasadnienie
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o zakazie wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej określonych produktów, a także orzekającą o przepadku i zniszczeniu na koszt skarżącego produktów zabezpieczonych w trakcie kontroli. Decyzji w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na swoją trudną sytuację materialną i niemożność poniesienia bliżej nieokreślonych kosztów zniszczenia zabezpieczonych produktów, w tym kosztów egzekucyjnych. Wniósł więc w szczególności o wstrzymanie wykonania zniszczenia zabezpieczonych produktów.
Organ w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, że ewentualne koszty zniszczenia zabezpieczonych produktów w ogóle wystąpią przed rozpoznaniem skargi i doprowadzą do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący we wniosku w ogóle nie określił szacunkowych kosztów zniszczenia zabezpieczonych produktów, ani też nie uprawdopodobnił swojej trudnej sytuacji majątkowej. Do skargi nie został dołączony jakikolwiek dokument, z którego wynikałoby jaki jest aktualny stan oszczędności, zadłużenia itp.
Zgodnie z 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższy przepis wymienia przyczyny z jakich sąd administracyjny może udzielić tzw. tymczasowej ochrony skarżącemu tzn. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. Jednakże, to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w ww. art. 61 §3 p.p.s.a (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach (oświadczeniach) strony skarżącej.
Wobec ograniczenia się przez skarżącego jedynie do samych twierdzeń o trudnej sytuacji majątkowej - trudno jest ustalić realny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego.
Wprawdzie w później składanych dokumentach (w celu uzyskania pełnomocnika z urzędu) skarżący deklarował, że praktycznie utrzymuje się z pensji w wysokości ok. 560 zł netto oraz z pomocy finansowej matki, ale w dalszym ciągu nie wskazał chociażby jaka kwota obciążenia finansowego wynikała z zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa też, że skarżący (rocznik 1990 jak wynika z akt sprawy) nie powołał się na jakiekolwiek problemy zdrowotne, które uniemożliwiałyby mi podjęcie dodatkowego zatrudnienia w celu sfinansowania dodatkowych wydatków.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu służy zabezpieczeniu strony przed takimi skutkami, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2008 r., l FSK 450/09, wszystkie orzeczenia opublikowane na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącej jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/04).
Sąd zaznacza więc, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 §3 p.p.s.a., co do zasady, w ogóle nie bada się prawidłowości merytorycznej tejże decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji czy też oddalenie wniosku o wstrzymanie, nie oznacza więc, że sąd administracyjny wstępnie ocenia zaskarżoną decyzję za zgodną lub niezgodną z prawem. Dodatkowo Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 61 §4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.