Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 26 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r., nr [...] ustalającą wysokość nienależnie pobranych przez K. C. (dalej: skarżąca) świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości łącznej 3860,21 zł na osoby uprawnione J. C. oraz K. C. (punkt I) oraz zobowiązującą do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 3860,21 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty (punkt II).
Podstawę decyzji stanowił art. 2 pkt 7 lit d, art. 23, art. 28 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 808 ze zm., dalej: "u.p.o.u.a"). Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta przyznał prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione: J. C. (w kwocie 500 zł miesięcznie) oraz K. C. (w kwocie 500 zł miesięcznie). W decyzji zamieszono pouczenie o obowiązku ciążącym na przedstawicielu ustawowym małoletnich niezwłocznego powiadamiania organu wypłacającego świadczenia o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wśród okoliczności podlegających zgłoszeniu, mających wpływ na pobieranie świadczenia z funduszu alimentacyjnego wymieniono w szczególności: otrzymanie alimentów zaległych lub bieżących poza kolejnością określoną w art. 28 (w tym bezpośrednio od dłużnika). Zgodnie z pouczeniem, kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami na podstawowy rachunek gminy. Odsetki naliczane są od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty.
Pismem z dnia 6 marca 2020 r. Prezydent Miasta zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie zasadności pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych: J. C. i K. C. oraz określenia wysokości nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W piśmie wskazano, że w dniu 5 marca 2020 r. w urzędzie stawił się dłużnik alimentacyjny – P. C. i oświadczył, że dokonuje wpłat dla skarżącej tytułem alimentów na rzecz J. C. oraz K. C., za pośrednictwem Western Union. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożył kserokopie wpłat z Western Union. Organ wskazał, że zgodnie z kserokopiami dłużnik alimentacyjny dokonał następujących wpłat: 19.10.2018 r. (100 £ - 477, 31 zł); 20.10.2018 r. (50 £- 238, 18 zł), 10.11.2018 r. (100 £ - 477, 31 zł); 17.11.2018 r. (100 £ - 470, 72 zł); 24.11.2018 r. (100 £ - 470, 75 zł); 21.12.2018 r. (100 £ - 460,50 zł); 22.03.2019 r. (100 £ - 479, 27 zł); 14.06.2019 r. (100 £ - 461, 01 zł); 26.06.2019 r. (100 £ - 459, 43 zł). W piśmie organ wskazał ponadto, że wnioski i uwagi można składać w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia.
Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] Prezydent Miasta ustalił, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznane decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r., znak [...] pobrane na rzecz J. C. i K. C., wypłacone w okresie od 01.10.2018 r. do 31.12.2018, od 01.03.2019 do 31.03.2019 r. oraz od 01.06.2019 do 30.06.2019 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi w łącznej kwocie 3860,21 zł (punkt I) oraz zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 3860,21 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty (punkt II).
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że jeżeli w okresie otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 ust. 1 u.p.o.u.a., wierzyciel otrzyma alimenty od dłużnika, niezależnie czy będą to alimenty zaległe czy bieżące, naraża się na obowiązek zwrotu świadczeń pobranych z funduszu alimentacyjnego w kwocie uzyskanych od dłużnika alimentów. Uniknięcie postępowania jest możliwe jeżeli wierzyciel, zwróci otrzymaną kwotę do komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dłużnik alimentacyjny oświadczył, że dokonał wpłat alimentów na rzecz małoletnich J. C. i K. C. na rachunek skarżącej i przedłożył na tę okoliczność potwierdzenia wpłat za pośrednictwem Western Union.
Organ wskazał, że z uwagi na wysokość przysługującego skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości łącznej 1000 zł na uprawnionych, zobowiązuje skarżącą do zwrotu świadczenia za miesiąc czerwiec 2019 r. w kwocie 920,44 zł, za miesiąc marzec 2019 r. w kwocie 479,27 zł, za miesiąc grudzień 2018 r. w kwocie 460, 50 zł, za miesiąc listopad 2018 r. w kwocie 1000 zł, a za październik 2018 r. 134,27 zł.
W odwołaniu od decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie. Wskazała, że dłużnik alimentacyjny nie opisał dokonywanych przelewów jako alimenty, a ponadto kwoty wpłacane przez dłużnika były rażąco niższe niż zasądzona orzeczeniem sądu kwota alimentów (1000 zł), a więc skarżąca nie zaliczała ich na poczet alimentów.
Decyzją z dnia 26 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r. Kolegium po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy, stwierdziło prawidłowość decyzji organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 7 d u.p.o.u.a. nienależnie pobranym świadczeniem z funduszu alimentacyjnego jest świadczenie wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 u.p.o.u.a., bieżące lub zaległe alimenty, do wysokości otrzymanych w tym zakresie alimentów. SKO podkreśliło, że przepisy ustawy ustanawiają zakaz jednoczesnego pobierania przez osobę uprawnioną świadczeń z budżetu państwa (funduszu alimentacyjnego) oraz od dłużnika. Osoba pobierająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego ma obowiązek powstrzymywania się od bezpośredniego pobierania alimentów od dłużnika alimentacyjnego, a wszystkie otrzymane od dłużnika środki wierzyciel powinien przekazać komornikowi sądowemu lub organowi właściwemu wierzyciela.
Organ II instancji wskazał, że skarżąca została pouczona o treści art. 19 u.p.o.u.a., nakładającego na skarżącą obowiązek niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenia o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczenia z funduszu, do których zalicza się w szczególności otrzymanie alimentów bezpośrednio od dłużnika. W ocenie Kolegium o nienależnym świadczeniu można mówić wyłącznie wówczas, gdy świadczenie zostało nienależnie wypłacone, a równocześnie osoba pobrała je ze świadomością nienależności. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca mimo obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenie o otrzymaniu alimentów bezpośrednio od dłużnika, zaniechała jego wykonania.
W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco pouczył skarżącą o konsekwencjach niezawiadomienia o wystąpieniu jednej z przesłanek mających wpływ na prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w rezultacie zasadnym było przyjęcie, że skarżąca była świadoma nienależności świadczenia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 2 pkt 7 lit d u.p.o.u.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie za świadczenia alimentacyjne świadczeń uiszczonych przez dłużnika alimentacyjnego w stanie faktycznym niniejszej sprawy,
- - art. 23 oraz 28 u.p.o.u.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że świadczenia przyznane z funduszu alimentacyjnego decyzją Prezydenta Miasta, w łącznej kwocie 3860,21 zł są świadczeniami nienależnymi i zobowiązanie skarżącej do ich zwrotu.
W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz umorzenie postępowania i zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie są związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami.
W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.
Zgodnie z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. ilekroć w ustawie jest mowa o nienależnie pobranym świadczeniu, oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów, f) wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję, g) wypłacone w związku z zastosowaniem przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu - po ustaleniu, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 4b.
Art. 19 ust. 1 u.p.o.u.a. stanowi, że w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia.
Zgodnie z art. 23 u.p.o.u.a. osoba, która pobrała nienależne świadczenia jest zobowiązana do ich zwrotu.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.o.u.a. w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z kwoty uzyskanej z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaspokaja w pierwszej kolejności należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy, a dopiero w trzeciej kolejności należności wierzyciela alimentacyjnego.
Dla zastosowania przepisu art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a. znaczenie ma ustalenie, czy miało miejsce pobieranie świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz otrzymywanie od dłużnika zaległych lub bieżących alimentów w tym samym okresie. Sformułowanie zawarte w art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a. "w okresie ich pobierania otrzymała alimenty" - oznacza, że uprawniony w tym samym okresie musi pobierać jednocześnie świadczenia z dwóch źródeł. O jednoczesności pobierania obu świadczeń można zatem mówić wtedy, gdy świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego dotyczy tego samego miesiąca, co wypłacone równocześnie alimenty. Wtedy kumulacja tych świadczeń powoduje, że świadczenie z funduszu staje się świadczeniem nienależnie pobranym.(por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1073/10; LEX nr 1611989). W realiach niniejszej sprawy niewątpliwie doszło do równoczesnego pobierania przez skarżącą świadczeń w rozumieniu przepisu.
Dla podjęcia rozstrzygnięcia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia nie jest jednak wystarczające samo stwierdzenie, że pobrane świadczenie jest nienależne, ale konieczne jest wykazanie, że osoba, której te świadczenia wypłacono, pobrała je ze świadomością, że świadczenie to jej nie przysługuje, a więc, że można ją uznać za "osobę, która pobrała nienależne świadczenia", jak to określił ustawodawca w art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 17.11.2020 r., I OSK 1163/20, CBOSA).
Twierdzenie, że określona osoba pobrała świadczenia w sposób nienależny w rozumieniu powołanego przepisu, wymaga wykazania przez organy administracji, że podmioty te miały świadomość co do zaistnienia okoliczności mających wpływ na przyznanie świadczenia i pomimo tego przedstawiły organowi nieprawdziwe informacje lub nie poinformowały o zmianie sytuacji materialnej bądź osobistej. Dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, decydujące znaczenie ma więc świadomość osoby lub osób pobierających świadczenie. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 lit d w zw. z art. 23 u.p.o.u.a., obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz "świadczenia nienależnie pobranego". Nie są to pojęcia tożsame, gdyż "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła.
Zatem pojęcie nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). W konsekwencji przyjmuje się, że obowiązek zwrotu świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 826/09 i 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3263/14, CBOSA).
W orzecznictwie wskazuje się, że z nienależnie pobranym świadczeniem z funduszu alimentacyjnego możemy mieć do czynienia jedynie w takiej sytuacji, w której osoba świadomie pobierała to świadczenie (tj. mając świadomość tego, że jest nienależne), jednocześnie, w tym samym okresie, otrzymała od dłużnika alimentacyjnego określoną kwotę, która powinna zostać zaliczona na poczet wypłaconych świadczeń, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.o.u.a. Ocena świadomości osoby pobierającej świadczenia musi być dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej konkretnej sprawy, w tym również odpowiedzi na pytanie, czy zachowanie skarżącej było ukierunkowane na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1080/19; CBOSA).
Wskazać należy, że ocena świadomego działania strony, przeprowadzana dla celów postępowania w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, wymaga stwierdzenia przez organ, czy stronie były znane odpowiednie przepisy prawa, a więc wymaga stwierdzenia ponad wszelką wątpliwość, czy była ona skutecznie powiadomiona przez organ wypłacający świadczenia z funduszu alimentacyjnego o okolicznościach, których zaistnienie ma wpływ na istnienie prawa do tych świadczeń. W realiach niniejszej sprawy, skarżąca została pouczona wyraźnie w decyzji z dnia [...] 2018 r. ustalającej prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, o obowiązku niezwłocznego informowania organu o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w tym w szczególności o konieczności zgłoszenia otrzymania alimentów bieżących lub zaległych bezpośrednio od dłużnika. Skarżąca została również poinformowana o zasadach zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.
Z okoliczności niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżąca nie poinformowała organu właściwego o świadczeniach uzyskanych bezpośrednio od dłużnika alimentacyjnego. Z akt sprawy wynika, że wpłaty dokonywane przez dłużnika miały charakter powtarzalny i opiewały na kwotę 100 £, poza jednym wyjątkiem kiedy dłużnik wpłacił na rzecz skarżącej kwotę 50£. Wpłaty były dokonywane w okresie od października 2018 r. do czerwca 2019 r., a zatem na przestrzeni dziewięciu miesięcy, a skarżąca w żadnym momencie nie poinformowała właściwego organu o ich wpłynięciu na rachunek skarżącej.
Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej, podniesione po raz pierwszy w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że traktowała ona wpłaty dokonywane przez dłużnika alimentacyjnego jako prezenty, a nie alimenty. Przede wszystkim w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę okoliczność, nie zostały one też dołączone do odwołania, ani do skargi. Pismem z dnia 6 marca 2020 r. skarżąca została poinformowana, że dłużnik alimentacyjny powiadomił organ o dokonaniu wpłat alimentów na rzecz uprawnionych J. C. oraz K. C., ich wysokości i datach dokonania. Organ zawiadomił skarżąca o możliwości składnia wniosków i uwag w termie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Skarżąca z tego prawa nie skorzystała, nie poinformowała w szczególności organu, o charakterze jaki w jej ocenie miały wpłaty dokonane przez dłużnika alimentacyjnego.
Nie sposób znaleźć uzasadnienie dla twierdzeń skarżącej, że świadczenia dokonywane przez dłużnika nie były nawet zbliżone do kwoty zasądzonych alimentów. Dłużnik alimentacyjny uiścił następujące kwoty: w październiku 2018 r. - 785, 49 zł; w listopadzie - 1400 zł, w grudniu 460, 50 zł; w marcu 2019 r. – 479,27 zł; w czerwcu 2019 r. – 920,44 zł.
W ocenie Sądu w świetle okoliczności sprawy, w szczególności: braku kontaktu z dłużnikiem (wskazanym we wnioskach o przyznanie praw do świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego), braku realizowania obowiązku alimentacyjnego przez dłużnika, czy uczestniczenia przez dłużnika w utrzymaniu małoletnich dzieci oraz wysokości zadłużenia alimentacyjnego, twierdzenie skarżącej, że potraktowała wpłaty od dłużnika alimentacyjnego jako prezenty dla dzieci nie znajduje uzasadnienia.
Co więcej, zgodnie z art. 451 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jednakże to, co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na związane z tym długiem zaległe należności uboczne oraz na zalegające świadczenia główne (§ 1); jeżeli dłużnik nie wskazał, który z kilku długów chce zaspokoić, a przyjął pokwitowanie, w którym wierzyciel zaliczył otrzymane świadczenie na poczet jednego z tych długów, dłużnik nie może już żądać zaliczenia na poczet innego długu (§ 2); w braku oświadczenia dłużnika lub wierzyciela spełnione świadczenie zalicza się przede wszystkim na poczet długu wymagalnego, a jeżeli jest kilka długów wymagalnych - na poczet najdawniej wymagalnego (§ 3).
Mając na względzie fakt, że dłużnik alimentacyjny ma zaległe świadczenia alimentacyjne, w tytule przelewów nie wskazał, który z długów chce zaspokoić, równocześnie skarżąca nie złożyła żadnego oświadczenia w tej kwestii, należy przyjąć, że jego świadczenie było zapłatą alimentów, a nie uiszczeniem prezentów dla dzieci.
Sąd nie podziela argumentacji zawartej w skardze, że świadczenia dokonane przez dłużnika alimentacyjnego nie mogą być uznane za świadczenia alimentacyjne. Ustawa nie zawiera definicji świadczenia alimentacyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że alimenty to świadczenia uiszczane na rzecz osoby uprawnionej przez zobowiązanego w związku z realizacją ustawowego obowiązku określonego w art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r., 1359) są one przeznaczane na utrzymanie osoby uprawnionej (por. wyrok NSA z 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1726/20, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy, skarżąca (wierzyciel - przedstawiciel ustawowy małoletnich K. C. i J. C.) uzyskała od dłużnika alimentacyjnego świadczenia pieniężne w czasie trwania obowiązku alimentacyjnego wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 marca 2009 r. (sygn. akt [...]). Zdaniem Sądu dla oceny charakteru świadczeń dokonywanych przez dłużnika alimentacyjnego (który nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego) nie ma znaczenia kwestia regularności, ani wysokości wpłat.
Podkreślić należy, że zobowiązanie skarżącej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, nie stanowi sankcji, a jedynie prowadzi do wyrównania wysokości należnego świadczenia, czyli świadczenia uzyskanego równocześnie z funduszu alimentacyjnego i od dłużnika alimentacyjnego.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, a także procesowego. W rezultacie zasadnie przyjęły, że świadczenie pobrane przez skarżącą w okresach, w których uzyskała równocześnie świadczenia od dłużnika alimentacyjnego, zostały przez skarżącą pobrane nienależnie. Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.