Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym matką.
Określając swój majątek uwidocznił, że w jego skład wchodzi mieszkanie o powierzchni 47 m2 oraz lokata w banku na kwotę 3200 zł. Nie posiada przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego oszacował łącznie na kwotę 2477,83 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował że on sam osiąga dochód w wysokości 800 zł. Powiada, że w latach 2011-2013 był osobą bezrobotną pozostającą na utrzymaniu matki. Twierdzi, że jego aktualny dochód i emerytura matki pochłaniane są w całości przez bieżące wydatki wśród których podstawową pozycję stanowi czynsz, opłaty za energię elektryczną, gaz oraz zakup żywności i leków. Wyjaśnia, że koszt czynszu i dostaw energii wacha się w granicach do 700 zł. Resztę pochłania zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości i leków dla matki.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące m.in. zwolnienie od kosztów sądowych o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach rozstrzyganego przypadku skarżący złożył oświadczenie, które jest wystarczające dla wyprowadzenia następujących wniosków.
Po pierwsze skarżący nie jest osobą ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu. Gospodarstwo domowe skarżącego ma bowiem zapewnione stałe źródło dochodu w łącznej wysokości 2477,83 zł a swoje potrzeby mieszkaniowe skarżący wraz z matką zaspakajają we własnym mieszkaniu,
Po drugie skarżący posiada w banku lokatę pieniężną w wykazanej wysokości 3200 zł, która wielokrotnie przewyższa ustalony wpis sądowy od skargi (vide: zarządzenie z dnia 14.08.2014 r.)
Skoro zaś sytuacja materialna skarżącego przedstawia się w ten sposób to przyznanie mu w takich warunkach prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. Sprzeciwia się temu zarówno reguła prawa ustanowiona w przepisie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa jak i aktualne poglądy doktryny zgodnie z którymi jest to instytucja o charakterze wyjątkowym, która powinna stanowić przywilej dla osób, które muszą korzystać z ochrony prawnej przed sądem a w przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu (tak H Knysiak – Molczyk w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". pod redakcją prof. T. Wosia. Warszawa 2005 s. 631). Postulatom tym wtóruje zresztą praktyka orzecznicza sądów administracyjnych zgodnie z którą, udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postan. NSA z 27 maja 2008 r. I FZ 160/08).
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.