Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z dnia 3 czerwca 2014 r., na podstawie art. 35, art. 36, art. 37 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a. - uznało zażalenie A. O. na przewlekłość postępowania w sprawie "przyłącza gazu" prowadzonego przez Burmistrza, działającego przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Na powyższe postanowienie A. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie art. 138 K.p.a., przez nierozpoznanie istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium, postanowienie nie podlega zaskarżeniu, a co za tym idzie nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 K.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia może, uznając zażalenie za uzasadnione wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie.
Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 K.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 74/13- LEX 1273832). Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 K.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego a nie merytoryczną i główną w tym postępowaniu. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie, bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a.
Zwalczanie bezczynności organu lub przewlekłości następuje w ten sposób, iż możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 54 § 1 i § 2 P.p.s.a.).
Z tych przyczyn odrzucono skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a.