Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] orzekł o unieważnieniu konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...] w [...].
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Skargę na tę decyzję złożyła Gmina [...] działająca poprzez swojego wójta.
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie tej skargi argumentując, że gmina nie posiada legitymacji do samodzielnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje
W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, póz. 1270) zwanej dalej "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym). Zgodnie natomiast z art. 50 §2 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie skargę wniosła Gmina [...]. Wynika to wprost z określenia w tej skardze strony skarżącej.
Nie ulega wątpliwości, że gmina jako podmiot posiadający osobowość prawną (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity: Dz. U. 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.) ma zdolność do występowania przed sądem administracyjnym w charakterze strony (tzw. zdolność sądową - art. 25 ppsa).
Mimo jednak tego, że skargę wniósł podmiot mogący co do zasady występować w charakterze strony (skarżącego), koniecznym jest dokonanie oceny jego legitymacji czynnej do wniesienia skargi na gruncie tej konkretnej sprawy. Chodzi bowiem o kwestię istnienia interesu prawnego w sprawie, która musi zawsze wynikać z przepisów prawa materialnego.
Pomijając, że składająca w niniejszej sprawie skargę Gmina [...] w żaden sposób nie próbowała nawet wykazać swego interesu prawnego ważniejszym pozostaje to, że istnienie owego interesu prawnego gminy mogłoby się wiązać tylko ze jej statusem jako osoby prawnej, nie zaś jako podmiotu realizującego poprzez swe organy uprawnienia władcze (imperium) w wykonywaniu zadań publicznych (art. 2 ust. 1 powoływanej już ustawy o samorządzie gminnym). Te dwa całkowicie odmienne zakresy występowania gminy w obrocie prawnym wymagają bowiem zdecydowanego rozróżnienia i nie mogą być w żadnym wypadku wykorzystywane zamiennie.
Tymczasem w sprawie dotyczącej unieważnienia przeprowadzonego konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół [...] w [...] gmina [...] działała w ramach przydanego "imperium". Nie ulega bowiem wątpliwości, że aktywność Wójta jako "organu prowadzącego szkołę" (tak wyrok NSA z 22 czerwca 2005 t. l OSK 123/05 OwSS 06/3/76) pozostawała w związku z powierzonymi mu kompetencjami do podejmowania wszystkich czynności związanych z obsadzaniem stanowisk dyrektorów (wyrok NSA z dnia 1 września 2005 r. l OSK 328/05 OwSS 06/3/77), które to czynności mają zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2000 r. znamiona prawne działań z zakresu publicznej administracji samorządowej i III RN 123/99 OSNP 00/21/779). W ten sposób gmina realizowała bowiem swoje własne, obowiązkowe zadanie o charakterze publicznym jakim jest zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt. 8 ustawy o samorządzie gminnym) powiązane z prowadzeniem szkół na jej terenie (art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty).
Nałożonych na jednostkę samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można zaś utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego (por. t. 1 wyroku NSA z na 7 grudnia 2005 r. l OSK 521/05 lex 189858). Przede wszystkim dlatego, że dbałość o interes publiczny nie może być identyfikowana z interesem prawnym na ruńcie art. 28 kpa i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2004 r. IV S.A. 1862/03 M.Spół. 04/6/54). A po wtóre z tej racji, że pomijając wszystko inne ów interes prawny konkretyzowany jest w drodze decyzji, kierowanej do podmiotu nim się legitymującego, o czym w realiach rozstrzyganego przypadku mowy być nie może.
Dla porządku dodać należy, iż gdyby przyjąć że złożenie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło nie przez Gminę [...] ale przez Wójta, to taka skarga podlegałaby również odrzuceniu jako złożona przez organ pierwszej instancji. W tej sytuacji orzecznictwo sądowe jest bowiem jednoznaczne (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 1999 r. IV SA 65/97 i postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. II SA/Gd 2159/2000 i wiele innych).
Zważywszy na powyższe zbędne było ustosunkowanie się Sądu do zarzutu sformułowanego w skardze, oraz dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji poza granicami zarzutów skargi w zakresie zasadności zastosowania w sprawie art. 138§1 pkt. 2 kpa.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 58 §1 pkt. 6 i §3 cytowanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.