Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z 23 października 2019 r, znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z [...] 2019 r., znak: [...], orzekającą o odmowie wymeldowania J. P. z miejsca pobytu stałego z budynku położonego przy ul. W w W. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1397, zwanej dalej "u.e.l").
Uzasadnianie decyzji wraz z aktami administracyjnymi wskazują na następujący stan faktyczny i prawny:
Dnia 23 lutego 2018 r. Burmistrz wszczął na wniosek W. S. postępowanie w sprawie wymeldowania J. P. z miejsca pobytu stałego z budynku położonego przy ul. W w W. W. S. załączył do wniosku odpis z księgi wieczystej nr [...] potwierdzający, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. W w W położonej na działkach nr [...] i [...]. Ponadto w Dziale III księgi ujawniony jest również wpis dożywotniej służebności osobistej w przedmiotowym budynku, ustanowionej na rzecz J. P., na podstawie aktu notarialnego z 29 grudnia 1993 roku nr rep. [...].
W uzasadnieniu wniosku W. S. wskazał, że w październiku 2017 r. J. P. opuściła budynek przy ul. W w W i wprowadziła się do swego syna M. P. do budynku położonego przy Placu B w W, niedopełniając obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca jej zamieszkania.
Decyzję poprzedziło postępowanie dowodowe w sprawie. Organ zgromadził niezbędną dokumentację, przesłuchał świadków, zlecił przeprowadzenie kilku kontroli meldunkowych - w różnych odstępach czasu - przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji. W dniu 29 czerwca 2018 r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron. Nadto przeprowadził oględziny przedmiotowego lokalu w dniach: 26 lipca 2018 r. i 5 października 2018 r.
W tym stanie sprawy Burmistrz decyzją z [...] 2019 r., znak: [...], odmówił wymeldowania J. P. z miejsca pobytu stałego z budynku położonego przy ul. W w W. Organ uznał, że J. P. nie opuściła budynku przy ul. W w W. W budynku tym, jak ustalono podczas oględzin w dniu 5 października 2018 r., znajdują się ubrania J. P., rzeczy ruchome, rzeczy potrzebne do życia codziennego. J. P. jest osobą w sędziwym wieku (98 lat) i bardzo schorowana z tego względu potrzebuje stałej opieki innej osoby. Ponadto warunki mieszkaniowe panujące w budynku przy ul. W w W tj. odcięte media oraz niska temperatura nie pozwalają na godne funkcjonowanie w przedmiotowym budynku.
W ocenie organu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że J. P. nie opuściła miejsca pobytu stałego i nie skoncentrowała swoich spraw życiowych w miejscu zamieszkania jej syna. Obecna sytuacja jest przejściowa, spowodowana stanem zdrowia. J. P. w asyście syna M. P. pojawia się co jakiś czas w przedmiotowym budynku, w którym przebywa kilka godzin. Zeznania świadków: M. P., J. B., J. B. i J. N. oraz kontrole meldunkowe przeprowadzone w różnych czasie przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji, wskazały na stałe przebywanie i zamieszkiwanie J. P. w budynku przy ul. W w W. W świetle powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że nie zaszły przesłanki dobrowolnego i trwałego opuszczenia przedmiotowego budynku i w związku z tym brak jest podstaw do jej wymeldowania J. P. z tego budynku.
W. S. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił m.in.:
- - naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności na skutek przyjęcia, że wyprowadzenie się J. P. ze spornego lokalu nie miało stałego charakteru ze względu na konieczność opieki nad nią przez jej synów M. P. i S. P. w ich domach; naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a poprzez odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. P., z uwagi na inne czynności służbowe jej adwokata.
Odwołujący się wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpoznania celem przesłuchania uczestniczki J. P. na okoliczność dobrowolności opuszczenia przez nią dotychczasowego miejsca zamieszkania przy ul. W w W. Zdaniem odwołującego się J. P. dobrowolnie przeprowadziła się do syna M. P., który jest właścicielem budynku jednorodzinnego położonego w W przy ul. G. Wojewoda po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie stwierdził, że decyzja organu jest prawidłowa i utrzymał ją w mocy opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 października 2019r..
W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym opuszczenie lokalu uprawniające do wymeldowania następuje wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. Z uwagi na brak definicji legalnej pojęcia "opuszczenia" miejsca pobytu stałego, każdorazowo pojęcie to należy odnosić do indywidualnej sytuacji strony. Dalej wskazał, że pobyt można uznać za stały w sytuacji łącznego spełnienia następujących przesłanek: faktycznego przebywania w lokalu oraz zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Oceniając, gdzie znajduje się centrum życiowe, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności zaistniałych w danej sprawie.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym: zeznań świadków, postanowień sądowych w sprawach dotyczących warunków mieszkaniowych w lokalu przy ul. W w W, jak i materiałów publikowanych w mediach, pozwoliła na jednoznaczną ocenę, że J. P., obecnie nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały. Aktualnie przebywa u syna pod adresem: Plac B w W. Tam wykonuje czynności dnia codziennego. Natomiast ma swobodny dostęp do budynku nr [...] przy ul. W w W, dysponuje kluczami do lokalu, przychodzi do spornego lokalu, trzyma tam swoje rzeczy osobiste. Nadto J. P. zamierza powrócić do spornego mieszkania.
J. P. z przyczyn niezależnych od siebie nie mogła swobodnie korzystać z lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały z powodu braku dostępu do mediów. Postanowieniem z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dokonał zabezpieczenia powództwa J. P. przeciwko W. S. o ochronę służebności nakazując przywrócić w mieszkaniu J. P. możliwość korzystania z energii elektrycznej, energii gazowej oraz bieżącej wody to jest włączyć energię elektryczną oraz odkręcić wszystkie zawory gazu i wody w ciągu instalacji gazowej jak i w ciągu instalacji wodnej, które odcinają dopływ gazu i wody do mieszkania powódki, niezależnie od ich położenia.
W ocenie organu II instancji zaistniała sytuacja jest niezależna od woli J. P. Pobyt jej pod innym adresem jest bowiem następstwem okoliczności na, które nie ma wpływu, tj. zły stan techniczny budynku oraz wiek. J. P. posiada służebność osobistą do zamieszkania w spornym lokalu, a mimo to nie jest w stanie wyegzekwować od członka rodziny własnego wnuka- przysługującego jej prawa.
W ocenie Wojewody fakt, że J. P. z uwagi na wiek wymaga pomocy osób trzecich i dlatego czasowo przebywa w domu syna, nie oznacza rezygnacji z wykonywania służebności, i nie stanowi o braku woli koncentracji swoich spraw życiowych w budynku, w którym zameldowana jest na pobyt stały.
Organ II instancji podkreślił, że postępowanie w tej sprawie ujawniło głęboki konflikt rodzinny w zakresie dążenia do wyłącznego korzystania z przedmiotowej nieruchomości.
Wojewoda ocenił wniosek odwołującego się o uchylenie decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchanie J. P. jako bezzasadny. Za dobrowolne opuszczenie lokalu można uznać wyłącznie świadome działanie, osoby podlegającej wymeldowaniu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Opuszczenie było następstwem działania osób trzecich, które doprowadziły do zniszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. W w W, a tym samym uniemożliwiły J. P. korzystanie z lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały.
Organ II instancji, podobnie jak Burmistrz W, ocenił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i stwierdzenia, że nie doszło do trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego przez J. P. w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności.
Wojewoda odstąpił od szczegółowego uzasadnienia decyzji w całości podtrzymując uzasadnienie zawarte w decyzji Burmistrza W z [...] 2019 r., znak: [...] organ II instancji nie znalazł podstaw do podważenia dokonanej przez organ I instancji oceny dowodów zebranych w sprawie, a uzasadnienie przedmiotowego odwołania nie przedstawia argumentów podważających tę ocenę. Organ nie dopatrzył się również naruszenia zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a., błędnego gromadzenia materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.), jak i wadliwej jego oceny.
Do akt administracyjnych załączony został także wyrok Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny sygn. [...] w sprawie z powództwa J. P. przeciwko W. S. o ochronę służebności i wydanie kluczy, w którym Sąd ten nakazał pozwanemu zaniechanie naruszeń w wykonywaniu służebności osobistej zamieszkania w spornym lokalu, przywrócenie w nim ogrzewania, i wydanie kluczy do pomieszczeń szczegółowo opisanych w wyroku.
Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się też wyrok tego Sądu, II Wydział Karny z dnia 24 maja 2019r sygn. Akt [...] skazujący W. S. za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad swoja babcią J. P. W. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił zakwestionowanej decyzji:
- 1. Naruszenie art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, przez brak jego zastosowania, mimo że J. P. dobrowolnie i na stałe opuściła miejsce pobytu stałego w W przy ul. W, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się i zamieszkuje obecnie przy Placu B od około trzech lat.
- 2. Naruszenie art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co polegało na braku przesłuchania w sprawie w charakterze strony J. P., a nadto braku ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zeznań świadków, którzy podawali, że J. P. dobrowolnie i na stałe wyprowadziła się z adresu w W przy ul. W i zamieszkała pod adresem Plac B w W, jedynie nie dopełniając obowiązku meldunkowego.
- 3. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez brak zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, co polega na tym, że w sprawie nie przesłuchano J. P., uzasadniając to brakiem czasu jej pełnomocnika, jak również na przyjęciu, że jedynie czasowo wyprowadziła się lokalu przy ul. W ze względu na jego zły stan techniczny i na ten czas zamieszkała w W w mieszkaniu przy Placu B. Skarżący wniósł: o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z [...] 2019 r., znak: [...], i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania; o przyznanie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi ponowiona została argumentacja przytoczona na wcześniejszych etapach postępowania, w tym w odwołaniu, mająca na celu wykazanie, że J. P. dobrowolnie opuściła sporny lokal.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.),. dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.
Mając na względzie przedstawiony zakres kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza, wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Postawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (op.cit w skrócie u.e.l.),
| Obowiązek meldunkowy, jak wynika z treści art.27, 28 oraz z treści art. 24 ust. 2 pkt 1 u.e.l. obejmujący zameldowanie na pobyt |
|stały i czasowy, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i |
|wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w|
|którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 u.e.l.). Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy |
|jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje |
|faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w|
|nim danej osoby. |
|Istotą ewidencji ludności jest zatem dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, a nie ustalanie |
|uprawnień do korzystania z tego lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością |
|rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem i nie daje prawa do przebywania w tym lokalu. Osoba |
|nieposiadająca uprawnienia do dysponowania lokalem (prawa własności, lub innego tytułu prawnego) może w nim przebywać za wiedzą i zgodą|
|osoby uprawnionej. Zameldowanie powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, czemu sprzeciwia się utrzymywanie fikcji meldunkowej. O|
|kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim |
|całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. m.in. |
|wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 377/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). |
|Natomiast art. 35: u.e.l,pozwala organom gminy, z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, na |
|wymeldowanie obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem |
|deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja w sprawie wymeldowania ma charakter związany |
|i zapada, gdy jednocześnie spełnione zostaną przesłanki: opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania |
|się. |
|W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy odmowy wymeldowania z pobytu stałego. Pobytem stałym w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 u.e.l.|
|jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu |
|wynika, że o pobycie stałym przesądzają elementy takiej jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym |
|adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). |
|Z utrwalonego i nie kwestionowanego orzecznictwa sądowo administracyjnego wynika że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego |
|w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. ma miejsce wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały |
|i jest dobrowolne. Z taką zmianą miejsca pobytu mamy do czynienia w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym |
|lokalu i opuściła go na stałe, |
|a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu – ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania |
|w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez |
|zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. |
|Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z |
|dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. |
|Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów |
|życiowych w inne miejsce. Innymi słowy, o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś |
|rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. |
|Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania.|
|Okoliczności, jakie zostały wymienione w skardze (wiek stan zdrowia J. P. i konieczność opieki nad nią) nie dotyczą przesłanek |
|meldunkowych, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Okoliczności te nie mogły zatem |
|doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. |
|Nie ulega wątpliwości, że u podstaw wywołanego wnioskiem skarżącego postepowania o wymeldowanie jego babki J. P. leży konflikt rodzinny|
|, którego skalę obrazują toczone przez lata postepowania przed Sądem Rejonowym, a zakończone wyrokami tego Sądu z dnia 4 grudnia 2019r.|
|sygn. [...] w sprawie z powództwa J. P. przeciwko W. S. o ochronę służebności i wydanie kluczy, w którym Sąd ten nakazał pozwanemu |
|zaniechanie naruszeń w wykonywaniu służebności osobistej zamieszkania w spornym lokalu, przywrócenie w nim ogrzewania, i wydanie kluczy|
|do pomieszczeń szczegółowo opisanych w wyroku; oraz z dnia 24 maja 2019r sygn. Akt [...] skazujący W. S. za znęcanie się fizyczne i |
|psychiczne nad swoja babcią J. P. Wprawdzie nie są to orzeczenia prawomocne, bowiem jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego, |
|wniesione zostały przez niego środki zaskarżenia, tym niemniej okoliczność ta obrazuje moc tego konfliktu, co niewątpliwie rzutuje na |
|ocenę kwestii spełnienia przesłanki dobrowolności opuszczenia przez J. P. mieszkania w którym nie tylko przebywała, i nadal zamierza |
|powrócić, lecz pozostawiła tam swoje rzeczy, po które w miarę możliwości przychodzi w asyście opiekującego się nią syna M. P. |
|Konflikt ten uniemożliwia wykonywanie tej opieki w spornym lokalu, w którym J. P. przebywała stale do czasu wystąpienia trudności |
|wynikających z zachowania skarżącego Jak bowiem wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie sądowo |
|administracyjnej, źródłem " roszczeń " synów J. P. jest domaganie się aby W. S. sprawował opiekę nad babcią w mieszkaniu którego jest |
|właścicielem, a w którym ma ona jedynie służebność mieszkania. W tych okolicznościach zrozumiałym jest, blisko 100 letnia osoba |
|zmuszona była aby skorzystać z niezbędnej dla niej opieki, przenieść się do swojego syna, przynajmniej do czasu rozwiązania |
|zaistniałego konfliktu. |
|Takie okoliczności wykluczają dobrowolność opuszczenia lokalu mieszkalnego. |
|Ocen trwałości opuszczenia przez J. P. mieszkania przy ul. W, ze strony skarżącego w gruncie rzeczy opiera się na jej wieku |
|i związanym z tym upadkiem sił. Nawet, jeśli jest to argumentacja poparta doświadczeniem życiowym, to nie znajduje umocowania prawnego,|
|a jej cynizmu podzielić niepodobna. W ten rodzaj argumentacji wpisuje się żądanie przesłuchania uczestniczki postepowania co do jej |
|zamiaru powrotu, dlatego poniechanie przez organy tego dowodu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. |
|W toku kontroli Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu dowodowym organów obu instancji. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy jest |
|kompletny, spójny |
|i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie opisane ustalenia faktyczne są prawidłowe i nie naruszają zasady |
|swobodnej oceny dowodów. Postępowanie zostało zatem przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. |
|Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera odniesienie się do dowodów, wyczerpująco opisuje podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, spełnia |
|zatem wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Zaskarżona decyzja Wojewody nie narusza również prawa materialnego. Organ prawidłowo zastosował, |
|bowiem art. 35 u.e.l. uznając, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wymeldowania uczestniczki postępowania. |
|Mając na względzie przedstawione okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił |
|skargę. |