Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1368/10

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie:

1. - art. 207, art. 210 § 1, § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.)
2. - art.8, art. 129 ust. 1, art.135 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540),
3. - art.35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (j. t. Dz. U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) - decyzją z dnia [...] 2010 r. [...] odmówił skarżącej "A" Spółka z o. o. w N dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2007r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności gier na automatach o niskich wygranych.

W uzasadnieniu organ podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej, w wydanej w dniu [...] 2007r. decyzji znak: [...], udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 28 punktach na terenie województwa [...]. W decyzji tej ustalono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień 26 grudnia 2008 r.

Następnie decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej zmienił ww. zezwolenie w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z dnia 26 grudnia 2008 r. na dzień 26 czerwca 2009r.

Kolejną decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej określił skarżącej rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach objętych zezwoleniem w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 kwietnia 2010 r. - pod rygorem cofnięcia zezwolenia.

Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę ww. decyzji nr [...] w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności gier na automatach o niskich wygranych, wnosząc o jego przesunięcie o 6 miesięcy, tj. na dzień 31 października 2010 r. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca podniosła, że uruchomiono jedynie 6 punktów z 28 objętych zezwoleniem, z powodu zbyt krótkiego termin wyznaczonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, odmowę przyjęcia automatów oraz rezygnację właścicieli ze współpracy ze skarżąca i wskazała, iż przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 6 miesięcy umożliwi uwzględnienie czasu potrzebnego na podpisanie nowych umów, rozpatrzenie wniosków o zastąpienie pozycji nieuruchomionych oraz przygotowanie dokumentów oraz przeprowadzenie weryfikacji (uruchomienia lokali) przez pracowników szczególnego nadzoru podatkowego.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej, organ podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt.7 ww. ustawy z 1992 r. o grach i zakładach jednym z koniecznych elementów zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych było wskazanie przez właściwy organ nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten został określony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] na dzień 26 grudnia 2008r., a następnie dwukrotnie był przedłużany, ostatecznie na 30 kwietnia 2010 r.

W ocenie organu podjęcie działalności poprzez uruchomienie chociaż jednego z automatów oznacza, iż działalność została rozpoczęta. Na poparcie swego stanowiska skarżąca wskazała wyrok NSA z 20.01.2009, sygn. akt II GSK 480/08.

W przedmiotowej sprawie, w dniu złożenia wniosku, skarżąca z 28 punktów, rozpoczęła prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 6 punktach, w pozostałych 22 punktach działalność taka nie została rozpoczęta.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 28 kwietnia 2010r., a więc pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych.

W ocenie organu, zgodnie z przepisem art. 51 ustawy o grach hazardowych przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w koncesji lub zezwoleniu nie mieści się w kategorii możliwych zmian.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przedłużenie wskazanego terminu zgodnie z jej wnioskiem, ewentualnie o uchylenia decyzji o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203 poz. 1569; tj. art. 34, art. 49, art. 56 tego Traktatu - w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.
2. II. naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego.

Skarżąca zarzuciła, że ww. ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jest sprzeczna z głównymi zasadami traktatowymi, a ponadto narusza Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. L 24 z 21.7.1998, str. 37), zgodnie z którą Polska zobowiązana była do notyfikacji przepisów technicznych.

Zdaniem skarżącej, odmowa zastosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym przysługuje nie tylko sądom, ale również organom administracji państwowej, co nie jest ich uprawnieniem, lecz obowiązkiem.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej,, decyzją z dnia [...] 2010r nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji i stwierdził, że przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności, określonego w koncesji lub zezwoleniu, o którym mowa w art. 48 ww. ustawy o grach hazardowych, jest instytucją samoistną i nie mieści się w kategorii możliwych zmian w koncesji/zezwoleniu. Potwierdzenie tego jest umiejscowienie tej instytucji w innym przepisie.

W ocenie organu, regulacja zawarta w art. 135 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych określająca, iż zezwolenia w sprawie urządzania gier na automatach o niskich wygranych mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielonych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, nie obejmuje swym zakresem art. 48 ww. ustawy.

Organ za nieuzasadnione uznał zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z zasadą proporcjonalności, pierwszeństwa prawa unijnego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa unijnego, jak również zarzutu, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu jako zawierającego przepisy techniczne - wbrew wymogom Dyrektywy nr D98/34/WE nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że ustawa o grach hazardowych jako akt prawny została uchwalona zgodnie z zasadami określonymi w Konstytucji RP i podpisana przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej.

W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przez przepisy ustawy o grach hazardowych postanowień Konstytucji RP, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż orzekanie w tej kwestii należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawnych, nie naruszył prawa.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie,, w której skarżąca zarzuciła:

1. - naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu art. 48 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 oraz z art. 135 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie przy orzekaniu;
2. - rażące naruszenie procedury, mające zasadniczy wpływ na treść wydanego orzeczenia, to jest pominięcie art. 210 §1 punkt 4 Ordynacji podatkowej w sentencji zaskarżonego orzeczenia, jego materialnej podstawy prawnej.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji tego samego organu, wydanej w I instancji.

W ocenie skarżącej, pominięcie w sentencji zaskarżonego orzeczenia art. 210 §1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej, dyskwalifikuje wydane orzeczenie, gdyż nie znając zastosowanego przez organ odwoławczy przepisu materialnego, nie sposób sprawdzić, czy zastosowany on został w prawidłowy sposób.

W ocenie skarżącej sposób działania organu celnego, prowadzący do zignorowania przy orzekaniu art. 48 ust. 1, jako niedopuszczalny, nie może zyskać akceptacji. Stąd, w opinii skarżącej, aby prawidłowo rozstrzygnąć w sprawie, organ celny winien przeprowadzić od nowa postępowanie w obu instancjach, gromadząc i oceniając materiał dowodowy pod kątem ewentualnego zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art.48 ww. ustawy o grach hazardowych, organ podniósł, że w przepisie tym ustawodawca posługuje się pojęciem "rozpoczęcia działalności". Skarżąca rozpoczęła prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, co zdaniem organu oznacza, że wskazany przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a tym samym zarzut skargi w tym zakresie jest nieuzasadniony.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, organ podniósł, organ I instancji w wydanej decyzji jako podstawę prawną powołał w sentencji stosowne przepisy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Natomiast organ odwoławczy utrzymując w mocy tą decyzję zobowiązany był podać jako podstawę takiego rozstrzygnięcia przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowe, co też uczynił, a zatem zaskarżona decyzja spełnia wymogi m.in. art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przedmiotowa decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Okolicznością bezsporną jest, że Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] 2007r wydal decyzję zezwalającą skarżącej na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 28 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...].

W pkt.7 przedmiotowej decyzji nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ustalony został na dzień 26 grudnia 2008.

Termin ten, na wniosek skarżącej był dwukrotnie przedłużany, a mianowicie pierwszy raz – na dzień 26 czerwca 2009r, drugi raz – na dzień 30 kwietnia 2010r, przy czym organ zaznaczył w decyzji, że termin ten dotyczy wszystkich punktów objętych zezwoleniem " pod rygorem cofnięcia zezwolenia".

Skarżąca, pomimo dwukrotnego przedłużania terminu określonego w zezwoleniu na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w dniu 28 kwietnia 2010r złożyła trzeci z kolei wniosek o przedłużenie tego terminu w trybie art.155 kpa.

Podkreślić należy, że wniosek ten został złożony w dacie obowiązywania ww. ustawy z dnia 19 listopada 2009r o grach hazardowych i dotyczył zmiany decyzji ostatecznej tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2007r nr [...]. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu wszczętym przedmiotowym wnioskiem, a mianowicie wniosek należało rozpatrzyć na podstawie ww. ustawy o grach hazardowych.

Zgodnie z art.8 ww. ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r – Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Dyrektor Izby Celnej prawidłowo zatem zastosował w zaskarżonej decyzji art.207 oraz art.210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W związku z tym, że wniosek skarżącej dotyczył zmiany zezwolenia udzielonego na podstawie przepisów ustawy poprzednio obowiązującej tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992r o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z art.129 ustawy z 19 listopada 2009r o grach hazardowych, działalność na podstawie takiego zezwolenia jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Z kolei art.135 ust.1 ww. ustawy o grach hazardowych stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art.129 ust.1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwolenia udzielonych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art.6 ust.1 – 3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust.2 i 3. Przepisy art.56 i 57 stosuje się odpowiednio.

Ust.2 i 3art.135 ww. ustawy o grach hazardowych nie zakazują zmiany zezwolenia wydanego w oparciu o poprzednio obowiązującą ustawę, w zakresie przedłużania terminu rozpoczęcia działalności.

W ocenie tut. Sądu, z mocy art. 135 ust.1 zmiana taka może nastąpić, z tym że na zasadach przewidzianych w ustawie o grach hazardowych z 2009r. W takim przypadku zastosowanie ma art. 48 tej ustawy. Artykuł ten stanowi, że podmiot posiadający koncesje lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

Ustawa z 2009r w sposób odmienny, aniżeli przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992r, uregulowała możliwość przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, a mianowicie dopuszcza taką możliwość tylko raz i na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

Podkreślić należy, że ustawodawca w art.48 ust.1 ww. ustawy użył sformułowania " w nich" co oznacza, że chodzi o termin określony w zezwoleniu lub koncesji, a nie w decyzji przedłużającej pierwotnie wyznaczony termin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2010r, sygn.akt VI SA/Wa 1832/10 stwierdził, że " termin rozpoczęcia działalności może być przedłużony tylko raz na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, który należy liczyć od terminu rozpoczęcia działalności wskazanego w koncesji lub w zezwoleniu, a nie od daty wydania decyzji " wydłużającej" termin do rozpoczęcia działalności".

Tut. Sąd w całości podziela powyższe stanowisko.

Ponadto zauważyć należy, że interpretacja art.35 ust.1 pkt.7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych dokonana przez Dyrektora Izby Celnej, w ocenie tut. Sądu jest wadliwa. "Nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności", o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć w ten sposób, że w tym terminie należy rozpocząć działalność we wszystkich punktach wskazanych w zezwoleniu.

Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009r, sygn.akt II GSK 480/08.

Wyrok ten został powołany przez Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniach decyzji wydanych w I i II instancji, jednak teza, że " rozpoczęcie działalności" należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym, odnosi się do art.36 ust.5 dotyczącego " podjęcia działalności" określonej w zezwoleniu, a nie do art. 35 ust.1 pkt 7 ww. ustawy dotyczącego "nieprzekraczalnego termin rozpoczęcia działalności". Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w ww. wyroku, termin "rozpoczęcia działalności" na gruncie omawianej ustawy często nie jest tożsamy z terminem " podjęcia działalności" użytym w art. 36 ust. 5 tej ustawy.

Tut. Sąd również w całości podziela powyższe stanowisko.

Zauważyć należy, że Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia [...] 2009r przedłużając termin z art.35 ust. 1 pkt.7 ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych, wyraźnie i jednoznacznie stwierdził w tej decyzji, że nieprzekraczalny termin 30 kwietnia 2010roku dotyczy rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach objętych zezwoleniem wydanym dla skarżącej.

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, mając na uwadze powyższe rozważania, zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art.48 ww. ustawy o grach hazardowych jest uzasadniony, jednak – wbrew oczekiwaniom skarżącej, okoliczność ta nie mogła spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi, że naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie nie zastosowanie art. 48 ww. ustawy o grach hazardowych, pomimo iż rozpatrzenie wniosku skarżącej nastąpiło w oparciu o przepisy tej ustawy, nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem zgodnie z tym przepisem, przedłużenie wskazanego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach objętych tym zezwoleniem może być dokonane tylko raz, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

Okolicznością bezsporną jest, że w rozpatrywanej sprawie termin określony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] 2007r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, był przedłużany dwukrotnie, na okres dłuższy niż 6 miesięcy, a to oznacza, że nawet zastosowanie wskazanego art.48 ustawy o grach hazardowych nie miało wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygając wniosek skarżącej o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gry na automatach o niskich wygranych, objętych wydanym zezwoleniem, organ zobligowany był do uwzględnienia również okoliczności już zaistniałych w tym zakresie.

Sąd rozpoznający niniejsza sprawę podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zawarte w wyroku z dnia 30 marca 2011r, syg,akt II SA/Ke 91/11, zgodnie z którym z wykładni art.48 ust.1 ustawy o grach hazardowych wynika jednoznacznie, że " możliwe jest tylko jednokrotne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w udzielonym zezwoleniu. Tym samym nie sposób uznać, że zwłaszcza kilkukrotne przedłużanie tego terminu, dokonane jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie może skutkować odmową uwzględnienia wniosku o przedłużenie tego terminu rozpoznawanego na podstawie przepisów o grach hazardowych. Podzielenie powyższego stanowiska (...) stwarzałoby sytuację, w których część podmiotów mogłaby jedynie uzyskać jednokrotne przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, a inne, którym zezwolenia udzielono w latach poprzednich mogłoby skorzystać z takiej możliwości po raz kolejny, co w konsekwencji przeczyłoby zasadzie określonej w art.48 ustawy o grach hazardowych – jednokrotnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności."

Odnośnie drugiego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia procedury poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji jego materialnej podstawy prawnej, Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w odpowiedzi na skargę, jako zgodne z prawem. Utrzymanie decyzji w mocy w rozumieniu art. 233 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej jest określeniem, które wskazuje formalnie na utrzymaniu w mocy bytu decyzji organu pierwszej instancji, ale jednocześnie oznacza, że treść rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ odwoławczy postępowania. W rozpatrywanej sprawie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na materialną podstawę wydanego rozstrzygnięcia i motywy jego podjęcia, które jest zgodne prawem procesowym i materialnym. Zarzut skargi w tym zakresie należy uznać za nieuzasadniony.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji.